Kush kerkon te largoje bustin e deshmorit te Gjuhes greke Aristotel Guma?

H προτομή του εθνομάρτυρα Αριστοτέλη Γκούμα

Procedeengs of The III Panhimarjot Conference -

http://www.himara.eu/adver/KHimariot/konferenca3_1.html

Llambro Ruci shvlefteson "argumentat" e Kristo Frasherit, Luan Malltezit, Shaban Sinanit etj

Le të thonë sa të duan Kristo Frasheri, Luan Malltezi, Shaban Sinani etj.se gjuha e parë në Himarë është shqipja dhe më pas greqishtja. E kjo është thënë qartësisht, por vendosmërisht, pa ekuivoke dhe duke e faktuar

Regjistrimi i popullsise-Presidenti Topi: presione nga qarqe ultranacionaliste

“Ndjeshmëria e madhe është sepse nga individë të qarqeve ultranacionaliste tentohet të bëhet një politikë presioni dhe deformacioni të një procesi që duhet të jetë nacional dhe ligjor” Presidenti la të kuptohej se ai ishte ishte edhe për deklarimin e lirë të etnisë dhe fesë

Ivanov: "ende në rajonin tonë qarqet ultranacionaliste veprojnë në dëm të vendeve të tjera".
(Shqip)

In contrast with 52-personality peticion, in the report of Europian Commission it is said that:

There is a lack of accurate data on minorities in Albania. This situation is expected to be addressed by the conduct of a population census in 2011, respecting international standards including the principle of free self-identification. This census will include optional questions on the ethnic origin, religious affiliation and mother tongue of respondents.

Pse nuk i jepet shtetesia shqiptare fortlumturise se tij Anastasios?

Lufta midis civilizimeve ne Shqiperi e gjen shprehjen ne luften frontale te qarqeve ateiste dhe antikrishtere qe perfaqesohen deri ne kupolen e shtetit per 20 vjet rresht dhe kontrollojne totalisht mediat.
S ipas raportimeve te ShIK-ut dhe shtypit, fondametaliste musilmane kane marre shtetesi shqiptare, kurse kryepeshkopi dekorohet nga Presidenti por ende nuk i ploteson kushtet per shtetesi megjthe qendrimin permanent prej 19 vjetesh ne Shqiperi !!!!


Saturday, March 31, 2012

Η Ελλάδα και οι Αλβανοί γείτονες της Το πλαίσιο και οι όροι μιας συνολικής στρατηγικής συνεργασίας Αλέξανδρος Μαλλιάς ( 26/02/2012)


Ο εορτασμός των 100 χρόνων από την ίδρυση του ανεξάρτητου κράτους της Αλβανίας βρίσκει τις πολιτικές σχέσεις της Ελλάδος με την γειτονική μας σε κατάσταση ακινησίας και τολμώ να ισχυριστώ αποτελμάτωσης. Χαρακτηρίζονται από στατικότατα και έλλειψη θετικής ενεργείας. Οι πολιτικές επαφές μεταξύ των δυο χώρων είναι περιορισμένες . Γίνονται συνήθως στο περιθώριο κάποιας διεθνούς συνάντησης. Ουδέποτε στο παρελθόν-με εξαίρεση το ’’πέτρινο’’ εικασμένο Ιουλίου 1993- Μαρτιου 1995- είχαμε τέτοια έλλειψη επαφών, επισκέψεων, δομημένου διαλόγου και διμερών διαβουλεύσεων σε πολίτικο επίπεδο.

Και ας μην ξεχνάμε ότι με την απόφαση της συνάντησης κορυφής του ΝΑΤΟ στο Βουκουρεστι, πριν τρία χρόνια, η Ελλάδα και η Αλβανία είναι σύμμαχοι .

Η Αθήνα ,ήδη από το 2010, είχε επιλέξει να υποβαθμίσει τις διμερείς επαφές και διαβουλεύσεις με τα Τίρανα στο επίπεδο του υπηρεσιακού Γενικού Γραμματέα. Οι υπηρεσιακές διαβουλεύσεις και επαφές στο επίπεδο αυτό είναι συνηθισμένες στις σχέσεις για παράδειγμα μεταξύ των κρατών της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Οι υπουργοί της Ε.Ε. συναντώνται τακτικά. Σχεδόν κάθε εβδομάδα. Στα Βαλκάνια, όμως, μόνο σαν έλλειψη ενδιαφέροντος ή δυσθυμίας μπορούν να χαρακτηρισθουν. Δινουν μεν το στίγμα των προθέσεων και διαθέσεων, χωρίς όμως να δρομολογούν λύσεις. Δεν μπορούν να δώσουν διέξοδο προκαλέσουν απεμπλοκή. Ιδίως όταν οι εκκρεμότητες απαιτούν πολιτική ευθύνη και απόφαση.

Η Ελληνική πλευρά εκτιμά ότι με τον τρόπο αυτό αντιδρά στην υπαναχώρηση της Αλβανίας από την κύρωση της Συμφωνίας για την Οριοθέτηση της Υφαλοκρηπίδας και των Θαλασσίων Ζωνών και σε ενοχλητικές εκδηλώσεις οργανωμένων πλέον πολιτικών παρατάξεων που σχετίζονται με τους λεγόμενους Τσάμηδες. Επίσης ,σε σχέση με την Ελληνική Εθνική Μειονότητα

Στην πραγματικότητα, η απουσία ολοκληρωμένου σχεδίου με αρχή, μέση και τέλος, με την πραγματική εμπλοκή της ελληνικής κυβέρνησης στην αναζήτηση διεξόδου και λύσεων σε πολίτικο επίπεδο, όπου τούτο είναι εφικτό, δεν είναι κάτι που ανησυχεί η προβληματίζει την Αλβανία.

Γιατί ; H απάντηση είναι απλή: Διότι Αλβανική πλευρά -τόσο η κυβέρνηση του πρωθυπουργού Σάλι Μπερίσα όσο και η αντιπολίτευση του σοσιαλιστή Αντί Ράμα -θεωρούν με τη σειρά τους ότι η σημερινή Ελλάδα είναι αδύναμη και αμήχανη καθώς ,κατά τα Τίρανα, δεν έχει την βούληση , ενδεχομένως δε και τη δυνατότητα , να συζητήσει και να προχωρήσει στην αντιμετώπιση ορισμένων θεμάτων.

Μέχρι πολύ πρόσφατα ,ίσως ακόμη και σήμερα, η Ελλάδα αντιμετώπιζε την Αλβανία και τους Αλβανούς με αντιφατικά αισθήματα φοβίας και υπεροψίας. Η Αλβανία , κυρίως δε το πολιτικό και δημοσιογραφικό κατεστημένο των Τιράνων, αντιμετωπιζε την Ελλάδα με φόβο, καχυποψία και ανασφάλεια. Τα τελευταία τρία χρόνια προστέθηκε και η υπεροψία.

Η Αθήνα διερωτάται εάν τα Τίρανα έχουν πράγματι μια φανερή ατζέντα σε βάρος της Ελλάδος ( Τσάμηδες) και τα Τίρανα ανησυχούν ακόμη- δυστυχώς- κατά ποσό η Ελλάδα έχει κρυφή ατζέντα. Έτσι άλλωστε ερμηνεύουν και την διατήρηση από την Αθήνα της ασάφειας σε σχέση με την ισχύ των νομικών συνεπειών του λεγομένου εμπόλεμου.

Στην πραγματικότητα, στις σχέσεις μας δεν επικρατεί η λογική. Επικρατεί η λογική των δημοσίων δηλώσεων και των παρερμηνειών. Επικρατει ένας αναχρονισμός.

Η ειδικότητα που άμεσα απαιτείται για την ακριβή διάγνωση των σχέσεων των δυο χώρων είναι αυτή του ψυχαναλυτή και όχι αυτή του διπλωμάτη. Χωρίς αυτό να σημαίνει ότι η διπλωματία δεν είναι επίσης μια κατεξοχήν άσκηση ψυχολογίας.

Δεν πρέπει επίσης να υποτιμηθεί η σημασία και η εμβέλεια επεμβάσεων και παρεμβάσεων στις σχέσεις των Αθηνών με τον αλβανικό παράγοντα τρίτων χώρων όπως της Σερβιας, της Τουρκιάς και της Ιταλίας. Αφανώς και εμφανώς.

Έχω την εντύπωση ότι τόσο τα Τίρανα όσο και η Αθήνα ’’βολεύονται’’ μάλλον από τη σημερινή κατάσταση. Στην Αθήνα η πολιτική μας παρέμβαση αρχίζει και τελειώνει με τις δηλώσεις του ταλαντούχου εκπροσώπου του Υπουργείου Εξωτερικών. Στην πραγματικότητα, η παράταση της σημερινής κατάστασης δεν εξυπηρετεί τα συμφέροντα της Ελλάδος, ενώ αποδυναμώνει συνεχώς και τον γενικότερο ρολό που φιλοδόξει ή μάλλον που φιλοδοξούσε να παίξει.

Στα Τίρανα, ακούω ολοένα και συχνότερα δηλώσεις αμφίσημες, επίσημες και ημιεπίσημες, που δεν οδηγούν κάπου και δεν πρόκειται να αποφέρουν κάτι το θετικό.

Νομίζω επίσης ότι ο Αντιπρόεδρος της Κυβέρνησης και Υπουργός Εξωτερικών Έντμοντ Χατζηνάστο, που θεωρητικά ανήκει στη λεγόμενη σύγχρονη γένια πολιτικών, θα έπρεπε να αποφύγει να μιλήσει τόσο απαξιωτηκά και περιφρονητικά για την ετοιμότητα να δηχθεί ’’έλληνες μετανάστες στην Αλβανία’’.

Αν μη τι άλλο διότι με την αποστροφή του αυτή έμοιαζε να δικαιολογεί όσους στην Ελλαδα, πριν από μια εικοσαετια, φέρθηκαν απαξιωτικά στις χιλιάδες Αλβανών μεταναστών που διέσχιζαν πεζή τα σύνορα προκειμένου να επιβιώσουν .

Η στασιμότητα που επικρατεί σήμερα στις σχέσεις της Ελλάδας με την Αλβανία, σε συνδυασμό με την εκκρεμότητα της αναγνώρισης της Δημοκρατίας του Κόσσοβου , μπορούν να αποτελέσουν τη ραχοκοκαλιά μιας συνολικής πολίτικης μας στις σχέσεις με τους αλβανούς γείτονες ;

Γιατί αν παραμείνουμε απλά στη διάγνωση και παθητική παρατήρηση της κατάστασης δεν βλέπω τη δυνατότητα να βγούμε, στο ορατό μέλλον, από τα χαρακώματα.

Πριν από ένα χρόνο περίπου, είχα την ευκαιρία να παρουσιάσω στο Υπουργείο Εξωτερικών μια συνολική πρόταση-πλαίσιο για τη διευθέτηση των εκκρεμοτήτων της Ελλάδας με την Αλβανία , το Κόσσοβο και την πρώην Γιουγκοσλαβική Δημοκρατία της Μακεδονίας. Στο διάστημα που έχει μεσολαβήσει, ανέπτυξα τις σκέψεις μου με συνεντεύξεις στις εφημερίδες Ουτρίνσκι Βέσνικ των Σκοπίων, Κόχα Ντιτόρε του Κοσόβου και Γκαζέττα Σκιπιτάρε των Τιράνων.

Συζήτησα επίσης με Αλβανούς ηγέτες, πολιτικούς, δημοσιογράφους και εκπροσώπους της κοινωνίας των πολιτών τα ονόματα των οποίων σκοπίμως παραλείπω.

Η αντίδραση τους ήταν καταρχήν θετική, αν και κάποιοι θεώρησαν την διαδικασία περίπλοκη. Σχετικό άρθρο δημοσιεύτηκε και στο περιοδικό “Άμυνα και Διπλωματία” (Δεκ.2011).

Καταγράφω τρεις αναγκαίες αρχές ταυτόχρονα δε και προτεραιότητες για την ελληνική πολιτική:

  • Πρώτον, να διευθετηθούν οριστικά οι εκκρεμότητες με την Αλβανία στο πλαίσιο μιας διαδικασίας αναγνώρισης του Κοσόβου.
  • Δεύτερον, να χαραχθεί μια ολιστική προσέγγιση της Ελλάδας με τους Αλβανούς στις τρεις γειτονικές μας χώρες (την Αλβανία, την ΠΓΔΜ και το Κόσοβο).
  • Τρίτον, η Ελλάδα να εξασφαλίσει, μέσω αυτής της διαδικασίας, ικανοποιητική λύση στα θέματα που την ενδιαφέρουν και την απασχολούν.

Το σημαντικότερο χαρτί που έχει σήμερα η Ελλάδα στα χεριά της, οχι όμως επ΄άπειρον, είναι η αναγνώριση της Δημοκρατίας του Κοσσόβου από την Ελλάδα. Προϋποθέτει την έναρξη ενός πολιτικού διαλόγου, μιας διαδικασίας μέσα από την οποία η Ελλάδα θα επιδιώξει να εξασφαλίσει τα δικά της συμφέροντα. Η προτεινόμενη πλατφόρμα περιλαμβάνει και τα ακόλουθα :

  • έναρξη πολιτικού διαλόγου μεταξύ Αθηνών και Πρίστινας με στόχο την εκπόνηση αμοιβαία αποδεκτού κειμένου το οποίο θα έχει τη μορφή Συμφωνίας ή Σύμφωνου. Στη συνέχεια, θα υποβληθεί προς κύρωση στην Βουλή των Ελλήνων και την αντίστοιχη Βουλή του Κοσσόβου.
  • Εξασφάλιση των συμφερόντων της Ελλάδος σε σχέση με το σύνολο του αλβανικού παράγοντα στις γειτονικές με την Ελλάδα χώρες ( Αλβανία, ΠΓΔΜ και Κόσσοβο).
  • Εγκατάλειψη στη πράξη και όχι στα λόγια από την Αλβανία και ορισμένες αλβανικές ομάδες και οργανώσεις ενοχλητικών για την Ελλάδα ζητημάτων που τίθενται μάλιστα με ασυνήθιστη ένταση και τροφοδοτούν, αρνητικά, την κοινή γνώμη.
  • Αλλαγή στάσης των αλβανικών ΜΜΕ και της ρητορικής ορισμένων Αλβανών πολιτικών κατά της Ελλάδος.
  • Ζητήματα που αφορούν στην ελληνική εθνική μειονότητα στην Αλβανία.
  • Άρση της εκκρεμότητας για την κύρωση της Συμφωνίας για την Οριοθέτηση της Υφαλοκρηπίδας και των Θαλασσίων Ζωνών.
  • Νομοθετική ρύθμιση από την Ελλάδα της άρσης της ’’Εμπόλεμης Κατάστασης ’’με την Αλβανία. Πρόκειται για μια εκκρεμότητα που θα μπορούσε να συνδυασθεί με την τροποποίηση ενός άρθρου της Συμφωνίας για την οριοθέτηση της υφαλοκρηπίδας, ώστε ,με τη κύρωση της από τα κοινοβούλια της Ελλάδας και της Αλβανίας, να αίρεται κάθε παρερμηνεία σε σχέση με τα χερσαία και θαλασσιά σύνορα μεταξύ των δυο συμμαχικών χώρων.

Είναι αυτονόητο ότι μέσα από την διαδικασία αυτή η Ελλάδα θα φροντίσει να προστατεύει και να εξασφαλίσει τα συμφέροντα της. Ο θεμελιώδης κανόνας της διαπραγμάτευσης αυτής θα είναι ’’ τίποτε δεν θεωρείται συμφωνημένο εάν δεν υπάρξει γενική συμφωνία’’. Η εάν προτιμάτε ’’δεν υπάρχει μερική συμφωνία χωρίς συνολική συμφωνία’’.

Η αναπόφευκτη “ αύριο” αναγνώριση της ανεξαρτησίας του Κοσόβου από την Ελλάδα πρέπει να αποτελέσει μια διαδικασία, που θα ξεκινήσει σήμερα. Δεν είναι κάτι που θα συμβεί με αυτοματισμούς.

Επισης, καλόν είναι η Ελλάδα να δει λίγο και τα δικά της συμφέροντα εκτός του πλαισίου που ορίζει η μας λέγει ότι ορίζει το Βελιγράδι. Η Σερβία είναι σε θέση -και το πράττει ήδη πίσω από τις κλειστές πόρτες στις Βρυξέλλες-να προασπίσει και να προωθήσει τα δικά της συμφέροντα σε σχέση με την Αλβανία και το Κόσσοβο. Καλές οι διαχρονικά ετεροβαρείς φίλιες, προτιμότερη όμως η προσπάθεια διασφάλισης των ελληνικών συμφερόντων.

Πρέπει, επίσης, να διαλύσουμε την επικρατούσα αντίληψη περί ύπαρξης ομάδας πέντε κρατών- μελών της Ε.Ε. που δεν αναγνωρίζουν το Κόσοβο. Δεν υπάρχει τέτοια ομάδα. Τα κράτη αυτά δεν δρουν ως ομάδα. Για το καθένα υπάρχουν διαφορετικά συμφέροντα και ανησυχίες, οι οποίες οδήγησαν στη μη λήψη της απόφασης αναγνώρισης. Τα αίτια που εμποδίζουν την Ισπανία είναι πολύ διαφορετικά απ’ αυτά της Ελλάδας.

Εάν η Ισπανία αναγνωρίσει το Κόσσοβο- πράγμα που δεν αποκλείω μετά την κυβερνητική αλλαγή του Νοέμβριου- εκτιμώ ότι δεν θα αργήσει να ακολουθήσει και η Ρουμάνια. Η Σλοβακία δεν νομίζω ότι συνιστά βάση αναφοράς για την ελληνική πολιτική και διπλωματία. Η Κυπριακή Δημοκρατία είναι μια ξεχωριστή περίπτωση . Έχει τους δικούς της λογούς ,που είναι σεβαστοί.

Η Ελλάδα δεν έχει πει ότι δεν θα αναγνωρίσει ποτέ την ανεξαρτησία του Κοσόβου .Το Κόσοβο είναι ανεξάρτητο κράτος και αυτό δεν αλλάζει. Όλοι γνωρίζουμε ότι το κράτος του Κοσόβου υπάρχει και θα υπάρχει. Αυτό το γνωρίζει η Ελλάδα, το γνωρίζουν και άλλοι. Το γνωρίζει και η Σερβία.

Είναι βέβαιο ότι ανασταλτικό ρολό στην ελληνική πολιτική και στην τόνωση της αρνητικής προδιάθεσης της ελληνικής κοινής γνώμης έχουν παίξει τα τελευταία χρόνια οι θέσεις των αλβανικών μέσων ενημέρωσης στα Τίρανα. Δεν βοηθούν την αναγκαία στήριξη μιας προσέγγισης της Ελλάδας με την Πρίστινα ούτε και στην αναγνώριση του Κοσσόβου .Όπως καθόλου δεν βοηθούν επίσης δηλώσεις και πράξεις ορισμένων Αλβανών πολιτικών και συγκεκριμένων ομάδων .

Σημειώνω ότι το Έλληνα-Αλβανικό Σύμφωνο Φιλίας, Συνεργασίας, Καλής Γειτονιάς και Ασφάλειας που υπεγράφη στις 21 Μάρτιου 1996, στα Τίρανα και τέθηκε σε ισχύ στις 9 Μάρτιου 1998, έχει εικοσαετή διάρκεια και συνεπώς, καταληκτική ημερομηνία. Σύμφωνα με το Άρθρο 20 παρ.2 ,η ισχύς του ανανεώνεται αυτόματα για μια νέα πενταετία, εκτός εάν ένα από τα συμβαλλόμενα μέρη γνωστοποιήσει γραπτώς στο άλλο την απόφαση του να τη καταγγείλει, ένα τουλάχιστον χρόνο πριν από τη λήξη της αντίστοιχης περιόδου. Καλόν θα ήταν τόσο η Ελλάδα όσο και η Αλβανία να επαναλάβουν τις διμερείς διαβουλεύσεις επί τη βάσει του Άρθρου 17, που είχαν δρομολογηθεί τον Σεπτέμβριο του 2004. Ώστε να μη βρεθούν ενώπιων αναπάντεχων εκπλήξεων .

Όσον αφορά στους Αλβανούς των Σκοπίων. Την στιγμή αυτή του εθνικιστικού παροξυσμού που καθοδηγείται από τον κ. Κρούεφσκι, οι Αλβανοί της πρώην Γιουγκοσλαβικής Δημοκρατίας της Μακεδονίας, απογοητευμένοι λόγω της απομάκρυνσης της προοπτικής ένταξης στο ΝΑΤΟ και στην Ευρωπαϊκή Ένωση, έχουν για πρώτη φορά την ιστορική ευκαιρία και τη δυνατότητα να πετύχουν αυτό στο όποιο απέτυχε- διότι αυτή ήταν η επιλογή της ηγεσίας της- η Σλαβομακεδονική πλειοψηφία.

Πως; Με την υπογραφή κοινής πολιτικής διακήρυξης όλοι οι Αλβανοί πολιτικοί ηγέτες στα Σκόπια και στο Τέτοβο να αφήσουν κατά μέρος τις προσωπικές και κομματικές τους διαφορές και να αναλάβουν τη πρωτοβουλία:

  1. Να αποτελέσουν τη γέφυρα συνεννόησης με την Ελλαδα, περιθωριοποιόντας την εθνικιστική πολιτική τάξη του Γκρούεφσκι.
  2. Να συμβάλλουν καταλυτικά στην επίλυση του θέματος της ονομασίας .
  3. Nα οδηγήσουν τη χωρά τους στο ΝΑΤΟ και στην Ευρωπαϊκή Ένωση.

Και κάτι ακόμη. Ας μη σπεύσει ο κ. Γκρούεφσκι με τα εξαρτώμενα και ελεγχόμενα μέσα ενημέρωσης να μας προσάψουν και πάλι μομφή ότι δήθεν η Ελλάδα απεργάζεται ’’σκοτεινές συνωμοσίες’’ με τους Αλβανούς σε βάρος της χώρας του. Η πραγματικότητα είναι διαφορετική. Οι Αλβανοί των Σκοπίων, εάν οι ίδιοι το αντιληφτούν και το θελήσουν, μπορούν να πετύχουν για τη χώρα τους στόχους που η δική του εθνικιστική πολιτική απομάκρυνε.

Η διαδικασία και η προοπτική σύμπλευσης πρέπει και μπορεί να καταστήσει σαφές πόσο σημαντική είναι η Ελλάδα για τους Αλβανούς και στην Ελλάδα το σημαντικό ρολό έχουν στα Βαλκάνια οι Αλβανοί γείτονες μας.

Ένας κάλος συνάδελφος, από του βαθύτερους γνώστες της Αλβανίας ,που διάβασε το κείμενο αυτό, μου είπε ότι σε μερικά σημεία είναι κάπως ιδεαλιστικό.

Θα μπορούσα να ισχυριστώ ότι πράγματι η προσέγγιση που προτείνω είναι πολυεπίπεδη και δυσχερής. Απαιτεί προσεκτικά αλλά σταθερά βήματα και πάνω απ’ όλα άριστη γνώση του χώρου και των προσώπων που κινούν τα νήματα. Χρειάζεται κινητικότητα, δημιουργικότητα, φαντασία και δυναμισμό. Το αντίθετο δηλαδή από τα χαρακτηριστικά που έχουν οι μέχρι τώρα κινήσεις που διακρίνονται για την γραφειοκρατική στατικότητά τους. Χρειάζεται διπλωματία του προσκήνιου και του παρασκηνίου, καθώς και προσωπικές σχέσεις εμπιστοσύνης με τους Αλβανους. Πανω απ΄όλα ,όμως, απαιτείται να χαραχτεί μια γραμμή σε πολιτικό επίπεδο.

Ο Αλέξανδρος Μαλλιάς είναι πρέσβης επί τιμή, Ειδικός Σύμβουλος του ΕΛΙΑΜΕΠ


Στη συνέχεια το άρθρο της Μπότη στα αλβανικά:

Plani “Mallias” për Ballkanin

http://borioipirotis.blogspot.com/2012/03/blog-post_5758.html

2012-03-29

Loreta Boti

Ambasadori Alexandros Mallias para disa ditësh botoi një shkrim mjaft ambicioz, ku paraqiste idetë e tij për një masterplan të një politike të re greke në Ballkan dhe posaçërisht në drejtim të shqiptarëve në të gjitha shtetet ku ata jetojnë. Dukej qartë se shkrimi ishte llogaritur për t’ i shërbyer pjesëmarrjes së zotit Mallias në një tryezë diskutimi që do të mbahet këto ditë në Tiranë. Nejse. Ajo që të bën përshtypje te shkrimi, është se autori shkruan sikur të mos ketë pasur të bëjë me politikëbërjen greke në drejtim të Ballkanit dhe në veçanti shqiptarëve. Ambasadori Mallias shkruan:
“Në realitet, mungesa e një plani të kompletuar me fillim, mes dhe mbarim me angazhimin e vërtetë të qeverisë greke në kërkim të një rrugëdaljeje, si dhe zgjidhjeve në nivel politik, kudo që të jetë e mundur, nuk është diçka që shqetëson apo preokupon Shqipërinë. Pse? Përgjigjja është e thjeshtë: Sepse pala shqiptare, si qeveria e Kryeministrit Sali Berisha ashtu edhe opozita e socialistit Edi Rama, konsiderojnë nga ana e tyre se Greqia e sotme është e dobët dhe e ngurosur, si dhe sipas Tiranës nuk ka vullnetin, ndoshta edhe mundësi, të diskutojë dhe të përparojë në përballimin e disa çështjeve të caktuara”.
Kjo është e vërtetë, por Mallias është nga ata njerëz që mban përgjegjësi të madhe për mungesën e një plani të tillë dhe ai ka detyrimin që të shpjegojë se përse ka ndodhur kështu. Ambasadori Mallias ka qenë për dekada të tëra në zemër të vendimmarrjes politike dhe diplomatike për Ballkanin në Athinë. Së paku që nga viti 1984, Mallias ka qenë pjesë e kancelarisë që përpunonte politikën greke për Ballkanin. Në janar 1993, Mallias u bë anëtar i grupit negociator grek mbi emrin e shtetit të porsashpallur të Shkupit. Në 1994-n, Mallias u bë kryetar i zyrës rajonale të monitorimit të Bashkimit Europian, me qendër në Sofje të Bullgarisë, e cila mbulonte edhe Shkupin. Më 1995-n, pas arritjes së akordit mes Athinës dhe Shkupit, Mallias u bë i pari shef i Misionit të Greqisë në Shkup, me ç’rast u ngrit në rangun diplomatik të ministrit fuqiplotë. Nga Shkupi, Mallias kaloi në Tiranë, më 1999-n, si ambasador i Greqisë në Shqipëri. Prej tetorit 2000 deri në shtator 2005, pra për pesë vjet, Mallias mbajti detyrën e drejtorit të Departamentit të Çështjeve Ballkanike në Ministrinë e Punëve të Jashtme të Greqisë. Më tutje, Mallias shkoi me detyrën e ambasadorit të Greqisë në Uashington, që mund të shihet si kurorëzim i një karriere të tillë të ekspertit të Ballkanit, se Uashingtoni është një pikë e nevojshme nga ku duhet të kalojë një njeri i tillë.
Zoti Mallias është ndër njerëzit që ka detyrimin për të na shpjeguar se përse gjërat kanë shkuar kështu siç kanë shkuar, dhe jo për të na dhënë propozime me plane gjenerale. Sot kjo është detyra e atyre që kanë zëvendësuar zotin Mallias. Natyrisht që askush nuk ia heq të drejtën zotit Mallias që të bëjë propozime, por është me të vërtetë papërgjegjshmëri e madhe që një zyrtar që ka pasur përgjegjësi të madhe për politikëbërjen zyrtare greke në Ballkan në më tepër se dy dekadat e fundit, të na flasë si një analist i medias, i cili thjesht i ka vëzhguar ngjarjet nga jashtë. Zoti Mallias do t’i ndihmonte më shumë politikëbërësit e sotëm grekë, duke shpjeguar se përse gjërat kanë shkuar ashtu siç kanë shkuar, me politikëbërjen greke në Ballkan. Kështu, politikëbërësit e sotëm të Athinës do të kenë mundësi që të arrijnë në përfundimet e duhura dhe të ndreqin çfarë duhet ndrequr. Zoti Mallias është një konstatues i mirë i problemeve, kur shkruan:
“Qëndrimi në vendnumëro, që dominon sot në marrëdhëniet e Greqisë me Shqipërinë, në kombinim me çështjen e mbetur pezull të njohjes së Republikës së Kosovës, mund të përbëjnë shtyllën kurrizore të politikës sonë totale në marrëdhëniet me fqinjët shqiptarë? Sepse, n.q.s. mbesim thjesht në diagnozën dhe në vëzhgimin pasiv të gjendjes, nuk shoh mundësinë për të dalë në të ardhmen e afërt nga hendeqet. Rreth para një viti, kisha rastin të paraqes në Ministrinë e Jashtme një propozim total - kontekst për zgjidhjen e çështjeve të pazgjidhura midis Greqisë dhe Shqipërisë, Kosovës dhe ish-Republikës Jugosllave të Maqedonisë. Që atëherë deri më sot vazhdoj të shpreh mendimet e mia me intervista në gazetat ‘Utrinski Vesnik’ e Shkupit, ‘Koha Ditore’ e Kosovës dhe ‘Gazeta Shqiptare’ e Tiranës.”
Por zoti Mallias nuk shprehte mendimet nëpër gazeta kur në zyrat qeveritare greke përpunohej vendimmarrja në linjat e mësipërme. Zoti Mallias ishte pikërisht në këto zyra. Një fjalë e urtë, e përdorur shumë në Ballkan thotë: “Atë e nxorën nga dera dhe ai kërkon të hyjë nga dritarja”. Tani që zoti Mallias nuk është më në zyrat qeveritare greke të vendimmarrjes për Ballkanin, dhe ka dalë prej tyre nga dera, ai kërkon të hyjë në to duke u kacavjerrë nga dritarja, me anë të një “litari” special që e ka endur me furkën e tij arkadiane, dhe që është praktikisht Plani “Mallias” për Ballkanin. Tani politikëbërësve në zyrat qeveritare greke nga ku zoti Mallias doli nga dera, nuk u mbetet veçse të zbatojnë si blue print Planin “Mallias” për Ballkanin.
Mitologjia na thotë se në Arkadia, nga e ka origjinën zoti Mallias, jetonte mbreti Arkad, nga e mori emrin krahina. Arkadi u mësoi banorëve të krahinës tjerrjen e leshit me anë të furkës (boshtit). Si arkadian i mirë, zoti Mallias e ushtron këtë në diplomaci dhe me “furkën” e tij tjerr e tjerr politikëbërjen greke për Ballkanin, se nuk ia bën zemra të pranojë se tashmë kjo punë ka përfunduar për të dhe është detyrë e të tjerëve. Dhe produkti i tjerrjes së zotit Mallias nuk është aspak cilësor. Se nuk është vështirë të thuash se çfarë duhet bërë, por se si duhet bërë. Këtë shkrim dua ta mbyll me një citim nga shkrimi i ambasadorit Mallias, i cili thotë për marrëdhëniet greko-shqiptare:
“Specialiteti që nevojitet në mënyrë urgjente për diagnostikimin e saktë të marrëdhënieve midis dy vendeve, është ai i psikoanalistit dhe jo ai i diplomatit.”
Me lejen e zotit Mallias, unë do ta perifrazoj atë duke thënë se specialiteti i psikoanalistit qenka i nevojshëm edhe në disa rrethe të caktuara zyrtarësh dhe ish-zyrtarësh të politikëbërjes greke për Ballkanin në Athinë, të cilët duhet ta kuptojnë atë çfarë e kupton çdo zyrtar i përgjegjshëm në botë, se ka një kohë kur e mban një detyrë dhe një kohë kur nuk e mban më ti atë, por të tjerët. Sjellja e zotit Mallias vetëm sa mund ta komplikojë politikëbërjen greke në Ballkan.



2 comments:

Anonymous said...
This comment has been removed by a blog administrator.
Anonymous said...

Ti malakies mas lei i kiria Boti? Mia aristi protasi opote kai an paroysiazete dhen dhikeoloji afta poy grafei i Loreta mas..
stefaneli