Nje emer himarioti ne historine e futbollit shqiptar

Post by [dhermijorgji@yahoo.com]

Intervista me Andrea Markon.

Tek Shqiptarja .com, date 19-20 Shkurt 2013 –(http://www.shqiptarja.com/dossier/2711/andrea-marko-si-m--arrestoi-regjimi-p-r-t--m--b-r--shembull--144041.html)

Andrea Marko: Si më arrestoi regjimi për të më bërë shembull!

TIRANE - Bota e futbollit është një botë me shumë kujtime, ku gërshetohen shumë ëndrra, shumë dëshira fëminore. Aty bën pjesë edhe imitimi i lojtarëve më të mëdhenj. Atij i pëlqente të mbante numrin “Dhjetë”. Idhull kishte Panajot Panon. E mbajti në fakt atë numër edhe te Dinamo, edhe në Kombëtare. Gjërat rrodhën në një mënyrë normale për kohën. Luan me shokët e pastaj konstaton se loja e tij spikat. Derisa ia zbulojnë talentin dhe karriera e çon përpara. Por çdo gjë ndodh në një kohë, kur ishte e rrezikshme të mendoje, të shpreheshe. Biografia ishte një barrë, për të cilën regjimi kur donte, e mbyllte njërin sy, por në rastin më të parë, do të mund të ishte viktima e radhës.

Gjyshin ia kishin vrarë, në derë të shtëpisë, datën e Kongresit të Përmetit, më 24 maj 1994, në Dhërmi, ku edhe ai vetë do të kryente klasën e parë të shkollës fillore. Por ai është i destinuar të mbetet i veçantë, unikal; jo vetëm si futbollist, por për shkak të një ndodhie që u shndërrua në legjendë në vitet ’80. U arrestua dhe u lirua në sallë, në vitin 1986, pasi kishte bërë 18 ditë arrest. Thotë se e shpëtoi Zoti, por ndoshta edhe reputacioni i tij si futbollist i madh. Ndoshta gjërat kishin nisur nga pak të ndryshonin. Por ai ka edhe histori të tjera për të rrëfyer. Sepse ai rrjedh nga dera e Markajve, nga e cila ka dalë edhe shkrimtari i madh, Petro Marko. Në fakt gjithkush që e njeh, e di mirë se ai është antipod i futbollistit “simbol”, që di të shënojë vetëm gola në portë. Andrea ka dëshirë dhe di të flasë, të gjykojë e analizojë qartë kohën dhe fenomenet. Por jo vetëm...ai ka shumë për të treguar:

                                                                         * * *
Z. Marko, si mund t’i përshkruani momentet e para të kontaktit me botën e futbollit? Diçka për fëmijërinë tuaj!
Futbolli ishte me distancë loja më e dashur e moshës sonë. Ishte një kohë kur ne luanim në lagjen e Kombinatit, në rrugicat e tij. Nxiheshim nga loja në asfalt e shpesh në mes të pluhurit. Ishte një moment kur unë spikasja, pasi isha dhe pak më i madh, por jo vetëm. Qysh fëmijë nisa të krijoja një personalitet dhe respekt nga shokët e miqtë. Dalëngadalë fillova të krijoja portretin e një futbollisti të ardhshëm. U bënë disa spartakiada dhe dolëm në vendin e parë. Klasën e parë e kam bërë në Dhërmi, në vitin 1963, te gjyshja. Mbaj mend se mora dhe fletë lavdërimi, mora 5, notën më të mirë me sistemin e vlerësimit të asaj kohe. Shkolla e Dhërmiut ishte nga më të mirat në atë kohë, në rang rrethi e republike madje. Shquhej për rezultate të mira e angazhim. Ishte një shkollë që për mendimin tim, mund të ketë nxjerrë kuadro me vlera për kohën, nga më të mirët, në shumë fusha. Gjithsesi, mua më pëlqen të përqëndrohem te sporti, ku dolën emra të mëdhenj e që lanë gjurmë me punën e tyre, si: Vasil e Petro Ruci, Roland Iliadhi, Leonidha dhe Spiro Curri, nga Palasa, por gjithsesi nga ato treva. Të gjithë këta bënë emër me Flamurtarin, në një kohë që rekordi i tyre në gjysmën e dytë të viteve ‘80, mbetet i pathyer edhe sot në futbollin shqiptar në përfaqësimet ndërkombëtare. Gjithashtu me origjinë prej asaj treve është edhe Foto Strakosha, ish-portieri i famshëm i Kombëtares, me të cilin jam edhe kushëri. Pastaj u transferova në Tiranë, në shkollën “8 Nëntori”, në Kombinat.

Unë isha nga futbollistët më të mirë të gjithë klasës. Dhe nuk përballeshim vetëm me moshatarët apo me kundërshtarë të së njejtës lagje, por edhe me djem më të mëdhenj se mosha jonë, nga lagje të tjera. Pas disa lëvizjesh, shkova te Dinamo, se kisha edhe një shok, cili në të tilla situata, sidomos në atë kohë, ishte një domosdoshmëri. Trajnerë ishin Thoma Duro dhe Saimir Dauti. Stërvitje bënim te Shkolla “11 Janari”. Në vitin ‘72 kam marrë materiale për herë të parë: një palë atlete nga ato të Durrësit, tuta etj. Shumicën e stërvitjes e bënim me këmbë zbathur. Kam edhe një kujtim prej asaj kohe, për të cilin edhe kam shkruar. Kur Fati Ibërshimi më dhuroi këpucët e Gynter Netzerit, ish-futbollistit të famshëm gjerman e sot një analist i shquar i botës futbollistike, pasi ai kishte luajtur në Tiranë në 1972. Kënaqësi e madhe ishte kur merrje një palë tuta pambuku, prodhim vendi, sigurisht. Getat lidhur me fasho...ndoshta nuk ia vlen të flasim, por janë një indeks për të parë se sa kanë ndryshuar kohët.

Kur keni lindur z. Andrea?
Unë vetë jam i datëlindjes 1956, vendlindja Tiranë, megjithëse na quanin si pjesë të Yzberishtit, meqenëse ishim me banim në Kombinat në atë kohë. Pastaj shkova direkt te “Dinamo” me të rriturit, ku trajner kisha Sabri Peqinin dhe Skënder Jarecin, në vitin 1975. Kështu nisi karriera ime profesionale, me metrin e asaj kohe, gjithmonë. Mund të jem nga lojtarët që kanë bërë më shumë ndeshje te Dinamo. 12 vjet, me rreth 26 ndeshje në kampionate, plus 8 apo 9 të tjera në çdo Kupë të Republikës për çdo vit, plus aktivitete të tjera, e kështu që numri total shkon deri ne më shumë se 350 ndeshje afërsisht. Kam shënuar 90 gola, thuajse 8 – 9 gola për ndeshje, dy herë kam dalë golashënuesi i dytë si mesfushor. Me largimin e Ballgjinit rrëmbeva numrin “dhjetë”, me ekipin e “Shpresave” u shpalla me “Kampion Ballkani” në vitin 1978. Kam zhvilluar rreth 25 ndeshje ndërkombëtare zyrtare. Duhet theksuar me këtë rast se gjithçka ka ndodhur në një kohë shumë të ndryshme me këtë kohë. Nga viti 1973 deri në 1980, aktivitetet e ekipeve kombëtare ishin pezulluar. Në kupat e Europës, akulli u thye në vitin ’78. Kjo është historia e ekipeve kombëtare për kohën që flasim dhe nuk duhen hequr paralele kurrsesi me ditët e sotme e të bëhen krahasime me statistika pjesëmarrjesh e golash. Është thjesht e pamundur për shumë arsye. Nga viti ‘78 deri ne ’86,  kam qenë titullar me ekipin Kombëtar.

Le të vijmë tashmë tek ndikimi i politikës së kohës dhe lidhja e saj me sportin e jetën tuaj..!
Sigurisht se ngjarjet politike ishin me shumë ndikim në atë kohë, si kudo, edhe në sport. Ndërroheshin shpesh titullarët, dilnin shumë armiq. Këtë e them, sepse ne vareshim si klub nga Ministria e Brendshme, siç dihet. Por ta kapim këtë çështje më herët. Më 24 maj 1944, pikërisht në ditën e Kongresit të Përmetit, nga një pusi e ngritur natën, në pabesi, më është vrarë gjyshi, nga komunistët që kishin marrë vendim, në derë të shtëpisë. Jani Andrea Marko quhej. Kushëri i parë me Petro Markon. Babai i Petros quhej Marko. Qysh në atë kohë pra nisën historitë e familjes sonë, me vështirësi kuptohet. Gjyshi ishte kryeplak i Dhërmiut. Edhe pas ardhjes së demokracisë, kryepleqësinë e Dhërmiut e mori xhaxhai, pasi jemi nga familjet më të nderuara të asaj zone, sidomos nëse çon nëpër mend Petro Markon. Ai ishte një shkrimtar i madh, edhe ai nuk e pati të lehtë në momentet e kthimit të tij nga internimi në Itali...e ka përshkruar tek “Nata e Ustikës”. Ai vdiq në 1991, dhe me njëri-tjetrin kemi ndenjur shumë. Unë e ndihmoja në atë epokë vështirësish ekonomike, sepse kisha një reputacion, le të themi. Ishte epoka e tollonit.

Për Petron le të flasim veçmas pak më vonë...! - Po si mundët pra të luanit me Dinamon, me këtë biografi?
Që të luante një njeri me një biografi të tillë te Dinamo, ishte një gjë e jashtëzakonshme. Atëherë Mehdi Bushati, i cili kishte nisur të bënte karrierë në nomenklaturën sportive të Shqipërisë dhe klubit Dinamo, është interesuar direkt edhe me orientimin e Kadri Hazbiut që të rregullohej pjesa e biografisë sime, për t’u mbrojtur, sepse Ministria mund të sulmohej nga Komiteti i Partisë e instanca të tjera e dilnin probleme. Z. Mehdi më ka thënë më vonë se kishin shkuar tek kryetari i kooperativës në Dhërmi e i kishin marrë firmat, ku thuhej se në atë aspekt, familja ime dilte  “e pastër”. Por ata ishin gjithsesi koshientë se kush ishim ne. I përkisnim familjeve më të pasura të zonës. Në shtëpinë tonë të Markajve, në pallatin e ndërtuar në 1912, në 1944 kishin bujtur dikur amerikanët që kishin zbarkuar për të luftuar nazistët, dhe e kishim ndihmuar shumë lëvizjen, por fatkeqësisht, gjërat morën rrugë të gabuar, siç dihet. Ministria e Brendshme e dinte se cili ishte pozicioni i familjes sonë. Kemi ndihmuar në progresin e fshatit, i kemi dhënë kulturës etj. Nga ana tjetër, shkrimtari Petro Marko vlerësohej si shkrimtar lider, ishte shumë popullor. Në momentin që unë isha në burg, aktiviteti i tij kishte kohë që nuk funksiononte, ishte sulmuar së fundmi te libri “Mes katër rrugëve”, iu ndalua botimi. Në 1976, unë isha lojtari i “Shpresave”. Luajtëm në Shkup, barazuam me jugosllavët, 1 me 1. Dashje pa dashje, krerët e Dinamos, meqë m’a kishin nevojën, i rregulluan vetë letrat. Gjërat ndërkohë vlonin me “spastrimet e mëdha” kudo; në kulturë, ekonomi e ushtri. Situata ishte shumë delikate.

Po Skënder Shehu, thuhet se keni pasur shumë shoqëri?!
Skënder Shehu edhe sot e kësaj dite, vjen këtu shpesh e diskutojmë. Më thotë me shaka: Kush ka qenë deputet i Kombinatit? – Ia kthej unë: Po, më kujtohet, babai yt, Mehmet Shehu!- dhe qeshim. Me Gonin, të birin e Kadri Hazbiut, dhe me vëllanë e tij kam qenë gjithashtu shok dhe koleg. Gjithsesi, Skënderi nuk ishte tifoz sporti.

Mehmet Shehu dhe Kadriu me Dinamon kanë qenë? Sepse kam lexuar diku ( ndoshta kujtimet e Iliaz Çecos) si themelues të klubit janë ata të dy..si kundërpeshë ndaj Partizanit?!
Jo si kundërpeshë. Regjimi donte t’i jepte një hov në fakt futbollit, kur këto klube u themeluan, në një kohë që u bë edhe Ballkaniada. Trajnerët kanë qenë të huaj. Edhe njerëzit e donin. Në fakt në themelimin e klubitët Dinamos, ka hedhur firmën edhe M. Shehu,por Kadri Hazbiu ishte një tifoz “i sëmurë” i Dinamos, saqë “i dhuroi” edhe të birin, Agronin asaj.

Po ndeshjet tuaja jashtë shtetit?
Kur u vendos që unë të merrja pjesë me Dinamon në takimet jashtë shtetit, kuptohet se duhet të ishe “i përsosur..”. Në raste të tilla hynin garant njerëz me pozitë, e në rast të kundërt, nëse nuk ktheheshe, niste padyshim kalvari i përndjekjeve për familjen. Kur niseshim jashtë shtetit ( qesh...ky term na ka mbetur nga ajo kohë!) bashkë me ne sportistët, na shoqëronin edhe  përgjegjësi i ekipit, shoqëruesi, ai u merrte me pasaportat, një staf prej tre-katër vetash përgjegjës për survejimin e sigurimin tonë, të deklaruar, plus doktori dhe masazheri.

Para nisjes, ju bënin punë “sqaruese”?
Po, në fakt në një mënyrë të kujdesshme, pa i ngritur shumë tonet. Na thoshin: Kujdes kur ju afrohen njerëz të arratisur, të deklaruar si kundërshtarë të regjimit, nga njerëz që nuk i njihni, mos u shoqëroni më të huajt, kujdes në treg!. Por këto diheshin, problem ishte posedimi dhe kalimi i monedhave me vlerë, dollarëve, dhe në kthim sendet apo mallrat që blinim. Dietat ishin mëse qesharake. Në Rumani, në finale me “Shpresat” e tyre, na dhanë me vete vetëm 5 Lei për person, me të cilat nuk mund të blije dot veçse një çimçakëz, dhe në Beograd më pas 15 dollarë. Ne megjithatë siguronim ca para për t’i marrë me vete.
Mendo kur ktheheshe nga jashtë, përballeshe me njerëzit... ishte një stres, sepse njerëzit e afërt e miqtë, nuk arrinin t’i kuptonin këto gjëra. Ua shpjegonim në mënyrë të detajuar se si ishin punët dhe ata nuk donin t’ia dinin fare. Kaq të varfër ishim. Bënim xhiro me pulovrat e shokëve. Suvenirët ishin sapunët, stilolapsat, çimcakizët.

Po për lojën a mendonit?
Për lojën s’mendonim thuajse fare, vetëm në momentin e fundit...

Burgu juaj, arrestimi, si ndodhi?
Deri në vitin ‘72 ndiqeshin në RTV, San Remo e “canzonissima”-t. Pastaj transmetimi i tyre u ndërpre. Shihnim emisionet sportive në RAI e pastaj nisëm t’i dëgjonim në radio komentatorët italianë. Ishte një moment që nisi të pëlqehej papritur edhe lloto, skedinat. Shpikëm “rezultate të sakta dhe krahu i rezultatit”. Atëherë ishte çmenduri...sot më thonë: si nuk i gjejmë dot sot ne ndeshjet, kur ateherë i gjenim me rezultat në kokë madje?!. Kjo ndodhte sepse ishim shumë të përqëndruar në kampionatin italian, Kupën e Kampionëve...në Itali kishte ardhur asokohe ajka e futbollistëve botërorë: Platini, Bonjek, Van Basten, Maradona, Kareka, Alemao, të gjithë në Serinë A.

Me pak para, me borxhe ndoshta, u përfshinë të gjithë dalëngadalë në atë lojë. Sidomos të gjithë futbollistët. S’mbaj mend ndonjërin prej tyre që të mos ishte i përfshirë. Jemi te koha e tollonit. Qeveria bënte sikur i paguante, njerëzit bënin sikur punonin. Duhet kuptuar mirë situata, koha. Në 1986 u ngrit me të madhe ky problem, në Komitetin e Partisë. Të gjithë shqiptarët luanin baste e skedina, mbase si argëtim, mbushnin jetën, ditën, por edhe fitimi i lekëve i shtynte, me siguri.

Kështu, atje lart, në udhëheqje, kjo punë u bë problem.  Ishte marrë një vendim. U bë një fushatë raprezalje kundër këtij fenomeni, pasi kishte marrë përmasa. Kishte ardhur koha të veprohej..! - Në një shoqëri të degraduar kishte mbetur puna të kapeshin me gjëra shume sipërfaqësore, pasi çdo gjë “madhore” tashmë kishte marrë fund.

Po arrestimi juaj si ndodhi? Cili ishte sfondi dhe atmosfera kur ai ndodhi?
Ne luanim, fituam disa herë skedina...sepse ne ishim më pranë ngaqë ishim sportistë. Në një shtet tolloni, ku për një shishe qumësht, si futbollist i Kombëtares duhej të shkarkoje dy IFA ( kamionë ta markave ish-gjermanolindore) që të merrje pa radhë, vetëkuptohet se çfarë ishe në gjendje të ndodhte...Ata e cilësuan si bixhoz, u artikulua në akuzën ndaj meje, si “luajtje bixhoz në formen e lloto-sportit”. Më kapte një nen që parashikonte nga 4 deri në 6 apo 7 vite burg. Ata thoshin se kisha fituar 150 mijë leke, dhe unë ato lekë i kisha marrë si pasojë e përfshirjes në atë “lojë”, të shumë personave, ku me informacionet që kisha, ishin përfshirë shumë shtresa shoqërore, deri tek prokurorë e intelektualë, porsigurisht, kryesisht rini qytetare. Kështu që normalisht duhej të arrestonin shumë e shumë të tjerë, por u gjenda unë për t’u marrë si shembull dhe nuk kapën të tjerë, flas nga futbollistët.

Karriera juaj në këtë fazë ishte padyshim në kulmin e saj?!
Isha në kulmin e karrierës time sportive. Ishte viti 1986, Dinamo ishte në pod. Kampionatin e morëm në Gjirokastër, me rezultatin 0-3, por këtu luante Vlora me ish-17 Nëntorin dmth. Tiranën. Unë u lirova më pas në sallë, më datë 18 shkurt. Prokuroria në fakt në pretencë më dënoi me katër muaj burg, ishte një farë Sinan Baboçi, kurse gykatësi me një akt të guximshëm, më liroi aty në mënyrë direkte. Në mungesë të avokatit, pasi atëherë as që çohej ndërmend, nuk kishte fare, nuk pranova asgjë, përveç faktit se vërtetë isha marrë me lloto. Bashkë me mua ishin edhe 12 vetë të tjerë të akuzuar. Në hetuesi, ma kujtuan faktin se isha nip i Petro Markos dhe se kisha një gjysh të vrarë. Më thoshin: Ne t’a kemi vrarë gjyshin, Petron gjithashtu e dimë se ç’bën dhe se çfarë marrëdhënie ke me të! Më ngacmonin. Në fund pranova që kam luajtur, sipas tyre, bixhoz. Me hetuesit në qelinë numër 8 të burgut 313 në Tiranë kalova 18 ditë. Kohën e kaloja duke lexuar libra, e shpesh më ngjante vetja me personazhin kryesor tek “Konti i Monte Kristos”. Kështu kaluan ditët e netët atje ku shumë të tjerë për dekada kishin vuajtur shumë herë më shumë se unë. Vinin shokë e dashamirës: dikush edhe si drejtor burgu, tjetri si shok. Me një pardesy pa kopsa, flije në tokë, të linin të dilje një herë në ditë për ajrosje, nevojat personale kryheshin nën “mbrojtjen” e policit, e berberi të qethte qeros.

U lirova në sallë, mes brohoritjeve. Dola nga dera e pasme. Ishte 18 shkurt 1986

TIRANE - Ish-futbollisti i Kombëtares shqiptare, Andrea Marko, rrëfeu një numër më parë momentet më pikante të karrierës së tij profesionale, origjinën familjare dhe kontributet përkatëse të saj në shumë fusha. Ai u përqëndrua kryesisht tek momenti i arrestimit të tij në vitin 1986 dhe lirimin mes brohoritjesh në sallën e gjyqit më 18 shkurt të atij viti. Në këtë numër, z. Marko vijon rrëfimin e tij, duke na sjellë detaje nga bisedat që bënte me kushririn e tij, shkrimtarin Petro Marko, mendimet e këtij të fundit për udhëheqësit kryesorë të vendit në monizëm, brengat rreth fatit të familjes, pasionet  etj.Gjithashtu flet për rolin dhe kontributin në fushën e futbollit të krerëve të Ministrisë së Brendshme të asaj kohe, dhe në fund flet për sfidat dhe problemet që has sot sporti dhe futbolli në vendin tonë.

Prej asaj kohe, u pezullova nga futbolli e shkova në Valias. U aktivizova me Valiasin, ku luajtëm ngado nëpër Shqipëri. Edhe kur luaja me spartakiadën punëtore, nuk donin të më lejonin. U riktheva për pak ditë te Dinamo, por shumë shpejt u dha urdhër të largohem.

Po Ministria e Brendshme, meqenëse dihet se mbulonte klubin Dinamo, si shihej në atë kohë?
Ministria e Brendshme në kohën kur unë luaja, ishte më e sulmuara, sidomos pas atyre që ndodhën në kohën e goditjes së Mehmet Shehut e Kadri Hazbiut. Ndryshe nga çfarë mund të mendohet sot, ata, si vegla të regjimit, ishin njëkohësisht edhe viktima. Deri në sferat më të larta, siç dihet. Sulmoheshin më shumë nga të gjithë për “mungesë vigjilence” apo neglizhencë. Në ministri kishin frikë edhe nga muret. Unë kam hyrë disa herë atje. Por shumica e tyre më donin, se ishin shumë tifozë, dhe u gëzuan kur u lirova. Ndërsa gjykatësit, Viktor Konomi, Riza Xhixha, me ç’kam marrë vesh më vonë, u thirrën në Komitet të Partisë për të dhënë llogari për vendimin që dhanë për mua.

A pati ndonjë sinjal në hetuesi që kjo punë do përfundonte ashtu siç përfundoi?
Deri diku po, sepse edhe sjellja e hetuesve, për shkak të reputacionit që gëzoja ishte pozitive në përgjithësi. Isha kampion ballkanik, pesë herë kamion me Dinamon, lojtar i ekipit kombëtar. Bënim biseda për sportin, por se unë nuk mund t’a dija se çfarë do ndodhte. Rëndësi ka që unë u lirova, dhe ishte ndoshta vetë dora e Zotit.

Po ndihma ndaj sportit dmth ndaj futbollit, nga ana e Ministrisë, a ishte evidente? Na tregoni ndonjë detaj që mund t’ju ketë mbetur në mendje, nga takimet me ish-Ministrat?
Kam shumë, por po ju tregoj njërin. Një herë na ftuan të takonim ish-ministrin Hekuran Isai në Kovalishencë, në Durrës. Ishim një grup futbollistësh të Dinamos. Ai na priti vetë. Në krah kishte edhe njërin nga zëvendësministrat e kohës, Hysen Shahu, i cili në fakt duhet thënë se ishte një tifoz shumë i madh i Dinamos dhe shumë dashamirës ndaj nesh. Ishte viti 1985, para ndeshjes me Sportingun e Lisbonës. Na pyeti për hallet e problemet tona dhe unë iu ankova se kishim vetëm një palë këpucë ( sporti). Ai porositi aty në vend zëvendësin e vet, duke i thënë: pse ç’janë këta?-Ushtarë?!. T’i jepen sa palë të kërkojnë, dy, tre e më shumë. T’u plotësohet çdo kërkesë!. Në fakt, në atë kohë Dinamo ishte kthyer në një klub model, ku edhe rezultatet ishin evidente. Por e vërteta është se edhe Flamurtari e 17 Nëntori ishin rivalë “par exellence” dhe dhuronim kështu të gjithë sëbashku spektakël. Pikërisht në atë kohë, ne u pajisëm me një komplet “Adidas”, prerje e modës së fundit, çka binte shumë në sy, nëse bëje krahasim me ekipet e tjera. Ministri Isai ndoshta nuk ishte aq tifoz sa paraardhësit e vet, por për ne dhe Dinamon bënte shumë. Gjithashtu mbaj mend se i thashë se hallin e vetëm e kishim se mos shorti na hidhte me rusët (dmth. sovjetikët), dhe ai ma ktheu: Atë punë e rregullon Mehdiu ( dmth. Mehdi Bushati). Sigurisht që ne e morëm si shaka, sepse pavarësisht nga autoriteti dhe lidhjet që mund të kishte zoti Bushati vetë, por edhe FSHF si anëtare në EUFA, shorti ishte diçka që nuk e kishte askush në dorë. Ne thjesht luteshim që të mos penalizoheshim, se na shkonin të gjitha përpjekjet kot.

Po djali i Kadri Hazbiut? Ai ishte shoku juaj. Çfarë mbani mend prej tij?
Pak para se të niste procesi famëkeq ndaj të atit, në tetor 1982, ai arriti të shkonte për herë të fundit i aktivizuar me Dinamon, në Skoci, ku luhej një ndeshje e kupave të Europës. Mua nuk më futën në listë dhe nuk shkova. Madje m’u desh të sajoja një incident fallco në stërvitje, sepse mosaktivizimi im duhej të paraqitej si incident mes futbollistit dhe trajnerit. Këtë ma këshilluan, sepse kisha marrë sinjale se mund të goditesha për shkak të biografisë. Më pas dihet fati i Gonit dhe i familjes së tij fatkeqe. Ai ishte i biri i Kadri Hazbiut, por mbante një mbiemër tjetër: Dauti. Mbaj mend se një herë teksa bënte stërvitje individuale e godiste fort topin në një cep muri dhe thoshte nën zë me inat: Ah që s’ më bëri zoti të birin e një njeriu të zakonshëm!. E vuante faktin se donte të bëhej futbollist, si pasojë e punës së vet, meritave e lojës dhe jo e të qenurit “djali i Ministrit”, çka në fund vërtetë i kushtoi jo vetëm karrierën, por edhe vetë jetën. Ndërroi jetë në vitin 1989.

Le t’i rikthehemi tanimë sërish Petro Markos. Thatë që në vitet ’80 sidomos, rrinit shumë me të. Çfarë ju tregonte? – A e ndjente veten të zhgënjyer me ato që i kishin ndodhur?
Zhgënjimi te Petro Marko kishte filluar me kohë, por sidomos ai iu shtua e iu kthye në një farë urrejtje, në vitin 1975, kur i arrestuan të birin, Jamarbër Markon, dhe e futën në qeli, si zakonisht në atë kohë, për “agjitacion e propagandë”, duke e dënuar me gjashtë, nga të cilat bëri dy vjet burg, por përjetoi përndjekje e vuajtje, duke shkelur fatkeqësisht në një farë mënyre, në gjurmët e të atit. Përballë ish-Hotel Arbërisë, ku ishte dhe “klubi i shkrimtarëve”, aty rrinim bashkë me Petron. Historitë e luftës m’i tregonte shpesh. Më këshillonte gjithsesi të kisha kujdes me shokët e miqtë. Kishte kaluar eksperienca të këqija; kishte njohur burgun qysh herët gjatë fazhizmit. Në komunizëm, po ashtu qysh në vitin ’46, pasi kishte qenë kryeredaktor tek “Bashkimi”. Me këtë rast, ia vlen të kujtoj fjalët e nënës: “Ju të familjes Marko, sikur ju tërheq burgu!” – që na shkaktonte shpesh të qeshura. Nuk kishim kurrfarë mbrojtje. Çdo të shtunë e të dielë, mbaronte ndeshja, pastaj dilnim e Petros ia kishte ënda të më tregonte historitë. Më tregonte njëherë historinë e një miku të vet që u vra në Spanjë, ku thoshte se i kishte vënë çantën me shkrimet e veta për të mbështetur kokën, ndërsa po jepte shpirt.

Ç’mendonte Petro për Enver Hoxhën dhe Mehmet Shehun?
Për Mehmetin fliste me rezerva,gjithsesi pozitivisht: Është mik e shok i mirë! - më thoshte. Asgjë më shumë. Nuk preferonte të fliste shumë kur bëhej fjalë për “udhëheqjen”. Enverin në fakt nuk donte as ta zinte fare në gojë. Sidomos kur i ndodhi arrestimi i djalit. Mbani parasysh se e shoqja, Safo, kishte qenë shoqe e ngushtë me Fiqerete Shehun dhe Nexhmije Hoxhën, dhe kjo sillte një zhgënjim e dhimbje edhe më të madhe. Nuk donte të më tregonte asnjëherë momentet e arrestimit, në 1946.

Po për Zaho Kokën ç’thoshte Petro?
Për Zaho Kokën, unë kam dëgjuar se ai u vra sepse nuk donte të jetonte pas asaj që i ndodhi, sipas atyre që kisha dëgjuar unë, por Petro në atë kohë ka qenë i internuar dhe nuk mbaj mend t’a ketë prekur ndonjëherë këtë temë.

Petro kishte qenë anëtar i PPSH-së?
Petro ka qenë anëtar i PK Italiane dhe asaj spanjolle dhe asnjëherë i PKSH-së ose i PPSH-së. Kur mbushnim letrat e formularët për të plotësuar biografinë tonë, nuk figuronte askush si anëtar partie, nuk gjendej asnjë, dhe Petro ishte një lloj eurokomunisti pra, e ndonjëherë na shkaktonte të qeshura ky fakt.

Petro përveçse ishte kushëri, rrinte shumë me babanë tim, ishin qejflinj, e shijonin nga një gotë raki. Në vitin 1986 apo ‘87 Petro shkoi në Greqi, me të drejtë si vizitor, i ftuar nga Thoma Duni, një multimiloner grek, daja i Foto Strakoshës. E lejoi vetë regjimi më në fund. Në vitet e fundit ka takuar edhe kunatin e gjyshit tim, Jerasimo Duni, gjyshin e Foto Strakoshës. Daja i Fotos kishte ikur bashkë me gjyshin në mbarim të luftës së dytë, ishte bos i industrisë së tekstileve, kishte madje plantacione pambuku deri në Kongo, në Afrikë. Petro tregonte se Jerasimi qante vazhdimisht ndërsa kujtonte Janin, gjyshin tim të vrarë. Sigurisht se Petros iu rezervua një pritje madhështore në Athinë. I rezervuar ai tregonte se çfare kishte përjetuar në Greqi.



Po për librat, ç’thoshte Petro? A ankohej për një lloj mosmirënjohje?
Një herë e pyeta Petron nëse kishte fituar para nga gjithë ato libra që kish shkruar. Në një rast më tregoi se një shtëpi në Japoni, ishte interesuar për veprat e tij dhe i kishte dërguar një shumë parash, por pagesa ishte bllokuar. Kishte libra të pambaruar në formë dorëshkrimesh. I mbeti disi merak edhe se e kishin dërguar shumë vonë, në vitin ‘90, në Hungari për kurim. Pastaj vdiq. Kur erdhi Albano e Romina, dy këngëtarët e shquar italianë, në 1989, e pëlqeu shumë koncertin dhe mbeti shumë i impresionuar. Në Dhërmi shkonte shpesh, nga pamja fantastike dhe malli për vendlindjen, kuptohet. Madje kujtonte se kur kishin ardhur nazistët në 1943, aty ishin “zbutur” dhe kishin dashur të qëndronin për ca kohë ndërsa kundronin pamjet nga deti. Në romanin “Shpella e piratëve”, si personazh kryesor kishte vënë gjyshin tim nga ana e sime mëje, një nga peshkatarët më të mëdhenj të Bregut. Ky roman më vonë iu ekranizua.

Po për kolegët e vet shkrimtarë ç’thoshte?
Në shumë raste shprehej i zhgënjyer nga kolegët e vet të Lidhjes. Ishte megjithatë i qetë, i kursyer, i shmangej cilësimeve, sharjeve, mllefit. Nuk mund t’a them tani se për kë shkrimtar bëhej fjalë, por një herë, kur dikush syresh vdiq, ai megjithatë më tha: E ç’rëndësi ka, vdiq një i vdekur!. Mbaj mend se Ismaili e thërriste “Profesor”.  Një herë më ishte shprehur se donte të bënte një roman të madh. Në të gjitha gjërat, megjithë diferencën e moshës, ai tregonte respekt e dashuri. Më shumë me Petron ndejta kur e lashë sportin. Pasion kishte vetëm shkrimin e librave e të shkonte në Dhërmi. Kishte shumë brenga, për shkak të familjes, djali i arrestuar etj. Tiranën e njihte mirë, e njihte para se të shkonte në Spanjë. Ishte një njeri që e njihnin dhe e respektonin të gjithë, sidomos në lagjen ku banonte. Nuk ishte shumë dashamirës ndaj sportit, por mua më kushtonte vëmendje dhe e vlerësonte shumë faktin që kisha kapur majat e karrierës.

Petro ia doli të jetonte edhe në fillimet e demokracisë, apo jo? Me sa di, u anëtarësua në Partinë Republikane. – Të pati treguar ndonjëherë se pse e bëri këtë zgjedhje?
Në momentin e lëvizjeve demokratike, ai u bë shpejt anëtar i PR dhe i përshendeti këto hapa me simpati. Më pati thënë se ishte bërë anëtar i PR, sepse ideali i tij i jetës kishte qenë republikanizmi, gjë për të cilën kishte luftuar. Sigurisht se gjërat tashmë kishin ndryshuar e bindjet e tij të hershme që lidheshin jo vetëm me republikanizmin, por edhe me komunizmin, kishin pësuar krisje. Në thelb pra, i mbeti gjithsesi besnik aspiratave të tij rinore.

Po për ju, ç’solli demokracia, si vijoi më tej jeta e karriera?
Koha e kërkonte ndryshimin, ishte i pritshëm, në një shoqëri tepër mediokre, të lodhur, me probleme, me tollonin që mbaje në xhep, mund të “blije” mallra që mbushnin vetëm një xhep xhakete.
Për ata që kishin bërë atë që kishin bërë me mua e të tjerët, unë rezervoj fjalën “falje”. Kështu vijova të eci përpara me pasionin për profesionin tim. Tashmë si trajner. Nuk u përzieva as me politikë e nuk e gjeta në ndonjë veprimtari tjetër. Kam punuar përgjatë viteve ’90 e 2000 me shumë ekipe të kategorive superiore, me të rritur e të rinj.

Po për sportin në Shqipëri në këto vite e dekada pas monizmit, çfarë mendoni, sidomos për futbollin?
Deri në 1994 s’kishte as fanella për ekipin kombëtar. Ndihmonin disa lojtarë që kishin shkuar jashtë shtetit. Në një kohë tranzicioni ( fatkeqësisht ai po zgjat shumë në fakt), ku pak mendohej për sportin e futbollin, s’kishe çfarë prisje, pasi njerëzit mendonin vetëm të largoheshin një orë e më parë, stadiumet u zbrazën. Por puna ëhstë se edhe tashmë pas kaq viteve, shteti pak mendon për futbollin. Bëhet shumë “zhurmë për asgjë”, le të themi, ku në një kazan futen edhe sporti, edhe rinia, edhe kultura etj.

Pse, jeni i mendimit se kjo mund të zgjidhet duke krijuar një ministri të veçantë për sportin?
Jo nuk po them atë. Sporti mund të mos dojë ministri të veçantë, por do angazhim, investime etj. Pastaj, këtu po prodhohen shumë sekserë, avokatë, juristë e nuk ka më sportistë. Fëmija mund të pësojë edhe shok, zhgënjim, një ndryshim psikologjik në ecurinë e vet. Duhet të ndërtohen patjetër fusha futbolli. Jemi në një moment krize. Nuk gjen më asnjë fushë me bar, vetëm me bar artificial. Por jo vetëm. Janë shumë aspekte, nuk mund të trajtohen të gjitha kaq shkurt.

Po shpërblimet, jo thjesht financiare, në formë mirënjohje më shumë, a duhen aplikuar?
Nuk është menduar ndonjë herë që kush ka qenë lojtar i ekipit kombëtar të marrë pension të veçantë për shembull, kush është traumatizuar, të marrë shpërblimin apo trajtimin e duhur, respektin mbi të gjitha, sepse ne në atë kohë kemi luajtur pa hile. Nuk dinim “të mbroheshim” e të mendonim se me ato këmbë do të bënim miliona, si sot. Ka disa që presin ndonjë vendim nga Presidenti apo Parlamenti. Edhe kur ia dalin, kjo bëhet në bazë njohjesh e “qokash”, ose “pas vdekjes”. Propozimet duhet të vijnë nga klubet, por klubet nuk ekzistojnë. Dinamos për shembull, i kanë marrë ambientet. Me VKM (Vendim të Këshillit të Ministrave). Dinamo ka trashëguar 600 milionë nga Ministria e Rendit. Në momentin që kanë dalë privat, çfarë ka ndodhur? - Ai nuk është privat në fakt, sepse s’kanë dalë në treg.... Po për Lezhën, Lushnjen, Pogradecin? – Të gjitha janë të bashkive, dmth të gjitha të shtetit. Nuk ka një status. Ne privatizojmë plot asete shtetërore, pse nuk nxjerrim pra edhe klubet në treg. Kjo ndodh se në momente të ndryshme, futbolli i shërben politikës.

Si e vlerësoni faktin se në përballjet ndërkombëtare me klube, akoma sot e kësaj dite, më këmbë është rekordi i Flamurtarit të Vlorës në 1987, i cili shkoi deri në një tur të tretë të kupave të Evropës dhe u përball edhe me Barcelonën?
Po ashtu është. Është një turp. Pasi në 22 vite demokraci akoma jo vetëm nuk po e superojmë dot atë limit, por mbytemi në gola çdo sezon paraeliminator e shiten ndeshje, duke na bërë qesharakë. Dikur ishim të varfër, por dinjitozë. Shikoni raportet, ku flitet për 95 ndeshje të trukuara. Ndërkohë, duhet të bëjmë binjakëzime, akademira sportive etj. Duhet punuar shumë me fëmijët. Në rast të kundërt, nëse ndodh kështu si deri më tani, çdo gjë do shkojë keq.

Andrea Tato, himarjoti qe kerkon te marre futbolli shqiptar

Tribuna on line

Andrea Tato, talenti që rrezikon t’i largohet futbollit shqiptar

Futbolli shqiptar gjithnjë e më tepër është duke humbur rrugës talentet e tij më të mira. Është e gjatë lista e lojtarëve që kanë lënë ngjyrat e përfaqësueses kuqezi për të luajtur për një përfaqësuese tjetër evropiane.

Që nga më të njohurit Valon Behrami, Blerim Xhemaili e Xherdan Shaqiri, që kanë zgjedhur Zvicrën, tek “finlandezi” Përparim Hetemaj, dhe më pas tek dy talentet Sotir Nini dhe Gjergji (Panajot) Kone, të cilët zgjodhën Greqinë në vend të ngjyrave kuqe zi, megjithëse u formuan si futbollistë pikërisht në vendlindje.

Madje puna me zbulimin e talenteve ishte kritika më e madhe që presidenti i Federatës Shqiptare të Futbollit, Armand Duka, u bëri trajnerëve të moshave të cilët i shkarkoi disa ditë më pas.

Por, një tjetër talent shqiptar i futbollit rrezikon të “rrëmbehet” nga shteti fqinj i Greqisë. Bëhet fjalë për lojtarin Andrea Tato, i cili është 21 vjeç dhe aktualisht shihet si një talent i madh i kampinatit grek. Ai është zgjedhur në javën e 10-të dhe të 12-të të kampionatit grek si lojtari i ri më i mirë. Ndërsa është vënë në shenjestër të drejtuesve të federatës greke për ta grumbulluar në kombëtaren A.

Sipas mediave greke, mesfushori i Atromitos së Athinës është kthyer në yllin e ri mbas shkëlqimit të Ninit, i cili ashtu si dhe Tato ishte nga Himara.

Federata greke kërkon ta grumbullojë himariotin me përfaqësuesen greke duke i hequr mundësinë për të luajtur me Shqipërinë, ashtu siç ka ndodhur me disa lojtarë të tjerë si, Migjen Basha, i cili pasi është aktivizuar me moshat e Zvicrës, pa patur pasaportë shqiptare, nuk mund të veshë më fanelën kuqezi.

E Hene, 24 Janar 2011

ΕΛΛΗΝΕΣ ΟΡΕΙΒΑΤΕΣ ΣΤΑ ΑΚΡΟΚΕΡΑΥΝΕΙΑ

ΕΛΛΗΝΕΣ ΟΡΕΙΒΑΤΕΣ ΣΤΑ ΑΚΡΟΚΕΡΑΥΝΕΙΑ

Το Σάββατο 12 Ιουνίου 2010 αποστολή του Ορειβατικού Συλλόγου Κομοτηνής κατέκτησε την κορυφή Τσίκα των Ακροκεραυνείων, στην περιοχή της Χιμάρας στην Βόρειο Ήπειρο. Τους ορειβάτες καλωσόρισε στην Χιμάρα ο δήμαρχος Βασίλης Μπολάνος και αυτοί του επέδωσαν αναμνηστικά δώρα από την Θράκη.

Η ανάβαση ξεκίνησε από τον αυχένα Λογαρά, μαζί με ένα επιπλέον μέλος, τον Χιμαριώτη Αλέξανδρο Κονόμη.


Μετά την κατάκτηση της κορυφής και κατά την κάθοδο προς την πλευρά της Παλάσας οι ορειβάτες έζησαν μία μικρή περιπέτεια. Μετά από μία αστραπιαία κινητοποίηση από τον αντιδήμαρχο της Χιμάρας Μενέλαο Δήμα, έμπειροι Χιμαριώτες ανέβηκαν στο σημείο που βρισκόταν η αποστολή και προσέφεραν την σχετική βοήθεια. Παρά την περιπέτειά τους οι ορειβάτες έμειναν ενθουσιασμένοι και σκέπτονται πότε θα μπορέσουν να ξανάρθουν.

Δημήτρης Περδίκης

Sotiris Ninis: l'astro nascente

Il sorteggio di Champions League, che ha inserito nel medesimo girone Panathinaikos e Inter, offrirà al pubblico italiano la possibilità di ammirare un giocatore di grande talento: Sotiris Ninis.

Al momento, tale nome dice poco o nulla variegato mondo degli appassionati italiani. Tuttavia, questo giovanissimo fantasista non ancora diciottenne (è nato il 3 aprile 1990), che ricopre il ruolo di centrocampista avanzato, comunemente identificato come fantasista, pare provvisto di doti non comuni. Ninis ha già dimostrato di possedere in abbondanza qualità non comuni: controllo di palla eccellente, dribbling, visione di gioco, rapidità, ottimo tiro in porta. Per tutti coloro che non volessero credere al sottoscritto, pensando che questo è solo il commento entusiastico di un filellenico, è utile ricordare che il talento di Ninis è stato ampiamente rilevato da autorevoli esperti a livello internazionale. Non a caso, sono parecchi i grandi club del Vecchio Continente che seguono già con interesse il talentuoso fantasista del Panathinaikos, fra cui Manchester United, Milan, Arsenal, Real Madrid. La società ateniese, da parte sua, ha provveduto a tutelarsi blindando il suo gioiello: chi vuole Ninis dovrà pagare una clausola rescissoria di ben 15 milioni di euro.

La Grecia intera ripone grandi speranze nel fantasista del Panathinaikos, molto popolare nel Paese per quanto ha già dimostrato finora. Ninis ha letteralmente bruciato le tappe raggiungendo livelli altissimi in tempi incredibilmente rapidi. Dopo avere brillato nelle nazionali giovanili e nel suo club, il 19 maggio 2008 Ninis, poco più che diciottenne (è nato il 3 aprile 1990) ha esordito nella nazionale maggiore di Rehhagel, nella partita amichevole disputata contro Cipro. Un debutto da predestinato, impreziosito da un gol. Peccato che lo stesso Rehhagel non abbia avuto il coraggio di portarlo agli Europei di Austria e Svizzera, dove già avrebbe potuto ben figurare… In ogni caso, il ragazzo del Panathinaikos avrà senza dubbio molte occasioni per ben figurare nella nazionale maggiore, nella quale è destinato a occupare un ruolo di primaria importanza fin dalle prossime gare di qualificazione per i Mondiali del 2010.

Un talento particolare anche per la sua origine. In un Paese dal forte nazionalismo come la Grecia, è interessante fa notare che Sotiris Ninis è nato a Himara, città dell'Albania meridionale. Ciò non deve indurre in errore: Ninis è greco pure di origine. I suoi genitori, come riportano varie fonti, sono di etnia greca. Inoltre, Sotiris Ninis ha di fatto vissuto sempre in Grecia, dove i suoi genitori si sono trasferiti fin dal 1991. L'attaccamento alla Grecia è dimostrato dal fatto che il giovane talento ha rifiutato la convocazione da parte dell'Under 21 dell'Albania, per far parte invece delle squadre nazionali greche a vari livelli, fino a vestire ora la maglia della nazionale maggiore.In sintesi, suggeriamo ai tifosi dell'Inter e a tutti gli appassionati italiani di prendere nota fin da ora di questo ragazzo , che indossa la maglia numero 7. Se il buondì si vede dal mattino, potremmo essere di fronte a "uno di quei giocatori che nascono di rado". La ribalta della Champions League, indipendentemente da quello che potrà essere il risultato globale del Panathinaikos, potrebbe segnare la consacrazione a livello internazionale di Sotiris Ninis.

Grecia Moderna - Sport di Rudy Caparrini

Rehagel, figura që ndryshoi historinë e futbollit

Rehagel, figura që ndryshoi historinë e futbollit

Nga Leonidha Çuri


Athinë 2001, në zyrat e EPO-s, Federatës greke të Futbollit, Oto Rehagel i drejtohet përkthyesit: ‘’Mund të më shpjegosh pak këto deklarat të Grigoris Gjeorgatos në lidhje me skuadrën kombëtare të Greqisë?”. Dhe përkthyesi i lexon Otos: ‘’Mos të na kërkojë ky farë trajneri i ri disiplinën gjermane, pasi ai duhet ti përshtatet mentalitetit tonë, sepse jemi futbollistë klasi dhe dimë të veprojmë vetë’’. Ky do të përbënte incidentin e parë të trajnerit të sapoardhur në Greqi, Oto Rehagel, që përpiqej të krijonte imazhin e parë në lidhje me grupin e disponueshëm që gjente në skuadrën e re. Me të mësuar këto thënie, gjermani ka lëshuar menjëherë urdhërin për mosthirrjen e talentit të Olimpiakosit në atë kohë dhe lojtarit më të mirë për blutë.

Oto ishte një trajner me eksperiencë të madhe në Gjermani, i cili kishte 3 vjet i papunë, por i qetësuar dhe i frymëzuar për të vazhduar profesionin e e tij të dashur, në bashkëpunim me presidentin e EPO-s Vasilis Gagacis. Kush e priste se një bashkëpunim i tillë do të lindte nga biseda me bashkëshorten, zonjën Rehagel. Me të mësuar interesimin e e Greqisë për trajnerin, gruaja e ka njoftuar Rehagelin, i cili ka pranuar të ulet në bisedime, duke rënë dakort për të marrë drejtimin e ekipit.

Një punë cilësore dhe e studiuar mirë, shkaktoi krijimin e një kompleksi të ri mjaft konkurrent edhe pse baza ishte nga lojtarë të Panathinaikosit si Fisas, Basinas, Karagunis dhe Gumas. Po kështu janë grumbulluar nga Olimpiakosi dhe AEKu fillimisht emra të njohur: Nikolaidhis, Tsartas, Zagorakis, Katsuranis, Anatolakis, Janakopulos, Venetidhis, etj.

E rëndësishmja është se do të krijohej një ekip kompakt me disiplinë të lartë taktike, përgatitje psikologjike dhe me qëllime për të pasur rezultate të mira. Përveç këtyre, në kontratë është firmosur se trajneri do të kishte kompetenca të plota për të gjitha zgjedhjet, duke marrë në duar pushtet të plotë në skuadrën përfaqësuese.

Këto ishin disa nga pikat e shumta që paraqet prania e teknikut të madh gjerman në Greqi gjatë gjithë këtyre viteve dhe padyshim mund të quhet si një nga më të suksesshmet jo vetëm në vend, por edhe në të gjithë botën.

Ndër të tjera, duke parë mundësitë jo të mëdha të kontigjentit që kishte nën kontroll, Rehageli e ka reshtuar mirë skuadrën përballë favoritëve të mëdhenj dhe duke luajtur me maturi, ka sfiduar çdo vështirësi. Dhe fitorja sigurisht që do të vinte, jo vetëm në rezultat, por edhe në aspektet teknike, si dhe të zotërimit të epërsisë psikologjike. Këtë e konfrimon fakti se një pretendent si Portugalia, është mposhtur dy herë radhazi, në një kompeticion aq të madh e të vështirë si EURO 2004. Kjo nuk do të thotë se ecuria ka ndalur. Skuadra greke vazhdon të dominojë dhe të rifreskohet, si edhe të jetë përherë favorite për çdo kompeticion.

E Premte, 07 Dhjetor 2007 (Tribuna)

Τα παιδιά που απαρτίζουν την εθνική ομάδα κάτω των 19 ετών,

Η πρόκριση στον τελικό του Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος ήταν η πρώτη μεγάλη στιγμή στην καριέρα των «αμούστακων» παιδιών που απαρτίζουν την εθνική ομάδα κάτω των 19 ετών, αλλά πιθανότατα δεν θα είναι η τελευταία αφού αρκετοί από αυτούς αποτελούν ήδη στελέχη ομάδων Α´ Εθνικής

---

Ο τεχνικός της Εθνικής Νέων κ. Νίκος Νιόπλιας «όργωσε» την Ελλάδα, εντόπισε «μπαρουτοκαπνισμένους» για την ηλικία τους ποδοσφαιριστές και τους οδήγησε στην επιτυχία. Ο Σωτήρης Νίνης, ο Σωκράτης Παπασταθόπουλος, ο Κώστας Μήτρογλου και οι συμπαίκτες τους μάς θύμισαν... Πορτογαλία. Στην πραγματικότητα δεν θα έπρεπε. Διότι κατ' αναλογία, αυτή η «φουρνιά» φαίνεται ότι διαθέτει περισσότερο ταλέντο από την παρέα του Θοδωρή Ζαγοράκη... Ποιοι είναι όμως οι πιτσιρικάδες που ο κ. Νιόπλιας μετέτρεψε σε μια πραγματικά καλή ομάδα; Και πού «κρύβονταν», τουλάχιστον όσοι εξ αυτών ήταν άγνωστοι στο ευρύ ποδοσφαιρικό κοινό; Διότι ναι μεν για κάθε Νίνη και Παπασταθόπουλο σε αυτή την ομάδα υπάρχει και ένας Απόστολος Ανδρούτσος ή ένας Τάσος Παπάζογλου, αλλά η ειδοποιός διαφορά σε σχέση με παλαιότερες «μικρές» εθνικές ομάδες είναι ότι πλέον δεν υπάρχουν «άγραφοι» ποδοσφαιριστές, δίχως παιχνίδια της μεγάλης κατηγορίας στα πόδια τους.

Για τον Νίνη τι να πρωτοπεί κανείς; Ο γεννημένος στη Χειμάρρα, στην Αλβανία, μεσοεπιθετικός του Παναθηναϊκού ήταν ο νεαρότερος ποδοσφαιριστής του Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος (γεννημένος στις 3 Απριλίου 1990!) και ένας από τους πλέον χαρισματικούς, σύμφωνα με όλους τους ουδέτερους παρατηρητές. Προωθήθηκε τον περασμένο Ιανουάριο στην πρώτη ομάδα του Τριφυλλιού από τον τότε τεχνικό κ. Βίκτορ Μουνιόθ και σε έναν γύρο του πρωταθλήματος σάρωσε σχεδόν όλα τα ρεκόρ που σχετίζονται με την ηλικία του. Αποτελεί το σημείο αναφοράς της ελληνικής ομάδας, είναι το 17χρονο παιδί που ενσαρκώνει τα όνειρα τόσων και τόσων συνομηλίκων του! «Το ball-boy (σ.σ.: παιδί για τις μπάλες) που έγινε star» σημείωσε εύστοχα η ιστοσελίδα της UEFA...

Αν το «νινί» ενσαρκώνει το ταλέντο και το... ελληνικό (ποδοσφαιρικό) όνειρο, ο Σωκράτης Παπασταθόπουλος φαντάζει ως ο πιο ολοκληρωμένος και έτοιμος ποδοσφαιριστής για τη θέση στην οποία αγωνίζεται. Κεντρικός αμυντικός με πληθωρική παρουσία, ο αρχηγός και ηγέτης της ομάδας έχει παραστάσεις από μεγάλα παιχνίδια. Εχει κερδίσει την εμπιστοσύνη του προπονητή της ΑΕΚ κ. Λορέντσο Σέρα Φερέρ καθώς αγωνίστηκε 14 φορές στο περσινό πρωτάθλημα και πήρε το βάπτισμα του πυρός στο Τσάμπιονς Λιγκ!

Το ίδιο ισχύει και για τον συμπαίκτη του στην Ενωση Βασίλη Πλιάτσικα, ο οποίος αποβλήθηκε στον ημιτελικό με τη Γερμανία και έχασε τον προχθεσινό τελικό με την Ισπανία. Ο 19χρονος μέσος μετράει 15 συμμετοχές σε αγώνες Α' Εθνικής και ακόμη πέντε σε ματς Κυπέλλου. Πέρυσι μάλιστα έκανε και το ευρωπαϊκό ντεμπούτο του στην αναμέτρηση με την Παρί Σεν Ζερμέν για το Κύπελλο UEFA!

Εμπειρίες από το πρωτάθλημα της μεγάλης κατηγορίας έχει και ο Μανόλης Μονιάκης του ΟΦΗ. Ο 19χρονος αριστερός μπακ κέρδισε την εμπιστοσύνη του γερμανού τεχνικού κ. Ράινερ Μάουρερ και αγωνίστηκε 11 φορές στην περασμένη Σούπερ Λίγκα. Ο 19χρονος στόπερ Βασίλης Αποστολόπουλος ντεμπουτάρισε πέρυσι στην πρώτη ομάδα του Ατρόμητου, ενώ πήρε γεύση από Κύπελλο UEFA και μάλιστα αντιμετωπίζοντας την κάτοχο του τροπαίου τα τελευταία δύο χρόνια ισπανική Σεβίλλη. Ανάλογες παραστάσεις έχουν και οι δύο παίκτες του Ηρακλή: ο 18χρονος μέσος Γιάννης Παπαδόπουλος έπαιξε σε πέντε ματς του τελευταίου πρωταθλήματος, ενώ ο κατά έναν χρόνο μεγαλύτερος συμπαίκτης του στον Γηραιό Γιώργος Ιωαννίδης «έγραψε» οκτώ συμμετοχές!

Από τους υπόλοιπους παίκτες του κ. Νιόπλια, οι περισσότεροι δεν έχουν παίξει στην Α' Εθνική αλλά φιλοδοξούν να το πράξουν σύντομα, καθώς πήραν μεταγραφή λίγο πριν ή κατά τη διάρκεια του Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος. Πρώτος και καλύτερος ο 19χρονος σκόρερ Κώστας Μήτρογλου, ο οποίος αγωνιζόταν στη β' ομάδα της γερμανικής Γκλάντμπαχ και πρόσφατα αποκτήθηκε από τον Ολυμπιακό.

Στην ίδια κατηγορία ανήκει και ο Ελίνι Δημούτσος, ο οποίος έχει ήδη βρει στο πρόσωπο του Νίνη τον άνθρωπο που θα τον βοηθήσει στις πρώτες ημέρες του στον Παναθηναϊκό. Για τον 19χρονο βορειοηπειρώτη μέσο ενδιαφέρθηκε πρώτη η ΑΕΚ, αλλά ο παίκτης του Ηλυσιακού προτίμησε να μετακομίσει στην Παιανία! Καινούργια φανέλα θα φορούν τη νέα σεζόν και οι Δημήτρης Σιόβας (από την Ξάνθη στον Πανιώνιο), Ανδρέας Λαμπρόπουλος. Ο σκόρερ του «χρυσού» τρίτου γκολ στον ημιτελικό με τη Γερμανία άφησε τη Θύελλα Πατρών για χάρη της κυπελλούχου Λάρισας, όπου θα συναντήσει τον συμπαίκτη του στην Εθνική Νέων Μιχάλη Μπουκουβάλα που αποκτήθηκε από τον Παναιτωλικό. Τέλος, ο Βασίλης Κουτσιανικούλης θα συνεχίσει την καριέρα του στον Εργοτέλη από τον Ηρακλή Χάλκης.

Επειδή όμως τα... παραμύθια έχουν συνήθως και δράκους, ο Ανδρούτσος κερδίζει άνευ συναγωνισμού τον τίτλο του μεγάλου άτυχου της ομάδας. Ο 18χρονος βασικός τερματοφύλακας της Εθνικής, ο οποίος ανήκει στον Ατρόμητο αλλά δεν έχει συμμετοχή στο πρωτάθλημα Α' Εθνικής, τραυματίστηκε στην αναμέτρηση με την Αυστρία και τη θέση του κάτω από τα γκολπόστ έχει πάρει πλέον ο 19χρονος Κυριάκος Στρατηλάτης του Αρη, στον οποίο ανήκει και ο Θανάσης Παπάζογλου.

ΝΙΚΟΣ ΝΙΟΠΛΙΑΣ

ΩΡΑ ΤΕΛΙΚΟΥ

ΩΡΑ ΤΕΛΙΚΟΥ
Η ώρα της αλήθειας για την εθνική μας ομάδα των Νέων έφθασε, καθώς σήμερα το απόγευμα (18:30) στην Αυστρία το αντιπροσωπευτικό μας συγκρότημα αναμετράτε με την Γερμανία στα ημιτελικά του Ευρωπαϊκού πρωταθλήματος UNDER 19 με στόχο την πρόκριση στον μεγάλο τελικό της διοργάνωσης… ΣΤΡΑΤΗΛΑΤΗΣ : ΜΠΟΡΟΥΜΕ ΝΑ ΦΘΑΣΟΥΜΕ ΣΤΟΝ ΤΕΛΙΚΟ ΠΙΣΤΗ ΚΑΙ ΑΙΣΙΟΔΟΞΙΑ ΓΙΑ ΠΡΟΚΡΙΣΗ
Η εθνική μας χωρίς κανένα αγωνιστικό πρόβλημα και με το ηθικό στο καλύτερο δυνατό σημείο θα επιδιώξει απέναντι στην Γερμανία ένα ακόμη θετικό αποτέλεσμα που θα την φέρει για πρώτη φορά στην ιστορία της στο τελικό του θεσμού. Η Γερμανία μπορεί να είναι μια δυνατή και πάντα υπολογίσιμη ομάδα, ωστόσο οι νεαροί του Νίκου Νιόπλια έχουν δείξει μέχρι τώρα τα διαπιστευτήριά τους και μπορούν να κάνουν το βήμα παραπάνω που όλοι θέλουν. Ο Ομοσπονδιακός μας τεχνικός λίγες ώρες πριν τον μεγάλο ημιτελικό του Ευρωπαϊκού εμφανίστηκε αισιόδοξος και διαβασμένος για την αναμέτρηση υπογραμμίζοντας πως οι παίκτες του δεν έχουν να ζηλέψουν τίποτα από τους αντιπάλους τους. Ο Νιόπλιας μιλώντας στον Supersport-fm για την φιλοσοφία που πρέπει να έχουν οι παίκτες του υπογράμμισε «Πρέπει να καταλάβουν από τον πρώτο μέχρι τον τελευταίο ότι είναι μια στιγμή που μπορούν να γράψουν ιστορία. Πριν από ένα ματς κανείς δεν είναι χαμένος. Στις μικρές εθνικές ομάδες δεν υπάρχει αυτό. Εμείς δεν πάμε για να χάσουμε αλλά για να κερδίσουμε».

Όσο για τον τρόπο που αναμένεται να παρατάξει την ομάδα κόντρα στην Γερμανία δήλωσε «Εναντίον της Ισπανίας παίξαμε με αρκετούς μεσοαμυντικούς λόγω καρτών. Σήμερα χρειαζόμαστε μεσοεπιθετικούς όπως οι Νίνης(Himara), Δημούτσος (Himara) και Σιόβας. Ο Πλιάτσικας θα παίξει ως κεντρικός χαφ». Ο τεχνικός της εθνικής μας ομάδας έδειξε καλά διαβασμένος για την Γερμανία και τόνισε «Τα τελευταία χρόνια έχουμε παίξει αρκετές φορές μαζί τους. Έχουν αλλάξει αρκετά την φιλοσοφία τους. Μου αρέσει το ποδόσφαιρο τους που στηρίζεται στην ταχύτητα και παίζουν με την μπάλα κάτω. Είναι καλή και δουλεμένη ομάδα. Στην Γερμανία έχουν ομάδες προελπίδων, προπαίδων, με αποτέλεσμα να είναι έτοιμοι ποδοσφαιριστές στην Εθνική Νέων. Αυτό δεν συμβαίνει στην Ελλάδα». Τέλος ο Νίκος ΝΙόπλιας δεν παρέλειψε να αναφερθεί και στις μεγάλες διαφορές που υπάρχουν ανάμεσα στο Ελληνικό ποδόσφαιρο και στο Γερμανικό σε θέματα οργάνωσης και προγραμματισμού λέγοντας όμως πως δεν υπάρχουν πολλές διαφορές σε ταλέντα. «Από εμάς δυο-τρεις παίκτες έχουν καλές συνθήκες εργασίας στις ομάδες τους. Αντίθετα όλοι οι παίκτες της Γερμανίας αμείβονται καλά και έχουν τις κατάλληλες συνθήκες εργασίας. Οι δικοί μας παίκτες στηρίζονται στην επιτυχία. Δεν υστερούμε σε ταλέντο. Απλά οι αντίπαλοι μας είχαν την τύχη να γεννηθούν στην Γερμανία. Δεν μπορώ να πω ότι είμαστε στο ίδιο επίπεδο. Εκείνοι κάνουν προπόνηση από 12 χρονών και στα 18 τους είναι έτοιμοι παίκτες. Εμείς εδώ θεωρούμε τους παίκτες ταλέντα σε ηλικία 21-22 ετών» σχολίασε ο Νίκος Νιόπλιας. Από την πλευρά του ο τεχνικός των Γερμανών Φράνκ Ένγκελ μιλώντας για την εθνική μας ομάδα τόνισε πως είναι ένας υπολογίσιμος αντίπαλος που θέλει προσοχή. «Για εμάς είναι ένα πολύ δύσκολο παιχνίδι και θα πρέπει να προσέξουμε πολύ. Η Ελλάδα είναι αντίπαλος υπολογίσιμος, διαθέτει συμπαγή άμυνα, ατομικό ταλέντο και είναι επικίνδυνη στην επίθεση. Αυτοί είναι επαρκείς λόγοι για να σεβόμαστε την αντίπαλό μας. Θα χρειαστεί μεγάλη προσπάθεια για να έλθει το επιθυμητό αποτέλεσμα για εμάς. Δεν έχω την πολυτέλεια να προφυλάξω παίκτες που βρίσκονται στο όριο των καρτών ή έχουν προβλήματα τραυματισμών. Θα χρησιμοποιήσω όλα τα όπλα της ομάδας και με φαρμακευτική αγωγή και την κατάλληλη φυσιοθεραπεία θα προσπαθήσουμε να έχουμε όλους τους τραυματίες έτοιμους» υπογράμμισε ο Ένγκελ.

Two himariots, Nini and Dhimuco in the equipe of Greece

http://sports.e-go.gr/article.asp?catid=8226&subid=2&pubid=540823

«Κοιτάζουμε μπροστά...»
28/7/2007 5:08:54 μμ

Πίσω στην πατρίδα βρίσκονται από το απόγευμα του Σαββάτου (28/7) οι δευτεραθλητές Ευρώπης. Ο Σωτήρης Νίνης και η παρέα του έφτασαν λίγο μετά τις 15:00 στο αεροδρόμιο με την κούραση αλλά και την χαρά ζωγραφισμένη στα πρόσωπά τους. Εκεί τους περίμεναν ανθοδέσμες από συγγενείς και φίλους ενώ μόλις έγινε γνωστή η άφιξή του, αρκετοί παρευρισκόμενοι έσπευσαν να τους συγχαρούν για την επιτυχία... «Δουλειά, δουλειά, δουλειά», τόνισε ο Νίκος Νιόπλιας αναφερόμενος στην... επόμενη μέρα και πρόσθεσε: «Αυτή είναι η μοναδική στιγμή για να καταφέρει το ελληνικό ποδόσφαιρο να έχει και άλλες επιτυχίες στο μέλλον». Οσον αφορά τον Σωτήρη Νίνη: «Έτσι όπως πήγε το ματς, θα μπορούσαμε να το πάρουμε, αλλά δεν τα καταφέραμε.»«Τίποτα δεν είναι τυχαίο» δήλωσε ο Βασίλης Πλιάτσικας, κατά την άφιξη της αποστολής στην Αθήνα και έπλεξε το εγκώμιο του Νίκου Νιόπλια: «Μας είπε ψηλά τα κεφάλια και να είμαστε ευχαριστημένοι γιατί δικαιούμασταν την νίκη. Πλέον αυτό πάντως που θα πρέπει να γίνει είναι όλα τα παιδιά να αξιοποιήσουν αυτήν την ευκαιρία, καθώς τίποτα δεν είναι τυχαίο. Σημασία έχει ότι ο Νίκος Νιόπλιας είναι τεράστιος άνθρωπος και το ότι έχει παίξει μπάλα. Είναι φίλος με όλους και εμείς δεν είχαμε να χωρίσουμε τίποτα μεταξύ μας. Είχε πολύ καλή διάθεση και μέσα στο γήπεδο ήταν πολύ καλός προπονητής, ενώ οι προπονήσεις θα έλεγα ότι ήταν πολύ σκληρές. Πιστεύω ότι στο μέλλον θα έχει ανάλογη πορεία».Στο ίδιο μήκος κύματος και τα λεγόμενα του Στρατηλάτη: «Ετσι είναι το ποδόσφαιρο, παλέψαμε και μπορούσαμε να πάρουμε τη νίκη αλλά δεν τα καταφέραμε» δήλωσε ο τερματοφύλακας της Εθνικής που είχε τα καλύτερα να πει για τον Νίκο Σαργκάνη. Οι διεθνείς ήταν ευδιάθετοι, επανέλαβαν ότι θα μπορούσαν να είχαν γυρίσει με την Κούπα και τόνισαν ότι κοιτάζουν μπροστά: «Να εκμεταλλευτούμε την ευκαιρία που μας δόθηκε για να γίνουμε ακόμη καλύτεροι» συμφώνησαν. «Να εκμεταλλευτούμε τα ταλέντα μας»«Η επιτυχία αυτή κατ’ αρχήν αναδεικνύει τις τεράστιες δυνατότητες που υπάρχουν στο ελληνικό ποδόσφαιρο, δυνατότητες, οι οποίες μένουν αναξιοποίητες. Κάποιες στιγμές, ξυπνάμε, αξιοποιούμε ένα κομμάτι από αυτές, μετά ξαναχανόμαστε. Άρα λοιπόν, πρέπει να δημιουργηθούν μόνιμες συνθήκες, για να μείνουμε στην κορυφή» τόνισε ο υφυπουργός Αθλητισμού, Γιώργος Ορφανός, κατά την άφιξη της αποστολής. «Είναι εκπληκτική η επιτυχία των νέων αυτών παιδιών. Βρίσκονται στην κορυφή της Ευρώπης. Πάλεψαν μέχρι το τελευταίο δευτερόλεπτο, για να έχουμε και την κορυφή, αλλά αυτό δεν αναιρεί σε τίποτα το αποτέλεσμα, που έφεραν μέχρι τώρα. Δηλαδή την ικανοποίηση που μας έδωσαν και το μήνυμα, που έστειλαν στις ομάδες: Ότι στο εσωτερικό υπάρχουν μεγάλα ταλέντα, υπάρχει υλικό αξιοποιήσιμο. Η ελληνική επαρχία είναι γεμάτη από τέτοια παιδιά και φροντίστε να δώσετε αυτήν την ευκαιρία, που είναι απαραίτητη, ώστε να αποκτήσουν κεντρικό ρόλο και να φέρουν τις επιτυχίες ούτως ή άλλως» κατέληξε.«Καμιά βοήθεια απ’ το υπουργείο»Νωρίτερα, με δηλώσεις του ο πρόεδρος της ΕΠΟ, Βασίλης Γκαγκάτσης άφησε σαφείς αιχμές κατά του υφυπουργού Αθλητισμού, Γιώργου Ορφανού, δίνοντας συνέχεια στην γνωστή κόντρα: «Εμείς θα συνεχίσουμε, παρά τις αντίξοες συνθήκες εξαιτίας της πολιτικής του υφυπουργείου αθλητισμού, να δουλεύουμε για να κάνουμε και στο μέλλον υπερήφανους όλους τους Έλληνες. Το ποδόσφαιρο στις μικρές ηλικίες θα συνεχίσει να αποτελεί το πρώτο μας μέλημα» δήλωσε ο Βασίλης Γκαγκάτσης.