Porto Palermo,-Himara

 Post by K. Jorgji
http://www.huffingtonpost.com/fodors/undiscovered-european-destinations_b_5078795.html?utm_hp_ref=fb&src=sp&comm_ref=false

When it comes to the very best European destinations, bigger does not always mean better. While travelers typically gravitate toward larger cities like London and Paris, some of the region's most rewarding and best-kept secrets are alternatively set well off-the-beaten path. From a tiny Albanian cliff town with stunning mountain vistas, to a Swiss mountain village known for its beer and cheese, it's well worth the extra effort to get to any of our 15 picks for the best undiscovered European destinations.
By Emily Wasserman
1) Porto Palermo, Albania

Nestled among rolling green hills just south of the town of Himarë is Porto Palermo. This Albanian village keeps a low profile, but features a towering 18th-century castle that overlooks a sparkling bay. Visitors can explore its well-preserved grounds, and take in the coastline's picturesque scenery.

New York times-Himara-On the Albanian Riviera, a Frugal Paradise

June 29, 2011, 11:26 am

By SETH KUGEL

NEXT

PREV

eth Kugel for The New York Times










A beach in Himare, Albania.

Just past the tiny village of Ilias, on the two-lane highway that weaves through the Ceraunian Mountains, a sign pointing down a narrow road indicated a monastery about two kilometers on.

“Why not?” I thought, putting on the turn signal of my rental car. I had no agenda other than to seek out adventure along the very affordable 80-mile stretch of beaches and villages between the cities of Vlore and Sarande, an area known as the Albanian Riviera.

But the road ended at a hilltop house where an old woman dressed in black stared at me quizzically.

“Monastiri?” I said in a hapless attempt at an Albanian accent in what I later discovered was a largely Greek-speaking region.

She pointed in the direction of the way I had come and seemed to signal that I had missed a turn. Back toward the main road, I found a severely rutted turnoff, grabbed a camera and sunglasses from the car, and started hiking. Travel fantasy mode kicked in. Would the monks invite me to dinner? Let me stay on a cot for the next few days if I did chores? Ask my opinion about their latest batch of ale?

They would not, because there was no monastery at the end of that road either. Instead, there was an idyllic pebbly beach where an otherwise inaccessible canyon opened up to the deep blue Ionian sea. There was not a soul in sight.

Near the beach were a number of mushroom-shaped bunkers that the isolationist dictator Enver Hoxha, who died in 1985, installed across the country to defend it against a foreign attack that never came. There were more recent artifacts too: a newspaper horoscope page dated a few days earlier and plenty of soda and beer bottles that indicated the beach had been used much more recently for purposes other than defense.

Bunkers along the coast put in place by Enver Hoxha, the isolationist leader of cold-war-era Albania.

But today, I thought to myself, it’s all mine. With my bathing suit back in the car, I stripped naked and dived into crystal blue waters, registering the scene in my internal archive of top travel moments. It was only as I came out of the water that I spotted two sunburned Austrian

tourists hidden under a rock outcropping reading pa

perbacks, or pretending to as they laughed at me. (I went over to chat with them, pretending nothing was out of the ordinary.)

Gjipe Beach.

O.K., the Austrians had slightly sullied my afternoon at Gjipe Beach, as I later found out it was called. But at least in budget terms, Albania was surely the best stretch of the six-week-old Frugal Mediterranean adventure. For the first time, 500 euros a week easily paid for everything I wanted, starting with a confusing but not torturous seven-leg bus ride from Dubrovnik, Croatia, just 300 miles away. (Short of hiring taxis, I can’t figure out a more efficient way to do it, and despite language barriers drivers were thoughtful in making sure I got to the next bus.) I also rented a car for four days and private rooms from local families every night. I ate huge restaurant meals topping out at around 8 euros, and guzzled espressos and spring waters at beachfront cafes with glorious views. Still, I didn’t even come close to hitting my budget. (Though it would have been a bit tougher in July or August, when many rooms cost more.)

For most travelers the starting point of the Albanian Riviera is Vlore, a somewhat tacky city with lots of outdoor cafes that have fancy cushions but too much mindless club music; the cluttered, unattractive coastline has mediocre if bustling hard-sand beaches. There’s a certain amount of chaos in Vlore – virtually no signs giving street names, nutty drivers, ugly and seemingly stalled concrete construction projects. But that’s not really surprising in a country that’s still one of the poorest in Europe and only a quarter century removed from the Communist dictatorship of Hoxha. If Albania no longer feels isolated or scary, it still seems to be finding its way.

There were two highlights in Vlore: a park along the main drag, Bulevardi Vlore-Skele, where old men smoked like chimneys around intensely contested games of chess and dominoes and warmly welcomed a visitor with a camera.

And then there was the Museum of Independence, in the two-story house where Ismail Qemali ruled as the first prime minister after the country gained independence from the Ottoman Empire in 1912. As the lone visitor that afternoon I was rewarded with a personal tour by the director, Ilia Cano, who made a valiant attempt to explain the history in poor English mixed with French. (He also let me sit at Qemali’s desk and pretend to sign documents with his quill pen.)

In a park along the main drag of Vlore, men huddle around an intensely contested game of chess.

I stayed in Vlore on the first and last nights of the week, but the trip’s real payoff came in the string of small towns that start once you drive up and over the perilously steep and forest-lined roads of Llogara National Park. After asking around about prices of hotels and private rooms in a few towns, I chose Himare as my base. A young man named Simos whose family runs the Internet cafe offered me a large apartment attached to his house, practically in the center of town, for 20 euros a night. (The Albanian currency is actually the lek, at 142 leke per euro or 96 per dollar, but lodging and car rental are often quoted in euros.) Himare didn’t have the best beaches, but it impressed me with cafes overlooking the water and souvlaki stands galore. And it won my heart forever when I spotted a man leading a donkey through town, trying to unload two baaing baby goats slung over its back to the highest bidder.

Warm feta with olive oil, peppers and tomatoes at Taverna Viron.

My favorite place in town was the family-run Greek restaurant Taverna Viron. I had three dinners there, attended by Amalia, the English-speaking 15-year-old daughter of the owners, who was very sweet but not so helpful in helping pick the from the menu. Everything, she said, was “so delicious.”

Then again, she was right: pork chops with tzatziki and potatoes, shrimp saganaki (tiny shrimp in a tomato-based, feta-heavy and Tabasco-spiked sauce), and whole grilled fish were all, indeed, quite delicious.

I ate alone but often chatted with interesting groups, from an Albanian-American family from Pelham Parkway in the Bronx to Amalia’s male cousins who invited me over to drink rakia, a liquor distilled from grape pomace.

Though Albania is known for its historic and archaeological treasures like the ancient city of Butrint, this particular stretch of coast has few. But I loved Himare Castle, a medieval site on the northern edge of town across the street and up the hill from the Alpet gas station. Don’t even think of looking for signs, either directing you to the ruins or telling you what they are. But in lieu of actual information, you can play amateur archaeologist, as in: “This must have been an oven. Or a child’s bedroom.”

Though that first trip to Gjipe Beach was fun, I soon switched loyalties to Jali Beach, three miles downhill from the main highway. The beach, lined with umbrellas for rent, is very family-friendly; I’d estimate a running toddler is swept up in a grandparent’s arms approximately once a minute. And the shallow water is a shade of electric blue that designers of mint gum packaging only wish they could emulate.

I was hooked on Jali not for the beach, though, but for the instant friends I made at Taverna Peshkatari, one of several informal beachside restaurants specializing in seafood. (Peshkatari means fisherman in Albanian.) I usually ask for the menu before sitting down, to scout out prices and size up the friendliness of the staff. The guys at Taverna Peshkatari were friendly: they immediately brought a bucket of fish from the kitchen, noting that the owner had caught them all this morning.

I hear these claims all the time, so I shot them a dubious look. “Tomorrow, come fishing and you’ll see,” said a young blue-eyed man in passable English. “Be here at 6 a.m.”

This is what we in the frugal travel business call a ka-ching moment. Free boat trip! Local friends for the making! “When I was fishing in Albania” stories for back home! The next morning I arrived at 5:55 a.m. to find that I had beat the young man, Jorgo Andoni, who turned out to be the owner of Taverna Peshkatari. But three older guys who recognized me from the day before were there drinking espresso and rakia. They invited me to join them. Hey, a 6 a.m. shot of liquor to start the day? Why not, I’m on vacation.

Soon after I was out on the water with Jorgo and his two fishing assistants – Geni Pirra and Eljon Likmeter — reeling in the nets they had laid the previous afternoon just off the rocky coast and watching them untangle their catch: merluza, cuttlefish, shrimp, even a flying fish.

Round about Net 4, Eljon and I abandoned work and dived into the water, swimming over to a tiny sand-lined cove carved into the rocks. I took another mental snapshot to file under Travel Memories – Best Ever. And, this time, no sunburned Austrians to ruin the moment.

Jorgo Andoni mans the outboard motor on a fishing expedition.

IF YOU GO

You can fly to Albania from many European cities, but I’d suggest combining it with a trip to Greece, Italy or another Balkan nation. From Athens, there are daily buses via Ruci Tours to Vlore or Himare (30 euros, about 11 hours) and there’s a ferry from Brindisi, Italy to Vlore (six days a week; seven days in August, 45 euros). Then there are buses from Croatia and Montenegro: it took me seven legs and just under 43 euros from Dubrovnik to Vlore. Your results may vary. In Vlore, I rented a car for 33 euros a day (price goes down with longer rentals) from Tirana Car Rental. Few hotels and fewer private rooms have Web sites, though those intent on booking online will have some luck on www.albania-hotel.com. In Himare, you can e-mail Simos at hokyspokys@hotmail.com about his family’s rooms; Amalia and her family rent nice rooms above the Greek restaurant as well; call (355-69) 221-8728 or (355-69) 425-5755. Jorgo Andoni rents rooms; try him at Taverna Peskatari, (355-68) 200-0343. But unless you’re going in August, it’s probably best just to show up.

MY BOOKS

I ate fresh fish and octopus and lamb and Greek salads and Albanian byreks (savory pies) until I burst and still couldn’t break 8 euros a meal. I slept in private rooms for 20 euros a night and could have spent less if I had bargained. I rented a car. I did pretty much whatever I wanted, and the total bill was 459.87 euros, 40 and change below budget and finally covering my debt from Week 2 in France

Turist në ferrin Shëngjin- (Himare-Sarande Vlore-a thua ka ndryshim?)

Dr. Lush Susaj | 31/08/2010 | Komente |shekulli on line

[ posto kete artikull ne faqet me poshte ]

• del.icio.us
• blinklist
• digg
• Facebook

• Furl
• ma.gnolia
• Newsvine
• Pownce

• reddit
• StumbleUpon
• Technorati
• Twitter

Ka disa ditë që jam kthyer tepër i zhgënjyer nga plazhi i Shëngjinit. Këtë vit pata paguar një banesë për 15 ditë qëndrimi. Këto para i dhashë parapagim, pasi pronari dhe pronarët e tjerë kanë kohë që e kanë kuptuar se në këto plazhe pushuesi nuk gjen qetësinë dhe shërbimin e duhur, përkundrazi gjen pisllëkun, injorancën, zhurmat, infeksionet, abuzimin me çmimet dhe cilësinë e ushqimit e deri tek mungesa e dritave dhe ujit.

Këtë vit, që ditën e parë, jetova me shqetësimin për të ikur sa më shpejt nga ky ambient ku lopët kullosnin dhe mrizonin në afërsi të çadrave të pushuesve. Ika nga ky plazh, ku vetëm lopët pastrojnë vendin nga lëvoret e shalqirit dhe bananeve, ndërsa letrat dhe plastmasë të hedhur vend e pa vend i ngrinte era duke i përplasur në fytyrën time dhe të pushuesve të tjerë.

Që ditën e parë që shkova më bëri përshtypje ndërtimi i godinave shumëkatëshe në rerën e bregut të detit, një krim i rëndë ndaj natyrës dhe të ardhmes së turizmit në këtë zonë dhe në të gjithë bregdetin e vendit. Bregu i mbjellë me pisha është zhdukur tërësisht dhe është zëvendësuar nga pallatet shumëkatëshe me një renditje dhe arkitekturë kaotike.

Këto pallate janë ndërtuar shumë afër njëri-tjetrit, nuk janë respektuar largësitë as rregullat më elementare, kjo mënyrë ndërtimi dhe ndërhyrje e ka shëmtuar përjetë këtë perlë të bukur të bregdetit dhe natyrës Shqiptare.

Në vendin ku unë qëndroja të binin në sy disa hotele të vogla, këto ndërtesa janë një përçudnim tjetër, janë një pamje tjetër e shëmtuar e bregdetit, janë ndërtuar me arkitektura të ndryshme, aspak harmonike dhe funksionale

Përveç lopëve dhe derrave që shëtisnin nëpër çadrat dhe ambientet e plazhit, një shqetësim i madh mbetej ardhja e romëve dhe fshatarëve gjatë pasdites dhe qëndrimi i tyre në grumbuj me nga 20 veta në një çadër, duke u bërë kështu shqetësim për neve që kishim ardhur për të marrë pak qetësi dhe relaks.

Qëndrimi i tyre në grumbuj shoqërohej me britma dhe zhurma, me shprehje vulgare dhe fjalë të pista, të cilat na irritonin pa masë. Akoma më keq ishte gjatë natës kur jashtë dritares, shpesh dëgjoheshin britma, sharje e rrahje të pushuesve me njëri-tjetrin. Gjithnjë në këto skena të neveritshme, aktorë ishin malësorët nga Mirdita, Shkodra, Tropoja, Mati, Dibra etj., të cilët, pasi pinin raki apo luanin bilardo i tregonin dhëmbët dhe pistoletat njëri-tjetrit.

Qëndrimi në rërën e detit është pothuajse i pamundur, shkaku është pisllëku i krijuar dhe mungesa e pastrimit të rërës për një kohë të gjatë. Për fat të keq në këtë zonë dhe zona të tjera është krijuar zakoni i fshehjes së copave të mollës, copave të bukës, shisheve, lëvozhgave, kockave, letrave etj., në rerën ku qëndrojnë pushuesit.

Cilësia e ushqimit dhe shërbimit është një shqetësim tjetër i madh. Kudo ka mungesë korrektese dhe cilësie, ka abuzim me sasinë dhe çmimin.

Më bëri përshtypje një natë kur një pronar lokali na tha se "porositni se po shkoj e të thërras kuzhinierin", aty e kuptova se si një kuzhinier punon njëkohësisht në dy lokale dhe pushuesi duhet të pushonte apo të qëndronte peng në lokal sa të zihen makaronat.

Ndërsa në një lokal tjetër porositëm picat sipas preferencave tona, kamarieri na solli faturën me një çmim më të lartë nga ai i dhënë në menynë e lokalit, hileja e përdorur, abuzimi, injoranca dhe marrja e fitimit të pamerituar janë faktor stresant. Këto ishin ato shkaqe që më detyruan për të ndërprerë pushimet në Shëngjin.

Ndofta për gjatë gjithë jetës sime nuk do të ketë më lajthitje për të kaluar pushimet në plazhet e mbushura me pisllëk, zhurmë dhe mungesë sigurie, njerëzit duhet ta kuptojnë se turisti, pushuesi është mbret, duhet kuptuar një herë e mirë se turisti është viktimë apo peshk që bie në rrjetën e atyre që kanë ndërtuar bizneset e tyre në këtë zonë dhe në plazhet e tjera të vendit. Kjo gjendje, ky nivel i ulët shërbimi i largon gjithnjë e më tepër pushuesit dhe turistët vendas dhe të huaj.

Më bëri përshtypje fakti se kudo mbi pallatet e ndërtuara ishin shkruar shprehjet "shiten me hipotekë", "filluan shitjet" etj. Të gjithë thonë: "do të vijnë Kosovarët e t'i blejnë", "do të vijnë Rusët e Gjermanët se kanë shumë para", "keni për të parë sa do të rritet vlera e tyre" etj.

Ndërsa realiteti është krejt tjetër, ka vite që ka rënë ritmi i shitjeve, shumica e pallateve dhe garsonierave janë bosh gjatë gjithë vitit, më këtë nivel kulturor do të ulet akoma më shumë numri i blerësve dhe i përdoruesve sezonal të tyre.

Askush nuk hedh parat për të jetuar pranë me bajgat e lopës, as me fekalet e qytetit, as me kamarieret që abuzojnë dhe vjedhin xhepat e pushuesve, as me rërën që pastrohet një herë në muaj, njerëzit kanë alternativa të tjera më të mira e më të lira në Korfuz, Turqi, Mal të Zi dhe Kroaci.

Nuk vlen apartamenti në një vend ku nuk pastrohen plehrat, në një vend ku njerëzit ndotin e dhunojnë natyrën dhe ligjet e shtetit e të fqinjësisë së mirë, nuk blihet prona në një vend ku ndihesh i dhunuar, ku stresohesh duke shikuar se si njerëzit urrejnë dhe hanë njëri-tjetrin në vend që të bashkëpunojnë për ambientin dhe perspektiven e bregdetit tonë të krijuar mrekullisht nga natyra. Natyra dhe ambienti i dhunuar në një moment të caktuar do të ndëshkojnë rëndë.

Ka disa ditë që krahu im i djathtë është infektuar keq, është mbushur me puçrra të kuqe, kjo është dhurata e ndotjes së ujit të plazhit të Shëngjinit dhe plazheve të tjera të Shqipërisë, ku për fat të keq njerëzit vazhdojnë akoma të urinojnë dhe të kryejnë nevojat fiziologjike në ujin e plazhit.

Në natën e tretë të qëndrimit tim (dt 18. 08. 2010), në orën 2 të natës kërciti pistoleta dhe më pas plasi një zhurmë që na la pa gjumë deri në mëngjesin tjetër. Dikush thoshte se "mori gjakun", të tjerë thoshin "ra në gjak", një fjalor vulgar e tepër i dëmshëm për djalin tim 16-vjeçar e fëmijët e tjerë të pushuesve.

Qëndrova rreth një orë në ballkon duke parë teatrin e gjelave trima, më bëri përshtypje se në kushtet e atyre britmave dhe kërcënimeve nuk lëvizi asnjë makinë apo patrullë policie, ruajtësit e qetësisë dhe sigurisë nuk u duken, zakonisht ata vijnë për të mbledhë kufomat dhe për t'i dërguar ato në morg, për fat të mirë ajo natë sherri u mbyll pa të vrarë.

Për fat të keq, këto do të ndodhin edhe për shumë vite e dekada të tjera, aty ku ka gjakmarrje e mungesë të funksionimit të shtetit nuk do të ketë siguri, pastërti, seriozitet, cilësi shërbimi, parqe, lulishte apo arkitekturë relaksuese e harmonike. Në këto 20 vite, shqiptarët kanë mohuar, ngushtuar, dhunuar dhe pushtuar natyrën dhe vetveten.

Shëngjini, Velipoja, Golemi, Saranda etj., shprehin më së miri përmasat dhe pasojat e këtij pushtimi mizor e me pasoja katastrofike. Kudo dëgjon njerëz që flasin për botën e zhvilluar, për standarde mjedisore, ndërsa tinëzisht mendjen e kanë tek pushtimi, rahatllëku, dembelizmi, hajdutllëku, mashtrimi e zhgarravitja e hartës, tokës, panoramës, natyrës, këtu të gjithë dinë të bëjnë mirë asgjënë, asgjëja iu shijon dhe iu shkon për shtat.

Ky realitet buron nga një nivel i ulët i zhvillimit kulturor, nga mungesa e familjeve të kultivuara, mungesa e maturimit dhe e qytetarisë së

vërtetë, mungesa e jetës kolektive dhe mungesa e zbatimit të normave komunitare. Është e rëndë të jetosh fare pranë bregdetit të Durrësit, Lezhës, Golemit, Sarandës etj., e të mos guxosh të kalosh pushimet tradicionale me familjen.

Dhunimi i bukurisë së natyrës, bregut të rërës, brezit të pishave, pastërtisë së ujit dhe dinjitetit të turistëve do të ketë pasoja të rënda për biznesin, shërbimet e hotelerisë dhe restoranteve, ndërtimin dhe shitjen e banesave, punësimin dhe mirëqenien e popullsisë së zonave bregdetare dhe ekonomisë kombëtare në tërësi.

Është koha për t'u sjellë ndryshe me ambientin dhe resurset tona natyrore, historike dhe njerëzore, shpresojmë në maturimin dhe rritjen e qytetarisë.

Turizmi, pasuria e vetme!-nga Blendi Fejziu (Panorama on line)

.....

Së fundi, por jo më pak e rëndësishmja, Shqipëria duhet të përshtatë një legjislacion të rreptë për administrimin e zonave turistike. Edhe pse jo vetëm për to. Duhet të jemi realist për të kuptuar se grumbujt e plehrave dhe mbeturinave të tjera që lartohen një apo dy kate buzë rrugëve nacionale apo anës plazheve, janë shokuese për këdo. Ato janë më shumë se sa një administrim i keq, një shenjë e qartë e mungesës së dinjitetit të një populli dhe formimit të tij. Largimi dhe sistemi i tyre është detyrë primare, më shumë se sa urgjente jo vetëm për turizmin. Shqipëria duhet të gjejë menjëherë mundësinë që territori i saj të shpëtojë nga invazioni i plehrave dhe që plazhet apo zonat turistike të kenë po atë pastërti, qoftë edhe minimale që ofron çdo vend turistik në çdo cep të globit.
Një legjislacion më i ashpër duhet për muzikën e lartë dhe argëtimet e tjera. Jo pak turistë kanë ikur të tmerruar nga hotelet falë muzikës së lartë dhe torturuese që vjen nga lokalet përballë gjatë gjithë natës, pa asnjë kufizim në kohë. Muzikë live që lë pa gjumë, jo një, dy apo tre hotele rrotull, por një qytet të tërë. Askush s’e di se përse kjo gjë nuk administrohet, por një gjë është e sigurt, as në Afrikë nuk gjen zona të tilla turistike, ku muzika e lartë, shpesh herë mizerabël si cilësi, torturon pothuajse të gjithë pushuesit pa përjashtim deri në orët e herta të mëngjesit. Kjo mund të marrë zgjidhje duke caktuar vende për diskotekat ose lokalet me muzikë, larg zonave të banuara dhe me masa mbrojtëse ndaj zhurmës.
S’ka asnjë dyshim se turizmi është industria jonë kryesore dhe ajo më fitimprurësja. Përmirësimi i saj mund të vijë në dhjetëra mënyra. Nuk ka rëndësi nëse zgjidhen apo jo menjëherë. Rëndësi ka që ne të flasim për të gjatë gjithë vitit dhe jo vetëm në sezonin veror. Siç ka rëndësi të kuptojnë se kjo është pasuria jonë më e madhe, në mos e vetme dhe askujt nuk i lejohet shpërdorimi i saj!

Η Παγκόσμια Τράπεζα "παγώνει" το σχέδιο τουριστικής ανάπτυξης της Αλβανίας Τετάρτη, 4 Φεβρουαρίου 2009

Αναστολή της χρηματοδότησης του σχεδίου τουριστικής ανάπτυξης των ακτών της νότιας Αλβανίας

http://www.traveldailynews.gr/ Η Παγκόσμια Τράπεζα, με ανακοίνωσή της επισημαίνει ότι έχει αναστείλει προσωρινά τη χρηματοδότηση του ολοκληρωμένου σχεδίου τουριστικής ανάπτυξης των ακτών της Νότιας Αλβανίας, όπως αναφέρουν σε σχετικά δημοσιεύματά τους οι εφημερίδες "Σέκουλι" και "Γκαζέτα Σκιπτάρε" των Τιράνων. Η απόφαση αυτή της Τράπεζας, αναφέρεται στην ανακοίνωση, ήρθε έπειτα από τη διαπίστωση ότι έχουν γίνει λάθη σχετικά με το σχέδιο, ενώ επισημαίνεται ότι η τράπεζα εξετάζει στα σοβαρά το ενδεχόμενο αποζημίωσης εκείνων που έχουν υποστεί ζημιές από τα λάθη που έγιναν κατά την εφαρμογή του σχεδίου. Σχολιάζοντας την απόφαση της Τράπεζας, οι παραπάνω εφημερίδες αναφέρουν ότι, η απόφαση ήρθε έπειτα από πόρισμα ομάδας επιθεωρητών της Τράπεζας, η οποία διαπίστωσε ατασθαλίες των υπαλλήλων της αποστολής της στην Αλβανία, αλλά και του Συντονιστικού Γραφείου, επικεφαλής του οποίου ήταν ο Γιαμάρμπερ Μαλτέζι, σύζυγος της κόρης του πρωθυπουργού της Αλβανίας, Σαλί Μπερίσα. Στο πόρισμα, μάλιστα, αναφέρεται έμμεσα ότι ο Μαλτέζι έπαιξε αποφασιστικό ρόλο στην κατεδάφιση των κατοικιών στη Γιαλ (Γιαλό) Χειμάρρας τον Απρίλιο του 2007. Σύμφωνα με την εφημερίδα "Σέκουλι", ο Γ. Μαλτέζι ίδρυσε και εταιρεία, η οποία έχει ως στόχο την τουριστική αξιοποίηση των ακτών του Ιονίου, με βάση το σχέδιο της Παγκόσμιας Τράπεζας, συντονιστής του οποίου είναι πάλι ο ίδιος. Αυτό, σύμφωνα με το ίδιο δημοσίευμα, συνιστά απροκάλυπτα ασυμβίβαστο συμφερόντων. "Πρόκειται για μια έκθεση γεμάτη με συκοφαντίες, προϊόν της αντιπαλότητας μεταξύ κύκλων μέσα στην Παγκόσμια Τράπεζα. Οι κηλίδες, στις οποίες αναφέρεται η έκθεση, στην πράξη δεν είναι κηλίδες της σημερινής, αλλά της προηγούμενης αλβανικής κυβέρνησης, τις οποίες η κυβέρνησή μου ξεσκέπασε. Κληρονομήσαμε ένα σχέδιο με κηλίδες, όπου η αλβανική μαφία είχε προγραμματίσει να κτίσει τον παράδεισό της, αλλά η κυβέρνησή μας εξάλειψε τις κηλίδες αυτές και έδωσε το δικαίωμα στην τοπική αυτοδιοίκηση να προσδιορίσει η ίδια τις περιοχές ανάπτυξης, τη στιγμή που η μελέτη μόνο προσδιορίζει τους όρους, οι οποίοι πρέπει να λαμβάνονται υπόψη κατά τη δόμηση", δήλωσε ο Αλβανός πρωθυπουργός. Τατιάνα Ρόκου - Τετάρτη, 4 Φεβρουαρίου 2009

A publication of the Town of Himara (2006)-old version

Himara Turistic Guide English Version

Get your own at Scribd or explore others:

Shekulii on line today: Berisha miraton projektin e dhëndrit

Berisha miraton projektin e dhëndrit

Këshilli Kombëtar i Rregullimit të Territorit ka miratuar gjatë ditës së djeshme Masterplanin e zhvillimit të zonës së bregdetin Jonian. Ky masterplan është realizuar me anë të një kredie të marrë nga e Bankës Botërore dhe si projektues ka qenë një kompani angleze.

Julian Llupo

Fri, 18 Jul 2008 08:10:00

Miratohet harta e fshatrave turistikë që do të ndërtohen në Jug të Shqipërisë

Këshilli Kombëtar i Rregullimit të Territorit ka miratuar gjatë ditës së djeshme Masterplanin e zhvillimit të zonës së bregdetin Jonian. Ky masterplan është realizuar me anë të një kredie të marrë nga e Bankës Botërore dhe si projektues ka qenë një kompani angleze. Koordinator në këtë projekt ka qenë një zyrë të cilën e ka drejtuar dhëndri i kryeministrit Berisha, Jamarber Maltezi. Sipas këtij projekti tejet ambicioz për gjithë bregdetin jugor, pritet që të kthehen në fshatra turistike dhe zonat e Palasës, Dhërmiut, Vunoit, Himarë-Livadhjasë, Himarë-Pilurit, Porto Palermos, Qeparoit të vjetër etj. Nuk mund të mungonte dhe Kakomeja. Për të vënë në jetë këtë qëllim, qeveria kontaktoi Bankën Botërore, së cilës i kërkoi një hua prej 38 milionë eurosh në total, me të cilat do të realizoheshin të gjitha fazat e projektit. Banka Botërore pranoi kërkesën e qeverisë shqiptare. Për pasojë, qeveria ishte “e detyruar” të fillonte punën për krijimin e Njësisë së Menaxhimit të Projektit, të pagëzuar “Integrated Coastal Development”. Procedurat zyrtare të shtetit shqiptar përcaktojnë se personi që do të jetë në krye të Njësisë së Menaxhimit të Projektit, duhet të jetë i propozuar nga qeveria dhe i miratuar më tej nga Bordi Mbikëqyrës i Bankës Botërore. I pyetur nga gazeta, koordinatori i këtij projekti, njëkohësisht dhëndri i Kryeministrit, ka bërë të ditur se “Plani parashikon rehabilitimin e fshatrave tradicionalë për t’i kthyer në hoteleri të veçantë kulturore si dhe dokumente paraqiten mbi 10 tipa të turizmit që përfshijnë qysh nga restorantet, fshatrat turistike, hoteleritë e deri tek turizmi ekologjik me ndikim minimal në mjedis. Të gjitha do të duhet të detajohen me planet lokale dhe do të fillojnë të zbatohen pas miratimit të projekteve zhvilluese nga pushteti vendor”. Kryeministri Berisha gjatë miratimit të Masterplanit ka bërë të ditur se, “bregdeti shqiptar e kryesisht ai Jonian, prej vitesh përballet me dy fenomene, batërdinë e Ksamilit dhe mungesën e investimeve serioze përgjatë kësaj vije”, ndërsa tha se, “nuk do të lejohen ndërtime në zonat e ullishtave të djegura, fenomen i cili po kthehet në shqetësim”.

Voyage: Igoumenitsa Grèce - Butrint Albanie-Himara

http://voyagesalain26.over-blog.com/article-13323292.html

Jeudi 26 juillet 2007

Bateau entre Ancône Italie - Igoumenitsa Grèce et Butrint Albanie 61 km dont 21 km en Albanie

Arrivés à Igoumenitsa vers 8h30, nous effectuons quelques courses : le plein de carburant (moins cher qu’en France), office tourisme, café Internet avant de nous diriger vers Sagiada plage pour le repas de midi. Passage à la douane grecque, au duty (situé entre les 2 douanes, prix très intéressants) et à la douane albanaise (dans des bungalows), pour les formalités et taxes. Il y a peu de monde mais aussi peu de personnel ! Moins de 50 mètres après commence la piste (de Konispol à Butrint 9 à 10 km de piste large), poussiéreuse mais peu caillouteuse. Nous avons fait le choix de cette frontière gagnant ainsi plus de 120 km par rapport au passage vers Ioannina. La piste se termine au bac de Butrint (4€ par véhicule).
Visite très intéressante du site archéologique de Butrint (6€ possibilité de payer en euros) qui figure au patrimoine mondial UNESCO.
Repas au restaurant à proximité (en euros).
1^ère nuit albanaise sur le terre plein à coté du bac (se tenir loin car il y a du passage même la nuit.

Piste entre Konispol et Butrint
Bac de Butrint et vue depuis le site antique sur l’arrivée de la piste (le bac est sur la droite)


Albanie Butrint - Bunec entre Lukovë et Piqeras 88 km

Départ pour Sarandë ou nous cherche rons une banque (avec courant !!) pour le change, la troisième sera la bonne, passage à l’office de tourisme pour une carte générale des lieux touristiques en Albanie (en anglais), puis direction Syri i kaltër « l’œil bleu » route de Delvinë (droit de passage sur la petite route de 200 lek) pour atteindre cette source souterraine (résurgence) qui doit son nom à sa couleur bleu-vert éclatant. (Parking, WC, eau).
La Riviera albanaise est l’une des plus belles zones touristiques de l’Albanie. Sur ces terrains entièrement à l’état vierge, chacun peut trouver une atmosphère attrayante due à la chaleur des eaux de la mer et les crépuscules enflammés et romantiques du soleil. La Riviera s’étend sur une longueur de 100 km le long du littoral, entre la baie de Vlora et le point méridional le plus extrême de la côte albanaise, aux confins de la Grèce. Nous découvrons sur ces petites routes les premiers bunkers, les premiers tas de poubelles et premiers feux.

Retour vers Sarandë pour ne pas manquer la direction de Lukovë. Arrêt avant Piqeras à la plage de Bunec ou nous trouvons là les premiers gros bunkers. Douche en bord de mer, feux sur la montagne (mais personne n’intervient !) Repas à la taverne de la plage avec vin authentique !!!

Nuit en bord de plage de Bunec (entre les bunker)

Plage de Bunec avec ses bunkers et ses vaches (photo)

Vendredi 27 juillet 2007

Samedi 28 juillet 2007

Albanie Plage Bunec entre Lukovë et Piqeras – Borsh 25 km

Plage de Borsh avec ses bunkers bien sur ! (photo)

Un bain de mer avant le départ vers Borsh ou nous allons à la grande plage. Nous y verrons de très nombreux animaux (cochons, chèvres, vaches et même 2 ours promenés en laisse pour photo !!) Nous rencontrons fréquemment des vaches qui broutent, attachées à un poteau en bas d'un immeuble, en ville, au bord de la route, sur les plages. Parfois les propriétaires les promènent comme s'ils promenaient leurs animaux domestiques, mais une vache représente une vraie richesse pour une famille, il ne faut pas l'oublier!!!

Au village sources d’eau glacée et très bon repas d’agneau grillé au restaurant des sources. Nuit en bord de plage à Borsh

Dimanche 29 juillet 2007

Albanie Borsh – Qeparo 9 km
Qeparo preuve d’une rue pavée et pentue (photo)

Départ pour Qeparo et bien que nous soyons un dimanche la poste est ouverte ou nous achetons des timbres (Photo de Mère Thérésa) (bien que nous n’ayons toujours pas trouvé de cartes postales !) Après la plage, nous allons à pied (2h ½ aller retour et visite) au vieux village de Qeparo (route = piste très étroite, pentue, dure et en cours de travaux).

A notre retour nous prenons un apéritif (Raki + eau + fromage pour 300 lek à 4 personnes). Nous constatons que même si le nom est identique au raki turc, ici c’est plutôt un digestif car ce n’est que de l’alcool.

Nuit sur la plage en bas du village au milieu des ânes !! Ils sont très utilisés par les habitants, pour se déplacer, pour les transports ou charger des sacs de ciment par exemple..

Qeparo le village perché (photo)

Lundi 30 juillet 2007

Albanie Qeparo Porto Palermo 6 km

Presqu’île de Porto Palermo ou se trouve le fort Ali Pacha (vue depuis coté nord de la baie)-photo

Après le bain matinal traditionnel départ vers la petite et superbe baie de Porto Palermo. Nous trouvons les trois premiers CC français dans cet endroit merveilleux. Nous visitons le fort avec le gardien restaurateur local. La petite citadelle d’Ali Pacha, a été construite en honneur de sa femme et mérite vraiment le détour. Repas au restaurant (calmars farcis) avec vue sur l’entrée du tunnel d’un kilomètre de long de la base des sous marins. Endroit calme et beau avec plein d’agaves (plantées là pour gêner les parachutistes !!).

Nuit en bord de plage menant au fort

Porto Palermo vue depuis le fort Ali Pacha (photo)

Mardi 31 juillet 2007

Albanie Porto Palermo – Vuno (Jale) 24 km

Matinée farniente et départ vers Himarë pour quelques courses (nous trouvons enfin des cartes postales dans un kiosque typique!) Arrêt dans un café Internet pour rassurer les amis et la famille. Visite du vieux village perché d’Himarë ou nous rencontrons un vieil athlète grec ayant fait 4 Jeux Olympiques.

Après 6 km de descente sur une minuscule route, nous rejoignons la plage de Jale (cette plage est renommée aussi bien pour sa sérénité que pour la fascination qu’elle exerce sur les visiteurs). Repas gyros dans une taverne.

A noter que de nombreux bâtiments récents viennent d’être détruits car construits sur le domaine public (et protection du littoral) pendant la phase de flottement en Albanie.

Nuit en bord de plage devant la taverne.

Exemple de la route sur la Riviera Albanaise (photo)
Route de la plage de Jale (photo)

Mercredi 1 août 2007

Albanie Vuno – Vuno 1 km
Plage de Jale à Vuno (photo)

Le matin, achat de très bon miel liquide vendu en bouteille plastique dans le market de la plage, vent, mer agitée, très grosses vagues. Nous écrivons nos cartes et nous nous promenons dans le secteur.
Le soir, repas poissons au restaurant du fond qui peut recevoir des campeurs.
Pour la nuit, la forte musique nous fera déplacer sur la colline à proximité d’un équipement hôtelier réservé à la marine albanais.

Jeudi 2 août 2007

Albanie Vuno – Col Llogara (Llogarait 1027m ) 36 km

Remontée de la plage de jale en direction de Dhërmi. Le village de Dhërmi, situé entre la mer et les versants de la haute montagne de Çikë. Dhërmi se distingue par la beauté de son paysage. Avant le col de Llogara, endroit touristique impressionnant, avec des particularités climatiques, offrant aux visiteurs un vaste panorama majestueux des plages inexploitées de la Riviera. Cet endroit marque la fin de la mauvaise route de la Riviera albanaise. Une semaine avant notre passage la montagne était en feu, s’arrêtant à quelques mètres du restaurant.

Repas agneau au col, nuit sur le parking sous le restaurant.

Vendredi 3 août 2007

Albanie Col Llogara Seman 106 km
Vlora Groupe électrogène dans la rue

Nous descendons le col en direction d’Orikum pour faire du change dans un commerce au même taux qu’en banque. Impossible de visiter le site archéologique car il est situé dans l’enceinte d’un terrain militaire qui bloque l’accès à la presqu’île.
La route côtière qui mène à Vlora est une suite de restaurants, parkings privés. A Vlora : courses, café Internet, achat timbres (avec la photo de Busch !!!) de très nombreux groupes électrogènes le long de la rue permettent aux magasins, cafés, dentistes ... de fonctionner mais bonjour la pollution !!!

Une station désaffectée nous permet de trouver un peu d’ombre pour le repas avant d’aller visiter Apollonia. Sur le site il y a plus de mariés (pour les photos) que de touristes visiteurs. (nous sommes 6 français !)
Nous continuons vers la plage de Seman pour y trouver un peu de fraîcheur pour la nuit. Nous nous installons à coté d’une taverne face à un bungalow de la police maritime, à proximité d’un ancien château d’eau (style Pise) gagné par la mer. Accueil toujours très sympathique par quelques curieux (touristes venus dans des lieux habituellement fréquentés par des albanais en voiture ou en car pour la journée)

Nuit sur la plage à coté de la police maritime (photo)
Apollonia (photo)

Na rrembejne token dhe na falkan aksione!

Tituj ofendues per Niviciotet: vijne nga ana e dunjase per te ndertuar ne trojet tona dhe tani na falkan aksione!

Duhet ta kuptojne te gjithe se nuk na fal njeri aksione por eshte toka jone qe duke u vleresuar ka kontributin e padiskutueshem financiar. Prandaj i lutemi gazetareve te mesojne 5 gjera elementare para se te shkruajne, atryre juu interesojne me shume francezet se Niviciotet?
(Nga nje niviciot -mesage i derguar ne himara blogg)

Kakome - Do falin aksionet, pronare edhe banoret e Nivices

Bllokimi i hyrjes ne Shqiperi te nje prej emrave me te medhenj ne fushen e turizmit duket se ka gjetur nje zgjidhje. Behet fjale per francezet e CLUB Med qe kishin marre lejen per te ndertuar nje fshat turistik ne zonen e Rivieres, ne Kakome. Ne vitin 2005 kur nisi ndertimi i ketij resorti turistik banoret e zones bllokuan rruget, duke pretenduar pronesine mbi token. Me pas, nisi nje kalvar i gjate perballjesh me institucionet shteterore per kete pretendim qe u rrezua si nga zyrat e pronave por edhe me tej. Megjithate zgjidhjen qe nuk e dhane dot institucionet shteterore e gjeten vete investoret e ketij projekti. Ne nje leter drejtuar Kryeministrit Berisha, qarkut te Vlores dhe Komunes se Nivices, investoret njoftojne se jane te gatshem qe te ofrojne aksione duke bere keshtu pronar ne fshatin turistik banoret e zones. Kjo zgjidhje duket se synon te zgjidhe nje konflikt qe linte zonen serish ne nje boshllek investimesh, por edhe turizmin shqiptar te manget. Hapi i fundit tashe eshte zyrtarizimi i kontrates me ndarjen e aksioneve mbi kete fshat turistik, i cili behet prone e investoreve franceze dhe e banoreve te fshatit Nivice.

BE bllokon vizat dhe qeveria skafet

Plator Nesturi

Botuar Revista Klan

"nesturi plator" [platornesturi@hotmail.com]

Aventura e re për të mundësuar liberalizimin e vizave për qytetarët shqiptarë, sërish rezultoi me disfatë. Nuk vlejti as qëndrimi disaditor në Bruksel i Kryetares së Parlamentit, Jozefina Topalli, fjalimi i mbajtur apo takimet me personalitetet e BE, për të ndryshuar atë verdikt që na turpëron krahasuar me vendet e tjera të rajonit. Shqipëria mbeti në klasë dhe shqiptarët do të jenë sërish të uritur për viza e të penguar të lëvizin lirisht. Por ajo çka e bën më të dhimbshme këtë fakt, është se jemi ndër vendet e fundit në Ballkanin Perëndimor që kemi mbetur në një realitet të izoluar. Pas vizitës së disa ditëve më parë në Sarajevë të zv/presidentit të BE, Barrot dhe komisionerit të Zgjerimit Olli Rehn plotësohet treshja e vendeve që do përfitojnë nga liberizimi i vizave. Maqedonia, Serbia dhe Bosnje e Hercegovina janë vendet me të cilat BE ka nënshkruar fillimin e bisedimeve për liberalizim duke dhënë edhe një datë konkrete; 1 janar të vitit të ardhshëm si datë për hapjen e kufijve.

Përsa i përket Shqipërisë, bisedimet janë hapur por nuk ka një datë të përcaktuar që gjithësesi mbetet një shpresë e vagët dhe aspak ndjellëse. Vendimi i BE-së që përcakton se për kë qytetarë të Ballkanit do të ngrihet trau i doganës dhe për kë tjetër jo, e vendos Shqipërinë në rangun e Malit të Zi dhe Kosovës, të cilat janë shtete të krijuar rishtazi e në hapat e parë të ekzistencës së tyre. Ky fakt e ka bërë kryetaren e Kuvendit, Topalli, të artikulojë për herë të parë një ankesë zyrtare përkundrejt Brukselit ndërsa shprehet se “nuk është e drejtë përdorimi i standarteve të ndryshme për vende të ndryshme për regjimin e vizave”. Më së fundmi një deklaratë e “hijshme” e politikës shqiptare kur historikisht, ndonëse jemi vetë fajtorë në përmbushjen e standarteve, përfaqësuesit tanë tregohen më shumë se servilë edhe kur nëpërkembemi dukshëm.

Rasti konkret kur tre vende ballkanikë dhe me problematikë të theksuar në realitetet e brendshme të tyre, arrijnë të merren në konsideratë e tu përcaktohet një datë për hapjen e kufijve të BE-së, është një shembull i qartë. Në analiza të ndryshme është theksuar se lehtësimi i vizave për Maqedoninë dhe Bosnje Hercegovinën, ka qenë pagesa me faturë më të vogël për BE, kur gjykohet se ky lëshim do të ndikojë në fashitjen e konflikteve të brendshme dhe krijimit të një stabiliteti politik. Ndryshon konceptimi në rastin e Serbisë, ku proceduara e vizave tenton të zbusë qëndrimin antieuropian duke stimuluar forcat proeuropiane që arritën të fitojnë në zgjedhjet e majit.

Parimi i pragmatizmit në konceptet e realpolitikës dhe në kushtet kur Shqipëria nuk ka se çfarë të tregëtojë me BE, (apo nuk di ta bëjë këtë), ka sjellë pikërisht këtë realitet ku vendi ynë ndihet sërish i lënë mënjanë në procesin e integrimit. Ne vërtet kemi shumë mangësi, mbajmë premtime të cilat nuk kemi vullnet t’i realizojmë, u rrimë larg standarteve dhe rrezatojmë primitivizëm, por gjithësesi kemi stabilitet të brendshëm. E pra ndonjëherë, paska raste që edhe stabiliteti shndërrohet në efekt negativ në kushtet kur BE është e ngërthyer në problemet e saj të brendshme pas dështimit të Kushtetutës Europiane dhe kur sipas një raporti të parlamentit anglez, procesi i zgjerimit mund të rihapet pas vitit 2020. Ndaj, sipas kësaj logjike, për sa kohë shqiptarët kanë stabilitet, problemi i tyre nuk përbën urgjencë dhe nuk është aq evident sa të paraqitet me ngut në tryezen e BE-së.

Sidoqoftë në shembullin e historisë së liberalizimit të vizave duhet të shfaqim të dy anët e medaljes. Ndërsa zonja Topalli u ankua se po përdoren standarte të ndryshme për vende të ndryshme, duhet shprehur se jo të gjitha kartat tona janë në rregull. Do të binim në përsëritje të shfaqnim listën e reformave të munguara, por ajo çka e bën më të rëndë shfaqjen është se nuk ka qeveri tjetër si kjo e jona që të ketë përdorur këto standarte ndaj popullit të vet krahasuar me qeveritë e vendeve të tjera. Në emër të integrimit janë mohuar të drejta të cilat sidoqoftë na lanë aty ku jemi dhe të tjerë shtete mospërfillës ndaj kushteve të BE-së, përfituan me hapjen e kufijve. Le të marrim si shembull Moratoriumin për mjetet Lundruese, apo të njohur ndryshe si ligji i skafeve. Po mbushen tre vjet nga zbatimi i tij dhe shqiptarët, si askund tjetër në botë, mbetën të privuar në përdorimin e mjeteve lundruese me motor për përdorim personal. Këtë ligj absurd, qeveria e motivoi me arësyetimin se nëpërmjet kësaj mase do të hiqte Shqipërinë nga harta e trafiqeve dhe do ti jepte goditje të rëndë kriminalitetit e kalimit ilegal të njerëzve dhe lëndëve narkotike përtej Adriatikut.

Porse ndërsa presim të lehtësohemi nga trafiku i vizave drejt BE, komisioneri Rehn sërish e etiketoi Shqipërinë, ashtu si dhe organizma të tjerë ndërkombëtarë, se ka ende problem trafikun dhe kriminalitetin. Sakrifica e Moratoriumit të Skafeve na paska vajtur dëm. Ashtu siç kanë pësuar dëme të pallogaritshme edhe turizmi ynë me infrastrukturë tokësore të shkallmuar, apo ekonomitë familjare të peshkatareve në bregdet. Skadenca e ligjit antigomone përfundon në tetor, porse do të ishte në nderin e maxhorancës dhe parlamentit ta rrëzojë Moratoriumin antiturizëm brenda qershorit, pikërisht tani kur fillon sezoni veror. Nëse nuk kemi shanse të afërta për liberalizim vizash, me së paku të shijojmë bregdetin tonë edhe nga mjetet lundruese. Dhe më së fundmi, ky rast le të shërbejë si shembull që më së pari duhen mbrojtur ineresat e vendit e të qytetarëve. Nuk mund të dojë askush, qoftë edhe BE-ja vetë, nëse nuk respekton vendin tënd.

Kufiri real i durimit.

Do të doja te nisja këtë shkrim nga fraza e fundit e artikullit të z.Nesturi; “Problemi qëndron nëse e ardhmja parashikon zbutjen e mosbesimit ndaj shtetit apo acarimin e mëtejshëm.”.

Nëse frazën e mësipërme të z.Nesturi e parashtrojmë si pyetje, cila do të ishte përgjigja?
Është një pyetje që ia kam bërë vetes shumë herë dhe kam përshtypjen se përgjigja, është shpesh e kondicionuar nga zhvillimet e momentit, nga ngjarjet aktuale, pra nga parametri moment. Po me zgjerimin e parametrit moment, kur ky mer përmasa kohore, ose e thënë më thjesht, me kalimin e kohës, ose me qartë akoma duke i parë zhvillimet në një spektër më të gjerë kohor, kuptoj që përgjigja e pyetjes së mësipërme, është më e thjeshtë për tu dhënë.

Praktikisht për cfarë bëhet fjalë? Bëhet fjalë për një popullsi minoritare, për një popullsi autoktone minoritare që zotëron, mbron dhe trashëgon ne shekuj gjuhën, historinë, zakonet, kulturën, besimin fetar dhe pronat e veta. Është një popullsi që në cfarëdo libër historie ku mund të shkruhet, vevse e pasuron atë libër. Një popullsi të tillë minoriteti, çdo shtet nuk do ta kishte zili. Kush nuk do ta donte një minoritet të tillë? Kush nuk do të donte të mburrej me të? Teorikisht, përgjigja do të ishte “askush!”. Po ekziston një vend, një vend që po përpiqet të çmontojë gjithë hisorinë e këtij minoriteti, një vend që u mohon përkatësinë etnike, një vend që u mohon gjuhën, një vend ku te gjitha organet e shtypit vjellin vrerë kundër kishës së kësaj popullsie, një vend që kërkon ta përzërë ose në rastin më të mirë ta përzjejë këtë popullsi, një vend që ka mbi 50 vjet që po e grabit rregullisht këtë popullsi.

Ky vend quhet Shqipëri. Kjo popullsi quhet Himariote.
Ka ndonjë shpjegim të llogjikshëm kjo që ky vend po bën kundër kësaj popullsie? Si mund të shpjegohet llogjikisht fakti që një piktor, po pikturon mbi një kuadro të Van Gogut? Dy janë përgjigjet; ose piktori është komplet idiot, ose po bën shejtan-budallain dhe kërkon të paraqesë si të vetin një krijim të Van Gogut. Kjo e dyta është edhe më e mundshmja dhe sjelljet e alternuara, ku në një moment kërkon tu shtojë ndonjë mollë pikturave të artistit të madh e here kërkon thjesht ti ndërrojë emrin në fund kryeveprës, vërtetojnë hapur këtë gjë. Cilat janë efektet e një veprimi të tillë? Vang Gogu qesh nga varri, ndërsa shejtan-budallai demaskohet nga të gjallët jo vetëm si idiot, por edhe si element i rezikshëm për shoqërinë. A nuk po ndodh kjo me Shqipërinë? A nuk është demaskuar shqipëria si shejtan-budallai i radhës nga vendet demokratike?

Le të vazhdojmë më tej. Qeveria shqiptare ka bërë sot një ligj për të përndjekurit politikë. Të përndjekurit politikë, deklarohen kundër këtij ligji. Qeveria shqiptare ka bërë një ligj për pensionet. Pensionistët janë kundër këtij ligji. Qeveria shqiptare ka bërë një ligj elektoral. Elektorati është kundër këtij ligji. Qeveria shqiptare ka bërë një ligj për pronat. Pronarët janë kundër këtij ligji. Atëherë çfarë duhet të bëjmë ne himariotët? Të lutemi që qeveria shqiptare të mos bëj një ligj për minoritetin? Apo të mendojmë me naivitetin e një fëmije se qeveria shqiptare, do bëj një ligj për ne, me të cilin ne do jemi plotësisht dakort?

Nëse do të kisha edhe unë naivitetin e një fëmije, atëherë pyetja e z.Nesturi do të merrte prej meje përgjigjen “e ardhmja parashikon zbutjen e mosbesimit”, po duke qënë se edhe fëmija im, nuk e jep këtë përgjigje, nuk më mbetet vecse të besoj në një acarim të mëtejshëm të situatës. Problemi është se si do jetë dhe ç’forma do të ketë ky acarim?

Ftoj z.Nesturi dhe cilindo himariot, të japin mendimet e tyre rreth përseve të një zbutjeje ose formave që mund te ketë acarimi.

Edvin Kyritsis.

Gjermanët pretendojnë Porto Palermon

Gjermanët pretendojnë Porto Palermon me gjithë ‘Kalanë Vasiliqisë” (Kishen e Vasiliqise)

Pjesa më e lakmuar e bregdetit të Himarës prej kohësh është bërë diskutim i hapur në selinë e qeverisë. Shkak i përsëritur janë bërë ofertat e depozituara pranë qeverisë nga kompanitë më prestigjioze të turizmit elitar botëror. Pretenduesit më të rinj janë gjermanë të cilët i kanë paraqitur dje zyrtarisht kryeministrit Berisha projektin për ndryshimin e imazhit të Porto – Palermos.

Kryeministri Berisha, priti dje në zyrën e vet drejtorin e kompanisë gjermane “Stofanel Investment GmbH”, Wolfgang Koellisch, i cili i ka prezantuar një projekt për prodhimin e energjisë fotovoltaike, si dhe një projekt tjetër për fushën e turizmit në zonën e Porto – Palermos.

Projekti synon zhvillimin e turizmit elitar në Shqipëri, ku do Të përfshihen 4.8 milionë metër katrorë. Një sipërfaqe tepër e madhe, ku përfshihet krejt gjiri i Porto Palermos, ishulli ku ndodhet Kalaja e Vasiliqisë, e ngritur na Ali Pashë Tepelena si dhe dy kepet rrethuese të gjirit të mrekullueshëm. Sipas kreut të kompanisë së famshme gjermane, në projektin e tyre përfshihen investime të cilat janë të jashtëzakonshme dhe që mund ta ndryshojnë fytyrën e kësaj zone, nga një depozitë plehrash në një imvestim madhor në shërbim të qytetarëve.

Kryeministri e ka mirëpritur këtë ofertë të kompanisë gjermane, por nuk e ka dhënë ende “ok” e fillimit të procedurave për punën.

Në takim me drejtorin e kësaj kompanie, Berisha është shprehur se pas përfundimit të masterplanit të zonës bregdetare, e cila po zhvillohet si pjesë e projektit të Bankës Botërore, do të merren në shqyrtim të gjitha projektet e prezantuara deri më tani, të cilat kanë të njëjtin synim, atë të zhvillimit të turizmit elitar në këto zona bregdetare.



6 Shtator 2007 (Albania) Post by Kristaq Jorgji [dhermijorgji@yahoo.com]