Kush kerkon te largoje bustin e deshmorit te Gjuhes greke Aristotel Guma?

H προτομή του εθνομάρτυρα Αριστοτέλη Γκούμα

Procedeengs of The III Panhimarjot Conference -

http://www.himara.eu/adver/KHimariot/konferenca3_1.html

Llambro Ruci shvlefteson "argumentat" e Kristo Frasherit, Luan Malltezit, Shaban Sinanit etj

Le të thonë sa të duan Kristo Frasheri, Luan Malltezi, Shaban Sinani etj.se gjuha e parë në Himarë është shqipja dhe më pas greqishtja. E kjo është thënë qartësisht, por vendosmërisht, pa ekuivoke dhe duke e faktuar

Regjistrimi i popullsise-Presidenti Topi: presione nga qarqe ultranacionaliste

“Ndjeshmëria e madhe është sepse nga individë të qarqeve ultranacionaliste tentohet të bëhet një politikë presioni dhe deformacioni të një procesi që duhet të jetë nacional dhe ligjor” Presidenti la të kuptohej se ai ishte ishte edhe për deklarimin e lirë të etnisë dhe fesë

Ivanov: "ende në rajonin tonë qarqet ultranacionaliste veprojnë në dëm të vendeve të tjera".
(Shqip)

In contrast with 52-personality peticion, in the report of Europian Commission it is said that:

There is a lack of accurate data on minorities in Albania. This situation is expected to be addressed by the conduct of a population census in 2011, respecting international standards including the principle of free self-identification. This census will include optional questions on the ethnic origin, religious affiliation and mother tongue of respondents.

Pse nuk i jepet shtetesia shqiptare fortlumturise se tij Anastasios?

Lufta midis civilizimeve ne Shqiperi e gjen shprehjen ne luften frontale te qarqeve ateiste dhe antikrishtere qe perfaqesohen deri ne kupolen e shtetit per 20 vjet rresht dhe kontrollojne totalisht mediat.
S ipas raportimeve te ShIK-ut dhe shtypit, fondametaliste musilmane kane marre shtetesi shqiptare, kurse kryepeshkopi dekorohet nga Presidenti por ende nuk i ploteson kushtet per shtetesi megjthe qendrimin permanent prej 19 vjetesh ne Shqiperi !!!!


Monday, April 23, 2007

DY KONCEPTIME RRETH GLOBALIZMIT PËRMES DEBATIT KADARE-QOSE (II)

(pjesa e dyte sipas origjinalit ne gazeten Tribuna, 20-04-2007) ne foto Nene Tereza dhe Ferid MuraD

Dr. M. Gjoka


4. Realitete dhe premisa

Përballë një mënyre të shkruari meditative siç është sprova (eseja) e Kadaresë ku shpesh zë vend të parë efekti artistik i fjalës, kemi prozën e rëndë që hera herës të duket se je në një sallë gjyqi ku Qose lexon pretencën, bën gjykimin e çështjes dhe njëkohsisht është avokat po i Qoses. Ky rol i trefishtë e lodh lexuesin dhe siç e kanë vënë re dhe të tjerë si K. Frashëri (Identiteti Kombëtar dhe çështje të tjera-Tiranë 2006) i largohet temës lidhur me identitetin e shqiptarëve. Prandaj ngelet jashtë diskutimit tim teoria sofistike aq e përpunuar e kudërshtarëve të Kadaresë që bazohet në të ashtuquajturin term “i përkëdheluri i diktaturës”. Ishte diktatura që kishte nevojë për Kadarenë dhe jo e kundërta dhe ka mjaft paralelizma historikë që tregojnë se si diktatorët dhe mbretërit i afrojnë figurat e shquara krijuese për të rritur prestigjin e vet. Edhe në oborrin e Ali Pashës ishte “i përkëdhelur” Bajroni dhe iluministë të shquar epirotë si Psalidha dhe Vilara, por nuk mund të besojmë se ishte Aliu që porosiste “Çaljd Haroldin”. Akoma bëhet sikur nuk kuptohet nga z. Qose dhe shumë tjerë pamundësia reale për të dalë kundër diktaturës së viteve 45-90, qoftë dhe nga personalitete të shquara publike, pa pësuar pasoja të thella familjare dhe personale (eleminimi fizik i figurave me famë afër asaj të E. Hoxhës nga ky i fundit e tregon më së miri këtë).

Në thelb duket se që të dy korifejtë e letrave shqipe e pranojnë teorië e S. Hanigtonit për ndarjen e qytetërimeve por mendimet e tyre ndahen në efektet e kësaj teorie mbi shqiptarët. Kadareja përmend se “…edhe Rexhep Qosja ka të drejtë kur thotë se nëse shqiptarët do të kishin ruajtur besimin fillestar, rikthimi i tyre në Evropë do të kishte qenë më i lehtë. Por kjo keqardhje e tij, nëse mund ta quanim kështu, bie ndesh me këmbënguljen se gjysma jonë i përket ndërkaq qytetërimit lindor” (në të vërtëtë më se 70 % dhe jo gjysma në se llogarisim dhe shqiptarë tej trojeve të saj).

Shpesh Kadareja kritikohet edhe nga të tjerë veç Qoses për disa pasaktësi historike siç është mendimi që i jep vend primar kishës katolike në raport me atë orthodokse rrjedhimisht i atribon asaj dhe një rol promotor, duke quajtur njërën “mëmë” e tjetrën “bijë” ndonse ndarja e tyre u bë kur para ardhësit e shqiptarëve të sotëm kishin rreth njëmijë vjet të njëjtën trung feje të krishtere dhe për më tepër pjesa katolike e banorëve Shqipërisë ka një traditë ekonomike relativisht më mbrapa jugut të zhvilluar orthodoks. Madje këta të fundit do të jenë dhe qytetarët e parë shqiptarë me shtetësinë e një vendi të Komunitetit Europian. Gjithashtu nuk është e saktë teza që dënimet më të rënda i pësuan katolikët gjatë sistemit monist, kur statistikat tregojnë të kundërtën. Por ideja e tij e shprehur në vitet e fillimit të pluralizmit që “shqiptarët duhet të kthehen në fenë e të parëve të vet” është ajo e një profeti të ri për të cilën kanë kaq shumë nevojë shqiptarët. Dhe për këtë kushtet ishin më se të përshtatëshmë të paktën për popullsinë brenda trojeve të Shqipërisë zyrtare që vinte pas një farë vakumi të krijuar nga edukimi ateist sdomos për ata që u lindën në intervalin midis viteve 50-80. Ishin gjithashtu të përshtatëshme sepse një shiptare me emrin Gonxhe Bojaxhi ishte bërë Nënë Tereza e famshme. Pra shqiptarët nuk prezantoheshin nëpër edicionet e kanaleve televizive të globit vetëm nga ata që kacavireshin anijeve në kërkim të parajsës perëndimore. Ata pra, shqiptarët, kishin potenciale universale që i shtoheshin vlerave të kulturës perëndmore nga një shqiptare që aktivitetin e saj humanist e ka patur në Kalkutë. Pikërisht këtu do të thoshim se të gabuara janë premisat e Qoses dhe jo të Kadaresë.

Shteti pluralist shqiptar i hapi dyert deri dhe fundamentalistëve musilmanë duke i lënë terren të lirë veprimi zëvendësimit të islamit tradicional me një islam të afërt me konceptet whabite - pra të islamit në një ndër format e tij më radikale që praktikohet në Arabinë Saudite, si dhe në disa nga vendet e tjera arabe të Gjirit (“Dictionnaire Mondial de l’Islamisme – Plon, 2002 –cituar dhe nga P.Misha në artikullin -Tolerancë apo papërgjegjshmëri fetare). Shqipëria aderon në Konferncën Islamike dhe vetë shefi i shërbimit informativ shqiptar të asaj kohe ishte njëkohësisht dhe kryetar i shoqatës së intelektualëve musilmanë dhe nuk kemi asnjë prononcim publik të këtyre intelektualëve musilmanë kundrejt kësaj lëvizjeje (nuk është e sigurt se nuk ka qenë mburoja e falangës fundamentaliste), asnjë prononcim për të inkurajuar bektashizmin që më së paku me konceptimin panteist të botës (shih K. Frashëri në librin e sipërcituar) ka një platformë harmonie fetare të përshtatëshmë për kushtet e Shqipërisë dhe më afër globalizmit të sotëm. Përkundrazi disa qindra të tillë rendin të marin arsimin islamik deri në Indonezinë e largët kur shumica e të rinjve shqiptarë bënin të pamundurën për një bursë në universitetet perndimore(europiane dhe amerikane). Në të njëjtën kohë dëbohet si i padëshërueshëm një klerik orthodoks në 1994 për të ndërprerë pagëzmin masiv të njerëzve në fenë orthodokse me pretekstin e “greqizimit” të tyre. Pra nga njëra anë thuhet se “nga rrethet shoviniste greke vinte ideja e mbrapshtë se ortodoksët në Ballkan, përveç sllavëve, ishin të gjithë grekë, madje nuk mund të kishte shqiptarë ortodoksë-I.Kadare” dhe nga ana tjetër është vetë politika shqiptare që e mban të ndezur këtë ide me të tilla motive dëbimi. Përqark kësaj politike një “taborr” analistësh, në shumicën e tyre të origjinës musilmane, bombardojnë shtypin shqiptar me sulme sistematike kundër Kryepeshkopit Anastasio me gjithë korektësinë e këtij kleriku të shquar dhe negociatori për harmoninë fetare në Shqipëri.

5. Nobelistët Nënë Tereza dhe Ferid Murad

Z. Qose, ndonse pretendon se është jo kundër krishterimit por kundër tejshquarjes së vetëdijës fetare në disfavor të asaj musilmane, faktikisht është bërë umbrella me ngjyra laike ku janë “strehuar” gjthë ata që janë kundër vizionit kristian të Kadaresë për Shqiptarët. “Qëndrimi im ndaj emrit dhe portretit të Nënës Tereze sot nuk mund të mos jetë i kushtëzuar nga përdorimi fundamentalist fetar dhe politik i atij emri dhe atij portreti”-thotë z. Qose. Aktualisht nuk rrezikohet bota nga “fudametalistë të krishterë” siç nënkupton Qose por nga fundamentalistë musilmanë. Idenë e tejshquarjes fetare për të cilën sulmon Kadarenë dhe disa politkanë, z. Qose e argumenton dhe me neglizhimin ndaj figurës së nobelistit Ferid Murad: “Ferid Murati nuk është i krishterë prandaj emri dhe portreti i tij nuk mund të përdoren për nevojat e mobilizimit politik të krishterimit dhe për nevojat karrieriste të koniunkturistëve tanë politikë dhe kulturorë”. Këtu z. Qose është prapë i pasaktë. Duke lexuar autobiografinë e Nobelistit Ferid Murad (babai i tij shqiptar i emigruar në USA dhe nëna amerikane) mësojmë se: “Babai im ishte musilman, nëna baptiste dhe jemi rritur në një komunitet katolik. Në vazhdim vëllezërit e mi u bënë katolikë kur u martuan me gra katolike kurse unë u pagëzova episkopian (thelbi i predikimit episkopian është jeta dhe ngjallja e Krishtit-shënimi im). Dy vajzat tona u martuan përkatësisht me një ebre dhe një katolik” (shih në Web:

http://nobelprize.org/nobel_prizes/medicine/laureates/1998/murad-autobio.html.).

Pra mospërdorimi i emrit të nobelistit Ferid Murad në atë kuptim që thotë z. Qose na del i pamundur, sepse edhe Ferid Murat është kristian. Veç kësaj do të duhej që të predikohej një tjetër variant i fesë së krishtere dhe të parcelizohej besimi i shqiptarëve akoma në sekte të tjera të krishterimit. Duket se Qose nuk dëshëron të pranojë që Shqipërisë i rritet prestigji nga Nënë Tereza, nobliste që prej 1979, e cila tani së fundi u shpall dhe shenjtore e kishës katolike (që janë “shpallur me shumicë” bën aluzion z. Qose për “inflacionin” e të tilla shpalljeve).

http://nobelprize.org/nobel_prizes/peace/laureates/1979/index.html ).

Qose nuk dëshëron të vendoset portreti i saj në zyrën e kryeministrit dhe ca më tepër ti vihet emri një aerodromi nga ku në të ardhmen mund të ngrihen aeroplanë bombardues… gjithë ky arsyetim të kujton paksa “Elsën e mençme” të një përralle duke vendosur një logjikë tej kornizave të racionalizmit. Edhe Saharov, mbajtës i çmimit Nobelist për paqen ishte fizikant që kishte punuar për fizikën bërthamore dhe bombën me hidrogjen, që sipas logjikës së Qoses zbulimet e tij do të mund të përdoreshn kundër njerëzimit, por komisioni përkatës i akordoi këtë çmim pikërisht sepse ai qëndroi në rradhë të parë të barrikadës për mospërdorimin e energjisë bërthamore për qëllime jopaqësore.

Umbrella e z. Qose rreth komponentes më numerike të identitetit të shqiptarëve, dmth komponentes musilmane që lidhet vetëm me 500 vitet e fundit (ose më pak po të llogarisim kripotokristianizmin, dmth deklarimin formal musilman për ti shpëtuar taksave të rënda, Kuçi është ndoshta fshati i fundit që u musilmanizua para rreth 200 vjetësh), si dhe kritika e ashpër për të ashtuquajtuin “racizëm të Kadaresë ndaj fesë musilmane” i dha mbështetje teorike shumë diskutimeve rreth një busti të Nënë Terezës që do vendosej në Shkodër, rreth restaurimit të një kishë në Shkodër që më vonë u bë xhami, rreth ndërtimit të katedrales në Prishtinë etj. Eshtë në nderin e 32 intelektualëve shqiptarë (shumica e tyre musilmanë, të paktën sipas traditës familjare), që kërkuan ndërtimin e kësaj kateraleje. Kurse umbrella ideologjike e Qoses sjell tejshquarjen që ai mendon se kërkon ta evitojë.

Kadare e quan për turp që i ngrihet shatorja në Tiranë një pushtuesi kinse themeluesit të Tiranës (Vetëm një popull që nuk e meriton lirinë mund t’i ngrejë shtatore pushtuesit të vet-thotë ai). Kadare bën thirrje të mos kthehet koha e Haxhiqamilëve (dmth rryma kundëreuropiane). Të gjitha këto Qose i shkërmoqur “molekulat” e mendimit kadarean në “atome”, “zbulon” teorinë raciste të Kadaresë (madje me argumenta gjeografikë, religjiozë e ideologjikë) duke ju larguar kontekstit të tij dhe po të kujtojmë thënien e Fushesë, ministrit te Bonopartit “më jepni tre fjali të francezit më të ndershëm që ta fus në burg me fjalët e tij” Kadare i ka dhënë shumë faqe me të cilat pretenca e z. Qose do ta çonte Kadarenë në galera për më shumë vite se sa zgjat jeta e tij e madje do ta kryqëzonte atë si Krishtin. Prandaj Kadareja zgjodhi rrugën ta injorojë gjithë shkrimin voluminoz të Qoses me shprehjen “Një sulm i pabesë”, zgjedhje që nuk është domosodoshmërisht e drejtë.

6. Evolucioni i identitetit

Ndërsa i gëzohemi një gjetjeje arkeologjike që tregon një kulturë të lashtë të truallit ku sot banojnë shqiptarët, të lidhur me atë greko-romake që përbën dhe bazën mbi të cilën mbështetet trashëgimia kulturore e qytetërimit perndimor, i gëzohemi kodikëve të kishës orthodokse të grumbulluar nga Theofan Popa por nuk mund të mos njohim dhe ndryshimet që kanë ndodhur në identitetin e shqiptarëve që siç thotë edhe K. Frashëri me dashamirësi “përqafuan fenë musilmane”(dmth fenë e pushtuesit). Pra nuk mund të mos pranojmë se z. Qose me sistemin e tij ideologjik shpreh një realitet. Por një realitet që potencialisht mbart edhe rreziqe. Jemi ende larg ditës kur besimi fetar në glob nuk do te ruajë një rol përcaktues në unitetin e një kombi dhe rrethana të caktura historike mund të prodhojnë shpërbërje pikërisht aty ku ka dhe ndryshime në jetën shpirtërore fetare. Këtë e dëshmon më së miri shpërbërja e vendeve që përfshinin popuj me qytetërime të ndryshëm (si Bashkimi Sovjetik dhe Jugosllavia). Psh një skenar i mospranimit të Turqisë në Komunitetin Europian (EU) apo refuzim i projektit të saj për tu bashkuar sepse do të preferonte të kryesonte një komunitet islamik, do të krijonte një hartë të re globale dhe premisa shpërbërëse në Shqipëri.

Kadareja vjen me idenë profetike që “shqiptarët të kthehen në fenë e të parëve të vet” ide që po të mos pengohej nga faktorë të ndryshëm, ishte afër realizimit të vet. Ndonse thotë se “njëlloj do ndihmjnë ose pengojnë që të tria fetë për integrimin europian” ai e di se realiteti nuk është aspak ashtu. Në ditën e nënëshkrimit të marrëveshjes për stabilizim dhe asocijim nuk u pyet se a “ka rrezik nga fondametalistë të krishterë” por a ka “rrezik nga fondametalistë musilmanë”. Ndryshe nga Turqia që S. Hanigton e quan vend dilemë, dmth me qytetërim të ndryshëm nga ai europian, por që elita e saj po e tërheq drejt perëndimit, Shqipëria e ka gati një komponente kulturore të lidhur me perëndimin. Nuk ngelet veç që elita që shpreh komponenten e identitetit musilman të Shqipërisë ti afrohet vizionit të Kadaresë dhe mijëra emigrantëve që po integrohen në vendet perëndimore duke përqafuar fenë e të parëve të tyre pa asnjë imponim ashtu si dhe nobelisti Ferid Murat dikur.

Konkluzion

Ideja profetike e Kadaresë është një vizion i afrimit drejt perëndimit duke u bazuar në vetë trashëgiminë kulturore të shqiptarëve. Me të drejtë Qose pranon që faktorët historikë kanë sjellë një evolim dhe një pjesë e rëndësishme numerike e shqiptarëve kanë qënë orientuar drejt një qytetërimi musilman (dhunërisht apo vullnetarisht), por ndërkaq një pjesë e mbetur e saj saj ka pasur vijueshmëri historike dymijëvjeçare të lidhur me krishterimin dhe qytetërimin perëndimor. E përderisa pranohet prej tij ideja e një evolucioni të identitetit të një pjese të shqiptarëve, pse ju dashka kundërvënë Kadaresë që i fton bashkëkombësit e vet të vazhdojnë procesin e evolucionit në kushtet e reja të globalizmit, por këtë herë drejt identitetit të tyre të hershëm kristian? Realiteti statik i paraqitur nga Qose (dhe jo vetëm statik po të sjellim ndërmend aktivitetin e fondamentalstëve musilmanë në trojet shqiptare) ndihmon në krijimin e një force fërkimi në rrugën e pakthyeshme të Shqipërisë drejt qytetërimit perëndimor.

(pjesa e dytë, botuar në Tribuna, dt 20-04-2007)

No comments: