Pakti me djallin-nga Ben Andoni (Vuno)

blog | 18 tetor, 2012 - 11:13 | Nga Ben Andoni

Ndër njerëz të ndryshëm, pyetja më e rëndomtë që ngjalli vrasja e ish-kryeministrit reformator serb Xhinxhiç, ishte shumë pragmatike: Pse u vra xhanëm? Me atë kurs pro evropian, që po ndiqte i ndjeri dhe me një brand të natyrshëm të moderuar, pas regjimit të Sllobos, hamendësitë ishin të shumta. Ndër disa prej personaliteteve të njohur pyetur në Serbi, ishte dikush që do përgjigjej në mënyrën më lakonike. “Ai bëri pakt me djallin. Dhe kur djalli të thërret, nuk ke se çfarë t’i bësh më...”. Përgjigja linte shteg për shumë interpretime, por arsyetimi ishte shumë i drejtpërdrejtë. Ashtu si ndodh me vrasjet e politikanëve të njohur, kujtojmë në këtë aradhe figurën e madhe të J.F.Kenedit, Malkolm X, Luter King, Aldo Moros koha la vend për shumë spekulime. Dhe, kur këto ndodhin në vende me hapësira demokratike të madhe, atëherë çfarë mund të presësh për ballkanasit.

Një e tillë, për fat të keq, u ka ndodhur të përndjekurve shqiptarë. Flirti që kanë bërë me politikanët e sotëm i ka bërë të jenë shumë të cënueshëm ndaj lloj-lloj skenarëve. Pakti i tupshëm  me këtë djall të madh që është politika shqiptare e dy krahëve sot i ka kushtuar realisht shumë të përndjekurve shqiptarë. Ata, vetë, megjithë deklaratat dhe grevën e gjatë, nuk jetojnë dot pa politikën.

Akti i gradës së fundit së dyve syresh prej tyre për të djegur veten publikisht ka treguar fundin e një kauze, e cila nuk u respektua dhe nga vetë të përndjekurit që janë në fuqi. Paradoksi është edhe më i madh kur mendon se ndërsa qeveria në fuqi, aleate organike me këtë shtresë i përqesh dhe i anatemon në mënyrën më të turpshme, krahu tjetër politik mbartës i ngarkesës emocionale të së shkuarës, ka marrë flamurin e mbrojtjes.

Nga ana tjetër, deri ditën e vetësakrifikimit ekstrem, por edhe më pas shqiptarët janë treguar tejet indiferentë me ta. Intelektuali Sami Repishti dhe vetë i kësaj kategorie, do e apelonte me dhimbje fenomenin nga SHBA. Dhe, arsyeja është e thjeshtë, paçka se zotëria nuk e ndjen dot nga largësia. I përndjekuri shqiptar ka marrë atribute që e kanë larguar nga e vërteta. Shumë syresh pa asnjë kontribut janë shitur dhe kanë uzurpuar pa fund privilegje. Vetëm me kartën e të përndjekurit lloj-lloj surretërish pa asnjë kontribut kanë përfituar benefice të pamerituara, duke përzënë masivisht të tjerë, që kanë punuar vetëm falë profesionit dhe kokëuljes. Modestia e tyre në Shqipëri quhet dobësi. Ndërsa egërsia e akteve të shumë prej njerëzve që luanin kartën e të përndjekurit ishte tejet kufijve. Këtë makutëri e shfrytëzoi shumë mirë qeveria, që nga ana tjetër vonoi dhe vonoi me lloj skemash dëmshpërblimin e shumë të përndjekurve të vërtetë, me dinjitet, apo edhe që s’kishin më fuqi të kërkonin atë që u takonte. Ndaj, të tjerët, ata që s’vuajtën si ata, u bënë gjithnjë e më shumë indiferentë prej tyre.

E vërtetë, ndërsa i përndjekuri i dytë bënte sërish një akt të tillë publik me vetëdjegje, z.Ngjela një i përndjekur që i ka provuar të dy krahët politikë madje deri në kupolën zyrtare të drejtësisë shqiptare bënte një promovim luksi të kujtimeve të tij. Pak orë më vonë, një gjysmë e përndjekur, kryetarja e Kuvendit znj.Topalli do bënte shoë në parlamentin shqiptar duke ironizuar kolegët e saj deputetë dhe duke shmangur telashin e njerëzve të kategorisë së saj. E më shumë akoma, ndërsa të përndjekurit lëngonin në çadrën e tyre, Tirana zyrtare me shumë nga ata që tundin flamurin e të përndjekurit, hidhte fishekzjarrë triumfi për hapjen e negociatave evropiane.

Në të gjithë këtë hulli, ata që kanë humbur më shumë: kanë qenë ata të përndjekur që nuk e ngritën kurrë zërin sepse nuk mund të përballnin xhunglën, që krijuan lloj-lloj pseudosh për kinse përndjekjen e tyre. Të kujtosh: Nuk janë më shumë se 1100 të pushkatuar për të gjitha fajet dhe janë shumë pak familjet që realisht vuajtën dhe që Shqipëria u detyrohet, por tashmë je i frikësuar nga sasia e frikshme e të dhënave që serviren. Nëse Shqipëria do të kishte realisht kaq disidentë atëherë rezistenca do të ishte shumë e shumë më e madhe dhe jo aq e pazëshme si ndodhi realisht në Shqipëri. Por, ky është kapitull tjetër, ashtu si kapitulli i të humburve dhe të pushkatuarve, që kinse nuk gjenden. Pasi, në një shtet si shteti i Enver Hoxhës, ku çdo gjë ishte e dokumentuar është e pamundur të mos gjenden evidencat e shumë njerëzve ende pa varr. Por, edhe kjo nuk mundet?! Pasi shumë nga ata që vërtetuan ‘fajet’ e tyre ishin në pushtet në kohën e socialistëve. Ashtu si po ndodh sot me shumë nga pseudo e shumtë të PD-së në fuqi, që i përdorën fillimisht si kauzë gjetjen e tyre dhe tashmë as nuk kujtohen më për të pavarrët. Kjo mbetet ana e zezë por edhe mjerane e të persekutuarve shqiptarë. Ndaj at Zef Pëllumbi mundohej të rrinte sa më veç kësaj rrahje gjoksi, apo Kardinal Koliqi, shtynte ditët e fundit në vetmi. Në vend të tyre dolën një sorollop i tërë që krenoheshin për gjëra që s’kishin asfare lidhje dhe që e molën Shqipërinë në mënyrën më të ndyrë.

Dhe, ndërsa ata që vuajtën realisht burgun që ngrysën jetën nëpër internime, të afërmit e atyre që u pushkatuan jetuan në çdo moment rrinin me kokën kthyer nga lajmet në gazetë të merrnin vesh ndonjë lajm, për ndonjë këst shpërblimi, u persekutuan me indiferencë, nga kinset që u morën gjithçka. Dhe, sot ashtu si dikur me ata që përdornin gjakun e martirëve të Luftës së Dytë Botërore dhe patriotëve, një takëm tjetër u bë më makut dhe transformoi çfarëdo mundej. Ishin të persekutuarit me paktin me djallin që bënë Ata i dhanë neo-komunistëve, që sot janë në parlamentin shqiptar mundësinë të përdornin të gjithë historinë e tyre, në kurriz të pjesës tjetër të popullsisë.

Dhe, ndaj njerëzit janë gjithnjë e më indiferentë për ta dhe për grevat e urisë, që zgjasin pafund apo për deklaratat e dy partive në fuqi dhe dy partizave të tjera, që ende si kemi parë në zgjedhje, por që rreken të tundin flamujt e një kodi të ri marrëdhënie. Ku të gjithë e dimë se me paratë që ka shteti shqiptar s’përballon dot jetën e jetimëve, të familjeve të varfra etj. Është një pakt me djallin që të gjithë e kuptojnë se po e vuajnë, por tashmë s’ka më kthim pas.

Jo shumë javë më larg, askush s’kujtohej më për Xhinxhiç. Për burrin që kishin dalë gati 1 milionë veta në funeral, kishin kuptuar se pakti me djallin e kishte shpërblyer në këtë mënyrë. Ashtu si të shpërblen kurdo djalli.

Η Μέρκελ κρύβει τον Χριστοφοράκο ενώ θέλει να πεθαίνουμε σαν τα σκυλιά

Το γερμανικό κράτος και η καγκελάριός του, που έκαναν τα πάντα για να συγκαλύψουν το μέγα-σκάνδαλο Siemens, θέλουν να μας αφανίσουν για να κερδίσουν οι βιομηχανίες τους!

Αφού η Καγκελάριος της Γερμανίας θέλει να περικόψει τις ζωές μας για να αυξήσει τα κέρδη των γερμανικών βιομηχανιών, με πρόσχημα ότι της χρωστάμε, είναι η ώρα να δούμε τι χρωστάει η Μέρκελ στους Έλληνες. Και, βέβαια, δεν είναι μόνο –πάντοτε ανοιχτά- θέματα του πρόσφατου παρελθόντος, όπως οι γερμανικές αποζημιώσεις, το κατοχικό δάνειο κ.λπ. Είναι και απολύτως σύγχρονα ζητήματα στα οποία η Ελλάδα δικαιούται να έχει απαιτήσεις εκατοντάδων εκατομμυρίων ευρώ από τη Γερμανία.

Ίσως πιο χαρακτηριστική περίπτωση είναι αυτή της Siemens. Ένα τεράστιο σκάνδαλο, το οποίο συγκαλύφθηκε με την υπογραφή του ελληνικού κοινοβουλίου, της κυβέρνησης Παπαδήμου και της κυβέρνησης Σαμαρά. Ενώ η Siemens και τα στελέχη της έχουν ομολογήσει ότι λάδωσαν Έλληνες κυβερνητικούς αξιωματούχους για να πάρουν τεράστιες προμήθειες, ότι –ουσιαστικά- υπερκοστολόγησαν πολλαπλάσια τα συμβόλαιά τους με το ελληνικό Δημόσιο (έ, να μη βάλουν και κάτι στην τσέπη τους οι άνθρωποι;), ότι –στην πραγματικότητα- έκλεψαν τα λεφτά αυτά από την τσέπη του Έλληνα φορολογούμενου, εμείς τους δώσαμε συγχωροχάρτι! Κι όχι μόνο αυτό.

Όχι μόνο συμφωνήσαμε να μην πάρουμε καμία πραγματική αποζημίωση, αλλά δεσμευθήκαμε να πάμε και μάρτυρες υπεράσπισης της γερμανικής εταιρείας που λάδωσε το σύμπαν, αν τυχόν κάποιος την πάει στα δικαστήρια! Όλα αυτά, την ώρα που ακόμη και η Νιγηρία πήρε αποζημίωση από τη Siemens, για τις παράνομες πρακτικές που ακολούθησαν (και) εκεί τα στελέχη της.

Αλλά, θα έλεγε κανείς, αυτό αφορά σε μια εταιρεία. (Ούτε κι αυτό αληθεύει, βέβαια, γιατί είναι προφανές ότι μια τέτοια αποικιοκρατική συμφωνία δε δίνεται χωρίς τεράστια πολιτική πίεση από πλευράς Μέρκελ). Τι έχει κάνει, όμως, για την υπόθεση Siemens η Γερμανίδα καγκελάριος (και το γερμανικό κράτος) που τόσο κόπτεται για την τάξη και κατακεραυνώνει με κάθε ευκαιρία τους «άτακτους» Έλληνες; Μας έχει βοηθήσει να φτάσουμε στην άκρη του νήματος;

Να εντοπίσουμε ποιοι λαδώθηκαν; Για ποιες υποθέσεις; Πόσα πήραν; Να τους πάμε στη Δικαιοσύνη; Όχι, βέβαια. Το αντίθετο. Η Μέρκελ και το γερμανικό κράτος έκαναν ό,τι μπορούν για να διασφαλίσουν τη συγκάλυψη του σκανδάλου-μαμούθ, να εξασφαλίσουν ότι ΠΟΤΕ δε θα μάθουμε την αλήθεια.

Πόσα εκατομμύρια ευρώ έχασε ο Έλληνας φορολογούμενος από την Siemens κυρία Μέρκελ; Να σας θυμίζουμε εμείς… Σύμφωνα με τα επίσημα στοιχεία, η Siemens ΣΑΣ κυρία Μέρκελ χρημάτισε πολιτικούς σε διάφορες χώρες για να εξασφαλίσει συμβόλαια, ύψους 1,3 δισ. ευρώ. Στελέχη της Siemens έχουν ομολογήσει ότι συνολικά το ποσόν των 100 εκατομμυρίων μάρκων είχε δοθεί σε Έλληνες. Οι συμβάσεις αφορούσαν σε προμήθεια υλικών, υπηρεσιών και συστημάτων στο ελληνικό Δημόσιο.

Ποια ήταν η τιμωρία της γερμανικής Siemens κυρία Μέρκελ; Σε ένα ακριβοδίκαιο κράτος, όπως αυτό που ισχυρίζεστε ότι έχετε, δεν θα έπρεπε να υπάρξει τιμωρία σε μια τέτοια εταιρεία που η Δικαιοσύνη απέδειξε ότι χρησιμοποίησε παράνομες πρακτικές; Τι κάνατε, λοιπόν, εσείς κυρία Μέρκελ για αυτό, την ώρα που κουνάτε επιδεικτικά το δάκτυλο στους Έλληνες και τους οδηγείτε με μαθηματική ακρίβεια στην καταστροφή;

Ο βασικός κατηγορούμενος για το σκάνδαλο βρίσκεται στην Γερμανία. Ο λόγος φυσικά για τον Μιχάλη Χριστοφοράκο. Από το Μάιο του 2009, οπότε και είχε κληθεί ως κατηγορούμενος από τον ανακριτή Ν. Ζαγοριανό δεν παρουσιάστηκε για την απολογία του, παρά παρέμεινε στη Γερμανία. Μετά την έκδοση του πρώτου ευρωπαϊκού εντάλματος σύλληψης από τον Ν. Ζαγοριανό, ο Μ. Χριστοφοράκος κρυβόταν, μέχρι τη στιγμή της σύλληψης του τον Ιούνιο του 2009 στην πόλη Ρόζενχαϊμ της Βαυαρίας.

Συνολικά εκδόθηκαν τρία ευρωπαϊκά εντάλματα σύλληψης, αλλά ο Μ. Χριστοφοράκος δεν παραδόθηκε στην Ελλάδα από τις γερμανικές αρχές, παρά τη σύμφωνη γνώμη του Εφετείου του Μονάχου. Μετά από απόφαση του, το Γερμανικό Ομοσπονδιακό Συνταγματικό Δικαστήριο έκρινε τα αιτήματα της έκδοσης αντισυνταγματικά! Το Ανώτατο Δικαστήριο της Βαμβέργης αποφάσισε τελεσίδικα στις 4 Νοεμβρίου 2009 ότι τα αδικήματα για τα οποία είχαν εκδοθεί τα ευρωπαϊκά εντάλματα σύλληψης είχαν παραγραφεί σύμφωνα με το γερμανικό δίκαιο!

Ο Μιχάλης Χριστοφοράκος ομολόγησε τον Ιούλιο του 2009 στην εισαγγελέα του Μονάχου Hildegard Bäumler Hösl καταβολή «χορηγιών» στα δύο μεγάλα πολιτικά κόμματα για την «καλλιέργεια του πολιτικού τοπίου στην Ελλάδα». Μετά από πρόταση της εισαγγελέως, στο Πρωτοδικείο εξεδόθη δικαστική διαταγή για δωροδοκία πολιτικών κομμάτων, ποινή φυλάκισης με εξαγοράσιμη αναστολή και πρόστιμο ύψους 750.000 ευρώ. Ο Μιχάλης Χριστοφοράκος άσκησε έφεση, η οποία κατέληξε στις 03.03.2010 σε συναινετική διαδικασία μεταξύ εισαγγελίας – δικαστή και κατηγορουμένου.

Το αποτέλεσμα ήταν η αθώωση του Μιχάλη Χριστοφοράκου για την κατηγορία της δωροδοκίας πολιτικών κομμάτων, η επιβολή προστίμου 350.000 και ολιγόμηνη ποινή φυλάκισης με εξαγοράσιμη αναστολή για το πλημμέλημα της παράπλευρης βοήθειας σε απιστία κατά της εταιρείας Siemens! Σχεδόν τίποτα, δηλαδή!

Άρα, με τη συμπεριφορά του το γερμανικό κράτος του οποίου προΐσταται η κυρία Μέρκελ άφησε να ξεφύγει από την ελληνική Δικαιοσύνη (που, από την πλευρά της, έπραξε το καθήκον της) ο άνθρωπος που θα ξεσκέπαζε όλο το βρόμικο κύκλωμα, το οποίο έκλεψε εκατοντάδες εκατομμύρια από τον Ελληνα φορολογούμενο.

Αυτόν, τον οποίο στραγγαλίζετε, κυρία Μέρκελ, με ολοένα και περισσότερους φόρους. Αυτόν, του οποίου ζητάτε τώρα να περικοπεί και η ίδια του η ζωή, για να κερδίζουν εκατομμύρια οι γερμανικές εταιρείες από το ελληνικό σύστημα Υγείας. Αυτή είναι η δικαιοσύνη σας λοιπόν κυρία Μέρκελ; Αν αυτό δεν είναι υπόθαλψη εγκληματία, τι είναι κυρία Μέρκελ;

Το χρονικό

Σε… φιάσκο μετατράπηκε το μεγαλύτερο σκάνδαλο διαφθοράς στη μεταπολεμική Ελλάδα με απόφαση της γερμανικής Δικαιοσύνης και την ανοχή της Μέρκελ καθώς δυο φορές αρνήθηκε να προχωρήσει στην έκδοση του Μιχάλη Χριστοφοράκου στην Ελλάδα.

Αν και η ελληνική Δικαιοσύνη έστειλε δυο φορές αιτήματα έκδοσης (το ένα αφορούσε στη σκανδαλώδη σύμβαση 8002 του ΟΤΕ για την ψηφιοποίηση των κέντρων του Οργανισμού επί υπουργίας Τάσου Μαντέλη και το άλλο στο περιβόητο σύστημα ασφαλείας των Ολυμπιακών Αγώνων C4I ) οι γερμανικές αρχές τα… αγνόησαν!

Και, παρά το γεγονός ότι ο πρώην διευθυντής της Siemens Ελλάς, Μιχάλης Χριστοφοράκος έχει κατονομαστεί ως «αρχιερέας της διαφθοράς» από συναδέλφους του, εντούτοις η Γερμανία αποφάσισε ότι δεν μπορεί να εκδοθεί στην Ελλάδα!

Η απόφαση του Ανώτατου Συνταγματικού Δικαστηρίου της Καρλσρούης με την οποία απορρίφθηκαν τα ελληνικά αιτήματα αποτελεί κόλαφο για τον τρόπο με τον οποίο η γερμανική Δικαιοσύνη χειρίστηκε την υπόθεση του σκανδάλου Siemens.

Στο σκεπτικό της απόφασης της Καρλσρούης τονιζόταν ότι θίγονται τα συνταγματικά δικαιώματα του Μιχάλη Χριστοφοράκου ως Γερμανού πολίτη, για τον οποίο το γερμανικό Σύνταγμα προβλέπει ότι δεν μπορεί να εκδοθεί σε άλλη χώρα! Με άλλα λόγια, όταν η Μέρκελ θεωρεί ότι μια χώρα όπως η Ελλάδα παραβιάζει τους κανόνες ενός συμφώνου σταθερότητας η τιμωριτική της μανία πέφτει σαν πέλεκυς πάνω στο λαό της «άτακτης» χώρας. Όταν, όμως, ένας «δικός τους» Γερμανός πολίτης εγκληματεί σε μια άλλη χώρα, τότε είναι υπεράνω των νόμων!

Μας αντιμετωπίζουν ως μπανανία. Θα τους το επιτρέψουμε;

Για την αμφιλεγόμενη παράσταση Corpus Christi, διαβάστε το περιεχόμενο του σεναρίου

2012-10-13 10:03:02

Είχα την τιτάνια τύχη να παρακολουθήσω την μεσημεριανή εκπομπή της Τατιάνας στο Στάρ. ‘Επεσα πάνω στο κομμάτι που αφορούσε στο θέμα που προέκυψε με τα επεισόδια που προκάλεσαν «σκοταδιστές», «φανατικοί», «Χρυσαυγίτες» και «Μέλη παραθρησκευτικών οργανώσεων» κατά την χθεσινοβραδινή παράσταση του έργου του Αμερικανού Τέρενς Μακνάλι, «Corpus Christi».

Άκουσα μεταξύ άλλων τον σκηνοθέτη και ηθοποιό Λαέρτη Βασιλείου να ισχυρίζεται με μισοκακόμοιρο ύφος πως αφ’ ενός τα επεισόδια που τον κατατρόμαξαν προσωπικά είναι η αρχή μεγάλης πολιτικής συμφοράς, (η νύκτα των επεισοδίων παραλληλίστηκε με την «Νύκτα των Κρυστάλλων» εγκαινιάζοντας την επιστροφή στον Ναζισμό), αφ’ ετέρου πως το έργο δεν έχει καμία σχέση με τον Χριστό, (πουθενά «δεν αναφέρεται το όνομά του στην παράστασι», καμία σχέση με την ζωή του, στην παράσταση «δεν είναι …ο ίδιος», «ο πρωταγωνιστής είναι άλλο πρόσωπο» και «έχει άλλο όνομα»), ο πρωταγωνιστής του έργου δεν έχει ομοφυλοφιλικές σχέσεις με τον Ιούδα ή με άλλους μαθητές του και ούτε οι απόστολοι είναι ομοφυλόφιλοι κλπ. Μάλιστα με ύφος συγκλονισμένου πιστού ο ελληνοαλβανός σκηνοθέτης-ηθοποιός (με τις 2 πρώτες θέσεις σε πανευρωπαϊκούς θεατρικούς διαγωνισμούς, διακρίσεις για την Ελλάδα, όπως τόνισε), ανέφερε στην παρουσιάστρια της εκπομπής την συγκλονιστική δήλωση/ομολογία που του κατέθεσε η γυναίκα από ένα ζευγάρι ηλικιωμένων θεατών (ογδόντα περίπου ετών οι άνθρωποι), πως μετά την παράσταση του έργου αισθάνθηκαν δύο φορές πιο πιστοί χριστιανοί!!

Από την μεριά της η παρευρισκόμενη Ελληνίδα (και «ορθόδοξη χριστιανή») μεταφράστρια του θεατρικού έργου Βάσια Παναγοπούλου, αφού εξέφρασε τον αποτροπιασμό, την δημοκρατική της οργή για την φασιστική αντίδραση που οδήγησε στην ματαίωση της παράστασης, αλλά και επιπλέον την απορία της για τις βίαιες αντιδράσεις, υπερθεμάτισε πως δεν είναι βλάσφημο το έργο και πως αυτοί που διαμαρτυρήθηκαν είναι –εκτός από τους χαρακτηρισμούς περί την έννοια του σκοταδισμού και του φονταμενταλιστικού φασισμού- κάτι σαν φρενοβλαβείς ή απλώς καθυστερημένοι, υπογράμμισε συντονισμένη κι αυτή στο εν πλήρη αθωότητα ύφος του παραπλεύρως ισταμένου σκηνοθέτου της, πως :

«Το περιεχόμενο δεν μπορεί να το γνωρίζει κανείς αν δεν έχει δει την παράσταση»!

Λίγο έλειψε να τρέξω να προμηθευτώ εισιτήρια μήπως και δεν προλάβω να παρακολουθήσω την απ’ ό,τι έλεγαν στην εκπομπή αθώα καλλιτεχνική δημιουργία, ένα τόσο βάναυσα συκοφαντημένο από φανατικούς αδελφούς και άλλους πνευματικό έργο. Μια κατάφωρα αδικημένη θεατρική παράσταση που μάλιστα έμοιαζε να είναι γεμάτη σύγχρονο θρησκευτικό προβληματισμό.

Αλλά για “κακή” μου τύχη είμαι ένας μικρός και μόνος …ιστολόγος.

Και επιπλέον έχω ενσωματώσει τον τηλεοπτικό δέκτη στον υπολογιστήρα μου!.

Πάμε λοιπόν στον αποστομωτικό αντίλογο.

Αφήνω το γελοίο επιχείρημα της διασήμου όσο και συστημικής δημοσιογράφου πως τάχα μου είναι ελάχιστο το ποσοστό των Ελλήνων που διαμαρτύρονται και πως τάχα μου «υπάρχουν πολλοί Έλληνες Ορθόδοξοι που δεν προσβάλλονται» από το περιεχόμενο του έργου», και χωρίς περιττά σχόλια μεταφράζω απο το άρθρο της αγγλικής έκδοσης της Wikipedia:

Λήμμα:

Κόρπους Κρίστι (έργο)

"Το Κόρπους Κρίστι είναι ένα θρησκευτικό δράμα του Τέρενς ΜακΝάλλυ που δραματοποιεί την ιστορία του Ιησού και των Αποστόλων. Γραμμένο το 1997 και πρωτοπαρουσιασμένο στην Ν. Υόρκη το 1998, παρουσιάζει τον Ιησού και τους Αποστόλους σαν γκέι άνδρες να ζούν στο σημερινό Τέξας. Χρησιμοποιεί σύγχρονες συσκευές όπως η τηλεόραση με αναχρονισμούς όπως η ρωμαϊκή κατοχή. Ο Ιούδας προδίδει τον Ιησού εξ αιτίας σεξουαλικής ζηλοτυπίας. Ο Ιησούς [ΣΣ : στο έργο] ευλογεί ομοφυλοφιλικό γάμο μεταξύ δύο αποστόλων.(…)"

Υποδοχή

"Το έργο δέχθηκε προσεκτική κριτική για την διερεύνηση ομοφυλοφιλικών θεμάτων στον Χριστιανισμό. Επίσης καταδικάστηκε από την Καθολική Λίγκα, ένα είδος ομάδας-παρατηρητήριο της Ρωμαιοκαθολικής Εκκλησίας, για το ότι παρουσιάζεται σ’ αυτούς ως βλασφημία, ιεροσυλία και αντιχριστιανική μισαλλοδοξία.

Ο συγγραφέας Terrence McNally, άνθρωπος ομοφυλόφιλος, δέχθηκε απειλές κατά της ζωής του καθώς το έργο παιζόταν στις Η.Π.Α. Η παραγωγή του στην Νέα Υόρκη ματαιώθηκε και στην συνέχεια αναπρογραμματίσθηκε. Τελικά η πρεμιέρα πραγματοποιήθηκε την 13η Οκτωβρίου 1998 υπο την σκηνοθεσία του Joe Mantello.(…)"

Όπως άφησα να εννοηθεί, κατέφυγα στην καταδεκτική πανσοφία της Βικιπαιδείας ταυτόχρονα με την απ’ ευθείας παρακολούθηση της εν λόγω εκπομπής. Καταλαβαίνετε λοιπόν την έκπληξή μου, όταν εκτός από τα ανωτέρω μεταφρασμένα που είπαμε, (και που μαζί με αυτά που δεν μετέφρασα σας τα παρουσιάζω στην συνέχεια, στο τέλος της ανάρτησης, και στο πρωτότυπο –για του λόγου το αληθές), διάβασα και την εξής παράγραφο: «Το έργο παρουσιάζεται εδώ και λίγες εβδομάδες στην Αθήνα, στην Ελλάδα, όπου υπέπεσε στην προσοχή δεξιών οργανώσεων καθώς και του νεοναζιστικού κόμματος της Χρυσής Αυγής. Αυτό οδήγησε ακολούθως σε βίαιες διαμαρτυρίες που έχουν ως απαίτησή την ακύρωση του έργου, καθώς και σε προπηλακισμούς κατά των ηθοποιών.

neospalamedes.blogspot.gr