Kush kerkon te largoje bustin e deshmorit te Gjuhes greke Aristotel Guma?

H προτομή του εθνομάρτυρα Αριστοτέλη Γκούμα

Procedeengs of The III Panhimarjot Conference -

http://www.himara.eu/adver/KHimariot/konferenca3_1.html

Llambro Ruci shvlefteson "argumentat" e Kristo Frasherit, Luan Malltezit, Shaban Sinanit etj

Le të thonë sa të duan Kristo Frasheri, Luan Malltezi, Shaban Sinani etj.se gjuha e parë në Himarë është shqipja dhe më pas greqishtja. E kjo është thënë qartësisht, por vendosmërisht, pa ekuivoke dhe duke e faktuar

Regjistrimi i popullsise-Presidenti Topi: presione nga qarqe ultranacionaliste

“Ndjeshmëria e madhe është sepse nga individë të qarqeve ultranacionaliste tentohet të bëhet një politikë presioni dhe deformacioni të një procesi që duhet të jetë nacional dhe ligjor” Presidenti la të kuptohej se ai ishte ishte edhe për deklarimin e lirë të etnisë dhe fesë

Ivanov: "ende në rajonin tonë qarqet ultranacionaliste veprojnë në dëm të vendeve të tjera".
(Shqip)

In contrast with 52-personality peticion, in the report of Europian Commission it is said that:

There is a lack of accurate data on minorities in Albania. This situation is expected to be addressed by the conduct of a population census in 2011, respecting international standards including the principle of free self-identification. This census will include optional questions on the ethnic origin, religious affiliation and mother tongue of respondents.

Pse nuk i jepet shtetesia shqiptare fortlumturise se tij Anastasios?

Lufta midis civilizimeve ne Shqiperi e gjen shprehjen ne luften frontale te qarqeve ateiste dhe antikrishtere qe perfaqesohen deri ne kupolen e shtetit per 20 vjet rresht dhe kontrollojne totalisht mediat.
S ipas raportimeve te ShIK-ut dhe shtypit, fondametaliste musilmane kane marre shtetesi shqiptare, kurse kryepeshkopi dekorohet nga Presidenti por ende nuk i ploteson kushtet per shtetesi megjthe qendrimin permanent prej 19 vjetesh ne Shqiperi !!!!


Wednesday, May 28, 2008

"Ushtria barbare e parallinjve po i vërsulet bregdetit te Himares"

Nga Fatos Lubonja

Fatos Lubonja shkruan posacerisht per "Korrieri"-n

Në javën që kaloi më tërhoqi vëmendjen në mënyrë të veçantë një shfaqje e ministrit Pango dhe bashkëpunëtorit të tij Malltezi në emisionin Opinion të Fevziut ku paraqitën projektin e zhvillimi turistik të Jugut si dhe një vizitë e presidentit Topi një apo dy ditë më pas, po në Jug, ku përsëri u fol për zhvilimin e turizmit atje.

Më tërhoqën vëmendjen sepse ka kohë që ndjek me shqetësim atë që gjithnjë e më shumë më shëmbëllen me përgatitjen për një “sulm” përfundimtar shkatërrues edhe ndaj asaj pjese të mbetur të bukurive natyrore dhe trashëgimisë kulturore të bregdetit shqiptar të Jugut. Këtë sikur ma përforcoi edhe një thënie e Topit gjatë vizitës së tij, që, të nesërmen, u vu në faqet e para të shumë gazetave. E kam fjalën për deklarimin e tij se: “Është e pafalëshme që gjendja e turizmit paraqitet si ajo e viteve 50”.

Çfarë më shqetësoi në këtë thënie ishte pikërisht krahasimi me gjendjen e Bregut në vitet ‘50 dhe thirrja për ta ndryshuar këtë “gjendje”. Sepse, sikur një turist perëndimor të dëgjonte se paska mbetur diku në brigjet e Mesdheut gjendja e viteve ’50 ai do të sulej me vrap për ta vizituar këtë vend dhe ky do të bëhej shpejt një nga vendet më turistike të Mesdheut. Në vitet ‘50 në Jugun tonë nuk ka pasur thuajse fare turizëm, prandaj ai breg ka qenë ashtu siç ka qenë ndoshta edhe një shekull më parë, edhe dy shekuj më parë dhe kjo është mrekullia që kërkojnë turistët sot. Ndoshta fakti që regjimi komunist e mbylli vendin ndaj turizmit, pasi i konsideronte turistët si agjentë potencialë të armikut, ka bërë që shumë pjesë të vendit tonë të mos pësonin, gjatë komunizmit. masakrën e turizmit masiv që zhvilloi Evropa pikërisht pas viteve ’50 që sot e konsideron si dëm të pariparueshëm. Thënia e Topit më kujtoi një thënie të Pier Paolo Pazolinit në vitet ’50 kur flet për rrezikun që i kanoset bukurive natyrore e trashëgimisë kulturore të Italisë së atyre viteve. Ai shprehet se, paradoksalisht, e vetmja shpresë që këto të ruhen është varfëria. E ka fjalën se, po ra paraja në duart e italianëve, me paditurinë dhe babëzinë e tyre modernizuese e komercializuese do të shkatërronin shumëçka. Dhe pas disa vitesh, duke konstatuar vërtetimin e frikës së tij, Pazolini bën këtë koment përpara disa ndërtimeve të fashizmit: “Shikojeni këtë qytet. Ne e kemi sharë shumë arkitekturën fashiste, por gjithsesi fazhizmi nuk ka shkatërruar aq shumë. Fashizmi ka ruajtur kulturën tonë rurale. Ndërsa akulturimin e vërtetë e ka krijuar shoqëria e konsumit në një mënyrë dramatike saqë ne, brenda disa vjetësh, po zgjohemi dhe po shohim se ka humbur gjithshka.” Janë fjalë që i shkojnë shumë shoqërisë shqiptare të viteve të pas komunizmit.

Nga ky këndvështrimi e shoh me shumë shqetësim atë që po i përgatitet Jugut. Në fakt duhet thënë “Jugut të mbetur” sepse ajo që ka ndodhur e po vazhdon të ndodhë në Sarandë dhe Ksamil apo edhe në Vlorë është e tillë që edhe në ëndrrat më të këqija pazoliniane të akulturimit nuk do të mund të parashikohej.

Shqetësimi që kam është se “Jugut të mbetur” po i përgatitet një masakër ku ndërtimeve abuzive që vijnë si rezultat i mungesës së kontrollit të territorit do t’u bashkohen forcat tashmë të njohura të ushtrisë barbare që i është vërsulur prej kohësh bregdetit shqiptar: batalione të akulturuarish që nuk kanë haber për ato që konsiderohen vlera të trashëgimisë kulturore dhe të peizazhit natyror, të udhëhequr nga një elitë që ka në dorë pushtetin dhe paranë që nuk mendon as për turizëm, as për gjë, por thjesht për veten, për të ndërtuar vilat e tyre në bregdet, për t’u pasururar nëpërmjet lejesh ndërtimi, pastrimi parash të pista e më the të thashë - të gjitha këto të veshura me propagandimin e një vizioni të turizmit masiv të zhvilluar në vitet 60 në Evropë dhe të përçmuar sot edhe në vendet e botës së tretë.

Kjo barbari ka bërë që plazhi i Durrësit, që deri në vitet ‘90 ka qenë një nga plazhet më të bukur në Evropë, brenda 15 vjetësh të shndërrohej në një plehër ku vetëm për turizëm nuk mund të flitet. E njëjta gjë ka ndodhur në Sarandë, Shëngjin, Vlorë e kudo ku ka vënë dorë e këmbë sadopak barbaria shqiptare e paskomunizmit.

Sipas meje ajo që e ka shpëtuar pjesën e mbetur të Jugut nga masakra, sëbashku me rrugën e ngushtë e të rrezikshme, është konflikti i pronave si dhe frika e banorëve të minoritetit se do t’u vijnë nga të katër anët e do t’i zaptojnë. Kam shumë frikë se fushata që shohim, madje edhe sulmet ndaj “grekut” Bollano, janë tentativat për të kapërcyer edhe këto pengesa dhe për të filluar masakrën.

Nuk mund të hyj dot në detaje të shtjellimit të një vizioni alternativ, por di të them se Vlora dhe Saranda, dhe gjithë çka është ndërtuar në zonën midis tyre deri më sot, kanë hoteleri të majftueshme për turistët. E kam fjalën jo vetëm për hotelet e motelet e ndërtuar, por edhe për tërë ato apartamente e shtëpi private të ndërtuara ashtu edhe për qejf, ku pronarët ose janë jashtë shtetit ose shkojnë vetëm dy tre javë në vit, e që, të paktën, mund të jepen me qira duke siguruar të ardhura edhe për ta. Në këto kushte ajo çka duhet bërë për të ruajtur vlerat kulturore e bukuritë natyrore edhe për të ndërtuar një turizëm të shëndetshëm e afatgjatë - sepse nuk duhet të harrojmë se një vend mbi të gjitha është vend për të jetuar vendasit, jo turistët, sepse po u turistizua krejtësisht ai humbet bash shpirtin dhe jetën e tij - është restaurimi i fshatrave të Jugut dhe ruajtja sa më e virgjër e pjesës tjetër të detit dhe maleve mbi ta e rrotull tyre. Shtatë fshatrat e bregdetit e kanë bukurinë pikërisht tek vjetërsia e tyre, tek karakteri i tyre që nuk duhet të prishet me ndërtime të reja në ta e rrotull tyre. Turisti shqiptar apo edhe i huaj që mund të vijë aty do të vijë për të shijuar bukuritë natyrore të puthjes së detit blu me shkëmbinjtë e Bregut që bien mbi të, për të vizituar fshatrat e Jugut në bukurinë e tyre arkitektonike në traditën dhe papërsëritshmërinë që paraqesin. Ai do të vijë për të parë një vend që është i ndryshëm nga vendet e tjera që ka parë. Kurse çdo njollë e re çimentoje e betoni që vendoset atje me vulën e modernitetit dhe uniformizimit banal që ai sjell në përgjithësi dhe me atë super kiç shqiptar në veçanti, me të cilat njolla kemi shëmtuar e ndotur peizazhin thuajse kudo ku kemi ndërtuar, vetëm se e largon atë. Mirëpo në fjalët e ministrit Pango dhe të bashkëpunëtorit të tij Malltezi nuk e dëgjova fare fjalën “ruajtje”, nuk e dëgjova fjalën “restaurim” që sipas meje duhet të mbizotëronin, por dëgjoja vazhdimisht fjalët “ndërtim”, “fshatra turistike” – duke na siguruar se do të ruajtkan distancën 100 metra nga deti a thua se kjo qenka e gjithë nevoja e ruajtjes. Po me këto fjalë e përktheva edhe thirrjen e Presidentit për të kapërcyer prapambetjen e viteve ‘50.

Gjiri i Kakomesë, për të cilin u fol aq shumë edhe në atë emision e ka bukurinë dhe tërheqjen kryesore tek virgjëria. Turistët nuk kanë nevojë të vijnë në Kakome për t’u futur në vila fshatrash turistike që mund të ndërtohen atje. Atje duhet të shkojë vetëm makina, madje edhe ajo në një distancë prej bregut, apo varkat. Hotelerinë turistët që do të duan të shkojnë në Kakome mund ta kenë fare mirë në Sarandë. Kështu ka vepruar bota e qytetëruar sot për të rekuperuar dëmet që ka kryer veçanërisht pas viteve 50 duke i shpallur bukuri të tilla park kombëtar. Kurse pronarët të kompensohen Por duket sheshit se kjo nuk do të bëhet, përkundrazi atje do të ndërtohet ndonjë “fshat turistik” që do të përkthehet në interesa të një grushti njerëzish kurse shqiptarët do t’i thonë lamtumirë edhe asaj pjese të bregut që me siguri do të rrethohet pastaj edhe me gjemba.

Sot, kur mazhorancë dhe opozitë, siç po tregon edhe masakra akulturuese mbi Tiranën, kanë vendosur të jetojnë sëbashku në vilat e të njëjtit “fshat turistik” shpresat se mund të ndodhë ndryshe ngjajnë më shumë me ëndrra të marrësh. Kam përshtypjen se tashmë ka kaluar kaq kohë sa për t’u përvijuar qartë fizionomia e njeriut tonë të paskomunizmit e veçanërisht të elitës plitike. Basoj se ajo çka ata i kanë bërë e po i bëjnë njërës prej pasurive më të vyera të vendit, bregdetit të Adriatikut e Jonit, do të shërbejë shumë për të përmbyllur portretizimin e tyre. Për ta do të flasin shëmtirat që kanë ngritur apo lejuar të ngrihen në bregdet ashtu siç flasin për elitën komuniste bunkerët: si izolues të Shqipërisë në emër të interesave të tyre meskine. Kush mendon se nuk e meriton këtë cilësim duhet të ngrejë zërin më lart dhe më fort për të ndaluar masakrën përfundimtare që po i përgatitet Jugut.

5 comments:

herodot_2 said...

A eshte mundur qe bijte tane te na hane dhe kockat? Po, lexoni artikullin e z. Cipa

Ne Himare dicka po grabitet
Aleksandër Çipa

Për shumë arsye e kam përcjellë me mjaft interes vizitën dhe kumtin e takimeve që Presidenti i Republikës, Bamir Topi, pati fundjavën e kaluar në Himarë. Mendoj se reagimi dhe sjellja institucionale e shtetarëve të vendit dhe e institucioneve tona, në raport me sjelljet e painteligjente të kryebashkiakut të këtushëm, Vasil Bollano, janë rruga më e mirë për t‘ia zhvleftësuar misionin anti-Himarë që kryen në varësi edhe të mandatit zgjedhor ky individ. Forma se si dhe prej kujt u zhvillua konferenca e ashtuquajtur II, Pan-himarjote është e kotë të marrin vëmendjen e lexuesit. Mirëpo shkrimi i kolegut Martin Leka në gazetën "Panorama" dhe më pas fjala e deputetit himarjot opozitar Nikollaq Neranxi, më shtynë të risjell në këtë qasje, disa fakte dhe detaje të cilat e bëjnë seriozisht edhe më të zbuluar korrupsionin dhe abuzimin e ajsbergshëm në Himarë dhe në hapësirat e saj bregdetare.

Është fjala për atë korrupsion që ka lidhje me tokat e lëna djerrë, kullotat e magjishme dhe gjiret e vogla, të mbetura prej 18 vjetësh, pa akte pronësore. Himara aktualisht po bëhet befasueshëm më e afërt me Vlorën dhe rrjedhimisht edhe me Tiranën. Segmenti rrugor Vlorë-Sarandë po përfundon me shpejtësi befasuese dhe kompanitë vendore që punojnë në pesë lot-e, meritojnë seriozisht një lëvdim qytetar publik. Ky investim serioz, për mendimin tim, është po aq prosperues për zonën, sa ishte hapja e trasesë së parë në vitet e Luftës së Parë Botërore nga austro-hungarezët në këtë zonë sa perlë, aq edhe të izoluar nga qendra administrative e vendit. Zgjatimi i kësaj rruge të re, përfundimi i shpejtë në kohë i veprave të artit, e bëjnë si kurrë ndonjëherë edhe më evidente mungesën e investimit dhe të zhvillimit në këtë zonë. Është ironike të flitet për turizmin në këtë zonë, kur mund të thuhet me plot gojën se, standardet mirëpritëse për disa turistë mund t‘i plotësojnë jo më shumë se pesë hotele dhe dy fshatra turistike modeste.

Pjesa tjetër e familjeve që shpresojnë dhe shfrytëzojnë të ardhurat sipas konceptit të turizmit familjar, janë në kushte të krahasueshme me familjet e Korfuzit në vitet 1960. Natyrisht qarja për atë që është lënë në këtë gjendje ndër vite, është e kotë. Shqetësimi bëhet i vlefshëm kur i referohesh asaj që është në prag për t‘u bërë. Tema e konferencës së dytë pan-himarjote (ky emërtim të kujton konferencat që lobi greko-amerikan zhvillon në Amerikë apo në Kanada nën moton e grekësisë omoniste), duke provokuar qoftë edhe etnikisht shqiptarët lokalë të kësaj zone, organizohej, ndër të tjera, nga bashkia e Bollanos me mbështetjen e USAID-EDEM (zhvillimi i ndërmarrjeve shqiptare dhe shërbimit të tregjeve të eksporteve). Kumtesat dhe ligjërimet kryesore të kësaj konference çuditërisht i referoheshin kultivimit dhe zhvillimit të kulturës së ullirit në këtë zonë. Me të drejtë deputeti Neranxi në Parlament e denoncoi këtë shpenzim dhe investim ironik, të mundësuar prej USAID-it në Himarë.

Për dijeninë e çdo lexuesi mund të thuhet se Himara të vetmen gjë që ka eksportuar gjatë 18 viteve të postkomunizmit, ka qenë forca punëtore, inteligjencia///// lokale, nëpunësit e saj në të gjithë sektorët dhe në mënyrë pikëlluese edhe fëmijët dhe nxënësit e shkollave. Ndërkohë që ka importuar pareshtur disa orendi shtëpiake, autobusë elektoralë, tabela dhe më ndjeni për inventarin e kufizuar të importeve(!). Në këtë zonë, pra në territorin administrativ të Bashkisë së Himarës, nuk ka ndërmarrje të vogla, ndërkohë që ka një treg të pazhvilluar, primitiv dhe pa asnjë shenjë identifikuese. Disa fabrika të vogla vaji, të cilat janë ngritur nga privatë, jo vetëm nuk kanë mbështetje, por funksionojnë në raport me klientët në mënyrën më primitive të mundshme. Dhe ky prodhim ende nuk e ka njohur aktin eksportues, me përjashtim të "eksportit" klandestin që mund të bëjnë disa familjarë për emigrantët e tyre në Greqi. Një banor i Himarës, madje specialist i bujqësisë, mbajtjen e kësaj konference e komentonte me ironinë e lexueshme: "Flasin për ullirin në maj, kur sezoni i tij është në dhjcetor!" Ndërkohë që për disa kultura të tjera bujqësore, që i përkasin agro-kulturës dhe që ka pasur traditë shumëshekullore, askush nuk kujtohet. Himarjotët eksportonin deri në vitet 1950 qitro dhe agrume nëpër ishujt e botës dhe thellësitë kontinentale.

Përpos këtyre fakteve dhe komenteve lokale, diçka tjetër më shkakton habi dhe përkthimi i parë i saj të jep mundësinë e dyshimit për një sjellje korruptive të kryebashkiakut lokal të Himarës. Sipas pohimeve të tij, në këtë konferencë dhe në disa takime të tjera, deri edhe me zyrtarë të Greqisë fqinje, ai synon t‘i japë Himarës një prioritet investues për bimën e ullirit dhe jo për turizmin! Kjo strategji e hedhur në kartë prej tij, veçanërisht gjatë vitit të dytë të mandatit të dytë qeverisës, të befason. Madje, kjo në mënyrën më flagrante bie ndesh me programin e qeverisë sonë dhe me gjithë politikat e programet zyrtare të zhvillimit dhe investimit në sektorin e turizmit shqiptar. Mesa duket, këtij padroni të vogël politik e provincial, i është ngjitur iluzioni deri aty sa të mendojë se edhe dallgët e detit mund t‘i kthejë në valëza! Paradokset nuk janë vetëm të tilla. Sjelljet absurde dhe abuzive të tij, së fundi po zbulojnë disa prej "petëve të lakrorit" që ka gatuar gjatë këtyre viteve, duke menduar se meqenëse e ka bërë me miell "grek dhe shqiptar", mund t‘i shtojë imunitetin në të ardhmen. Për shumë arsye dhe për disa elemente substanciale krahasimi, ai më ngjan me Theodhori Bezhanin e OMONIA-s së viteve 1994-1996 në Gjirokastër. Për ta bërë edhe më të plotë ngjashmërinë tipologjiko-politike, ky drejtues lokal kërkon të shfrytëzojë edhe imunitetin që presupozon se i jep tagri i të qenit kryetar i organizatës politike të pakicës greke në Shqipëri.

Në fakt, shumëkush prej banorëve të kësaj zone ndarjen midis Bollanos si grek dhe Bollanos si kryebashkiak, ka nisur ta bëjë me lehtësi të madhe. Ndoshta ndër të parët që publikisht e bën këtë ndarje mes dy brendive të të njëjtit njeri, është deputeti opozitar që përmenda më sipër. Dhe ai e ka kapur menjëherë atë "petë-zbulimin e lakrorit". Është fjala për pronat dhe për strategjinë e pashpallur të përdorimit të procesit pronësor prej këtij pushtetari lokal. Është kjo arsyeja pse ky politikan i pakicës që drejton Bashkinë e Himarës së palegalizuar si greke, e çon pretendimin deri në hapjen e zyrës së Hipotekës nën juridiksionin e tij. Kërkesa të vogla paska ky njeri! Dhe kjo ndodh, pikërisht në vazhdën e sukseseve pushtetkapëse të tij. Ky njeri po instalon një strukturë vërtet të çuditshme në Himarë. Policia bashkiake e tij ka 11 policë, ndërkohë që pak kohë më parë ai kryesoi një protestë deri dhe me gurëgoditje mbi rajonin modest të Policisë së Shtetit. Bashkia e tij numëron 98 punonjës, nga 48 që kishte në vitin 2003. Ky drejtues lokal administron në mënyrë të drejtpërdrejtë apo edhe të tërthortë disa prej shërbimeve publike në këtë bashki me gjashtë fshatra, si spitale, shkolla private greke, furgonat e nxënësve etj. Në këtë mënyrë, ky individ politik ka ngritur bashkinë e vet, e cila duket se gëzon prej qeverisë së zotit Berisha "venomet" e paligjshme. Ky kryebashkiak është i listuar në raportet e Kontrollit të Lartë të Shtetit me një mori shkeljesh dhe abuzimesh. Ky kryebashkiak kurrë nuk raporton se cilat janë lejet e ndërtimit që miraton KRT-ja e emëruar prej tij, se cilat janë investimet, buxheti dhe licencat për biznes lokal apo të ardhurat.

Prej këtij individi politik dhe drejtuesi lokal ende nuk është dhënë qoftë edhe një sqarim se si dhe në ç‘mënyrë janë siguruar fondet prej 500 milionë lekësh për të investuar në rrugën prej 2.5 kilometrash, që të çon në gjirin e njohur të Gjipesë në afërsi të Dhërmiut. Nuk ka ende një projekt të shpallur për këtë gji, se kush e ka investimin, ç‘do të bëhet aty dhe në ç‘mënyrë është siguruar ai fond. Kjo fshehje dhe kjo mungesë transparence, shumë shpejt do ta nxjerrë kryebashkiakun si ajo "tapa" në detin e Spilesë, mbi ujë. Në këtë proces gjasme studimesh dhe projektimesh, Bollano që e ka kthyer Bashkinë e Himarës si infrastrukturë dhe institucion të OMONIA-s, madje duke shpërfillur edhe deputetin zyrtar të zonës, zotin Spiro Peçi, mesa duket po flirton me disa nëpunës të USAID-it dhe të programeve të veçanta. Ndonjëri prej këtyre punonjësve, drejtpërsëdrejti ka konflikt interesi me procesin pronësor në këtë zonë. Natyrisht, këto detaje, janë vetëm një pjesë e së vërtetës që rrethon në përditshmëri kryebashkiakun lokal, marrëdhëniet dhe ecejaket e tij me individë të pushtetit qendror në Tiranë dhe me disa individë që zotërojnë lidhje të fuqishme nepotike. Megjithatë, edhe kaq, mjaftojnë për të lexuar matanë tablosë së sotme të Himarës dhe për të konstatuar kontrastin mes hallit qytetar që kanë banorët për marrjen dhe certifikimin e pronave të tyre dhe shtirjes, vonesës dhe përdorimit që u bëjnë pushtetarët në disa nivele pushtetesh. Tashmë maja e "ajsbergut" për grabitje dhe uzurpime të brigjeve dhe gjireve të Himarës, është zbuluar. Thellësinë e tij e njeh vetëm Bollanua i vogël që po u bën gjëmë të madhe, shumicës së himarjotëve të paditur.

Kyritsis said...

Nuk ka pyll pa derra jo!
Po si nuk na tha nje here te vetme ndonje nga keta qe shkruajne e shajne Bollanon, se ku ua ka futur Bollano himarioteve, nje rast te vetem qe mund te grabitur toka, nje leje ndertimi te parregullt, nje rast te vetem korrupsioni. Te gjithe na bejne si Sherlock Holmes ne gjurmet e se keqes, po askush nuk thote nje gje konkrete, nje fakt. Vetem te japin opinione dhe te leshojne provokime dine. Tek e fundit, cfare mund te bej me teper nje i deshperuar? Ti vije turp dhe te mare shembull nga kenveshtrimi evropian i Lubonjes.

Kyritsis said...
This comment has been removed by the author.
chaon said...

ZOTI LUBONJA ESHTE NE THELB TE PROBLEMIT TE HIMARES .MIRE QE I THOTE NJE SHQIPTAR SE HIMARIOTET QUHEN EKSTREMISTA .

herodot_2 said...

z. Erion Velaj argumenton sepse duhet te votojne emigrantet kurse A. Cipa ironizon qe Himarjotet vijne e votojne

Erion Velaj-shekulli-6-06-2008
Pse duhet të votojnë emigrantët
Përpara 10 ditësh, G99 bashkëprezantoi një platformë për afrimin e kandidimit të Shqipërisë në Bashkimin Europian. Jemi sot të inkurajuar që shumica e klasës politike shqiptare e ka përqafuar këtë ide dhe ky projekt po përparon. Sot vijmë me një tjetër ide, thuajse të anasjellë, atë të afrimit të europianëve shqiptarë pranë kombit të tyre, nëpërmjet një platforme konkrete që do të mundësonte votimin për shqiptarët jashtë atdheut. Koha për ta marrë këtë vendim historik është tani.
Nga Erjon Veliaj
Fri, 06 Jun 2008 08:20:00

Përpara 10 ditësh, G99 bashkëprezantoi një platformë për afrimin e kandidimit të Shqipërisë në Bashkimin Europian. Jemi sot të inkurajuar që shumica e klasës politike shqiptare e ka përqafuar këtë ide dhe ky projekt po përparon. Sot vijmë me një tjetër ide, thuajse të anasjellë, atë të afrimit të europianëve shqiptarë pranë kombit të tyre, nëpërmjet një platforme konkrete që do të mundësonte votimin për shqiptarët jashtë atdheut. Koha për ta marrë këtë vendim historik është tani.
Shqiptarët nuk janë të shpërndarë në tre shtete, por në 133 shtete! Nuk duhet të lejojmë kurrsesi që shqiptarët të shpërndahen edhe më. Emigracioni është në të njëjtën kohë edhe zgjidhje (ekonomike) edhe plagë (shoqërore).
Koha e emigracionit si zgjidhje ekstreme, ka kaluar. Ka ardhur koha e fillimit të shërimit të plagës. Ndër të ikurit nga vendet e varfra, sipas të gjitha shenjave, shqiptarët janë ndër më aktivët dhe më të vendosurit sa i përket ruajtjes së lidhjeve me rrënjët. Kontributi i vazhdueshëm ekonomik prej 15% të PBB mesatar për çdo vit, gjatë gjithë këtyre viteve - që korrespondon me katërfishin e investimit të huaj në vend - e dëshmon më së miri.
Por rreziku që shqiptarët jashtë vendit të vazhdojnë të alienohen, është real. Njëzetvjeçarët e fillimviteve ’90, sot janë mesogra e mesoburra me familje që kërkojnë gjithnjë e më shumë kohë e shpenzime, çka pakëson gjithnjë e më shumë kontributet e tyre ekonomike dhe njerëzore për Shqipërinë e familjeve të tyre të para. Do ishte e palejueshme dhe e pamerituar të mos nisim të merremi me forcimin e lidhjeve. Shqiptarët ikën dhe po ikin, jo aq sepse Shqipëria është e varfër në mundësi potenciale, por sepse sistemet e qeverisjes ishin dhe janë shpresëhumbëse.
Pas shifrave domethënëse të kontributit të vazhdueshëm ekonomik si një nga shtyllat kryesore të ekonomisë së tranzicionit, si dhe plot konstatimeve të tjera, qëndrojnë një numër të vërtetash tronditëse të cilat, të gjitha një nga një, janë arsyet që na shtynë drejt nismës që shqiptarët kudo ku janë tani e tutje duhet të votojnë.
Emigrantët shqiptarë janë mesatarisht 25-40 vjeç. Ky grup kaq i madh me pjesëmarrje politike zero, pra pa aksione në rrugën e demokratizimit dhe shtetbërjes, e ka të pamundur që ashtu si merr e jep ekonomikisht, të ndikojë në aspektin tjetër edhe më të rëndësishëm, në kulturën politike shqiptare. Nëse këta të rinj nuk fillojnë të bëhen pjesë e proceseve politike, dhe përmes tyre të fateve të vendit, rrezikojnë ta rrisin distancën, bashkë me distancën edhe indiferencën, dhe e gjitha do t'i afrohej harrimit, çka do të ishte me pasoja dramatike për fatet e kombit.
Duke jetuar prej vitesh kryesisht në vende me demokraci liberale të konsoliduar, vota dhe komunikimi politik me ta do të sjellë, pashmangshmërisht, ndikim pozitiv në proceset dhe kulturën politike shqiptare në përgjithësi. Kur ta bëjmë të mundur që të votojnë, ata do jenë sigurisht ndër bartësit më të sigurt të vlerave demokratike perëndimore.
Votimi i tyre do të ndihmonte në zbatimin e një strategjie më të mirë kombëtare për emigracionin; mbrojtja e të drejtave, arsimimi në Gjuhën Shqipe, integrimi në vendet pritëse, konservimi dhe forcimi i lidhjeve me Shqipërinë.
Janë 115 vende në botë, prej të cilave 41 në Europë, që u mundësojnë shtetasve të tyre të votojnë edhe jashtë kufijve të vendit, ndërsa Shqipëria jo. “G99” mendon se është e palejueshme që ndërsa në asnjë prej këtyre vendeve nuk ka emigracion aq të madh sa Shqipëria, prej Shqipërisë 20% e popullsisë ndodhet në emigracion.
Kanë kaluar shumë kohë nga ikja e vrazhdë e shqiptarëve mbi anije. Prej atëherë shumë gjëra kanë ndryshuar. Të shumtat, për mirë. Por më tepër në kuptimin material. Dhe ajo, ajo që me ankth kemi pritur gjatë gjithë këtyre viteve, kthimi i butë pas largimit të vrazhdë, nuk po ndodh. Nuk mund të presim të ndodhë vetvetiu.
Vetvetiu s'ka për të ndodhur kurrë. Duhet të krijojmë kushtet që të ndodhë. Nuk është fjala që kushtet t'i krijojmë "ne" dhe pastaj të nisin të kthehen "ata". Këtë nuk mund ta bëjmë dot veç e veç, as "ne" as "ata". Duhet të punojmë e të lodhemi të gjithë bashkë. Sa na përket "ne", një fillim i mirë do ishte t’u krijojmë kushte të votojnë. Nuk besoj se mund të ketë edhe një shqiptar të vetëm jashtë Shqipërie që nuk dëshiron të votojë. Të gjithë duan. Madje të gjithë ziejnë. Shumë politikanë kanë folur për këtë çështje, fatkeqësisht shumë pak prej tyre e kanë përdorur mandatin e deputetit për të propozuar një zgjidhje konkrete e për ta depozituar atë tek zyra ngjitur me tyren në Parlament. Sot, ky populizëm nuk ka më rëndësi, ndaj dhe na mbetet të fillojmë sot me paraqitjen e platformave konkrete se si do realizohej e sa do kushtonte ky projekt.
Shqipëria mund të kthehet në një vend të mundësive për shqiptarët jashtë atdheut. Por mundësia e parë që duhet të ofrojë, është që ata të bëhen aksionerë të vendimeve tona të mëdha për të ardhmen. Në ditët dhe javët në vazhdim, nuk do të rreshtim përpjekjet për një mobilizim të publikut me ide konkrete, iniciativa ligjore zgjedhore, lobim dhe debat kudo e me këdo, gjersa t’ia dalim për këtë vendim historik. Jam i bindur se të gjithë bashkë, me vullnet të mirë, do t’ia dalim!