Kush kerkon te largoje bustin e deshmorit te Gjuhes greke Aristotel Guma?

H προτομή του εθνομάρτυρα Αριστοτέλη Γκούμα

Procedeengs of The III Panhimarjot Conference -

http://www.himara.eu/adver/KHimariot/konferenca3_1.html

Llambro Ruci shvlefteson "argumentat" e Kristo Frasherit, Luan Malltezit, Shaban Sinanit etj

Le të thonë sa të duan Kristo Frasheri, Luan Malltezi, Shaban Sinani etj.se gjuha e parë në Himarë është shqipja dhe më pas greqishtja. E kjo është thënë qartësisht, por vendosmërisht, pa ekuivoke dhe duke e faktuar

Regjistrimi i popullsise-Presidenti Topi: presione nga qarqe ultranacionaliste

“Ndjeshmëria e madhe është sepse nga individë të qarqeve ultranacionaliste tentohet të bëhet një politikë presioni dhe deformacioni të një procesi që duhet të jetë nacional dhe ligjor” Presidenti la të kuptohej se ai ishte ishte edhe për deklarimin e lirë të etnisë dhe fesë

Ivanov: "ende në rajonin tonë qarqet ultranacionaliste veprojnë në dëm të vendeve të tjera".
(Shqip)

In contrast with 52-personality peticion, in the report of Europian Commission it is said that:

There is a lack of accurate data on minorities in Albania. This situation is expected to be addressed by the conduct of a population census in 2011, respecting international standards including the principle of free self-identification. This census will include optional questions on the ethnic origin, religious affiliation and mother tongue of respondents.

Pse nuk i jepet shtetesia shqiptare fortlumturise se tij Anastasios?

Lufta midis civilizimeve ne Shqiperi e gjen shprehjen ne luften frontale te qarqeve ateiste dhe antikrishtere qe perfaqesohen deri ne kupolen e shtetit per 20 vjet rresht dhe kontrollojne totalisht mediat.
S ipas raportimeve te ShIK-ut dhe shtypit, fondametaliste musilmane kane marre shtetesi shqiptare, kurse kryepeshkopi dekorohet nga Presidenti por ende nuk i ploteson kushtet per shtetesi megjthe qendrimin permanent prej 19 vjetesh ne Shqiperi !!!!


Sunday, February 03, 2013

Namik Dokle-nje Dan Braun blasfemues shqiptar dhe bezinehedhesit medioker


, ,
Dom Gjergj Meta
MAPO
Laikja dhe fetarja janë përplasur në Korçë, në teatrin e saj shekullar, falë një drame të politikanit Namik Dokle, e cila sipas një grupi besimtarësh ortodoksë e më pas Mitropolisë së Korçës, është cilësuar si blasfemike dhe fyese e figurave të fesë ortodokse. Ka patur reagime edhe në shtyp dhe është folur për cenim të harmonisë ndërfetare, ndërhyrje të fesë në laicizëm e të tjera, duke nxjerrë në pah opinione kundërshtuese si në çdo rast tjetër. Reagimit të Mitropolisë i është shtuar edhe Myftinia e Korçës që gjithashtu e ka cilësuar pjesën si blasfemike. Ju shihni blasfemi apo ndërhyrje të fetares te laikja? A janë të ndara qartë këto të dyja në Shqipëri? 
E ndërlikuar kjo historia e “Shën Marisë së Beratit”. Janë të përziera së bashku shumë elementë e ndjesi ndërsa ndjek titujt dhe tekstet e debateve te zhvilluara. Religjioni dhe arti, fetarja dhe laikja, kohorja dhe shpirtërorja. Të ngjan nganjëherë me disa përpjekje që janë bërë këto kohët e fundit për të krijuar mister apo sensacion përreth personazheve fetare dhe historike me anë të një lloj danbrownizmi të përhapur, por i gatuar me salcë shqiptare. Këto ditë, qyshse u hap polemika mbi çështjen e shfaqjes së dramës “Shën Maria e Beratit”, me autor Namik Doklen, artikuj e polemika kanë shkuar e kanë ardhur.
Desha të informohem më mirë mbi rastin. Bleva librin Shën Maria e Beratit, ku gjenden katër drama të autorit Namik Dokle, ndër të cilat edhe drama me të njëjtin emër. Më pas lexova një pjesë të artikujve të dalë nga dita që nisi polemika, si p.sh. Alfred Lela, Rudina Xhunga, Enkel Demi, Arben Kallamata, të gjitha në gazetën “Mapo”. Jo vetëm kaq, por për hir të ndershmërisë së punës takova edhe një mikun tim dramaturg, të cilit i bëra disa pyetje mbi ndryshimin që ndodh me kalimin e një drame nga teksti te shfaqja. Më duhet të them se e gjitha kjo më bëri mirë për krijimin e një kulture përreth këtij zhanri. Si akt të fundit lexova dramën fillim e mbarim, por nuk kam parë shfaqjen, çka përbën edhe një limit në vlerësimin tim dhe në përgjigjen e pyetjes së drejtuar nga ‘Mapo Weekend’.
Po e nis me polemikën. Nuk është e para e llojit të vet në Shqipëri e në botë. Kujtojmë humorin që në skenën e Festivalit shqiptar të këngës në vitin 2002 bënë Agron Llakaj me Agim Bajkon duke imituar Papën Gjon Pali II. Kisha katolike në Shqipëri reagoi menjëherë, saqë drejtori i TVSH së asaj kohe, Artur Zheji i kërkoi ndjesë publike Kishës Katolike në një takim me Imzot Rrok Mirditën. Edhe atëherë u ngrit një tymnajë e madhe përreth faktit. Reaguan të gjithë, kush pro, kush kundër këtij akti të TVSH-së. Fati ka dashur që atë mbrëmje unë të isha në sallë për të parë Festivalin e po aty ishte edhe një miku im meshtar. Unë desha të ngrihesha e të ikja në shenjë proteste personale (pa bërë zhurmë sigurisht), pasi m’u duk fyes fakti që dikush tallej me defektet fizike të një njeriu e sidomos kur ky njeri ishte edhe lideri im shpirtëror. Megjithatë nuk u ngrita dhe e pashë deri në fund spektaklin edhe nën sugjerimin e mikut tim prift. Po ashtu para do kohësh marka e prodhimeve ‘Benetton’ bëri një reklamë ku paraqitej Papa Benedikti XVI me Imamin Ahmed el Tayyeb duke u puthur. Menjëherë Vatikani reagoi dhe reklama u hoq nga qarkullimi. Po ashtu dimë edhe reagimet që kanë të bëjnë me romanin e Dan Brown, Kodi Da Vincci apo edhe me filmin Pafajësia e myslimaneve. Edhe pse në rrafshe të ndryshme e mënyra të ndryshme, reagime ka pasur nga bota religjioze edhe në rastet e sipërpërmendura. Sa për ata që mendojnë se nuk mund të ketë një ligj kundër blasfemisë, po iu them se në Kodin Penal italian nenet 403, 404 e 405 dënojnë sharjen ndaj religjionit dhe institucioneve të tij. Reagimi ndaj diçkaje që fyen ndjenjat e thella religjioze të dikujt është më se i ligjshëm. A nuk bëjnë kështu edhe LGBT, po të shfaqësh sadopak homofobi në ambiente publike? Pse kjo e fundit po, e ajo tjetra jo? Në këto raste ama jemi gjithmonë në zgrip të greminës. Pasi mund të reagojmë në një mënyrë të qytetëruar nëpërmjet kritikës dhe një proteste qytetare, por edhe nëpërmjet së njëjtës monedhë duke bërë çka bën tjetri. Në këtë pikë mendoj që askush nuk mund të shkojë në një sallë teatri e të ndërpresë një shfaqje kur ajo luhet si në rastin e Korçës. Por nga ana tjetër, askush nuk mund t’i mohojë të drejtën Metropolisë së Korçës të reagojë ndaj asaj çka ajo e quan blasfemike e të ftojë besimtarët qoftë edhe për bojkot ndaj shfaqjes. E sa për ata që e quajnë religjionin ende si diçka që i përket kohës së errët, ngjan shumë ose me një propagandë bazike (vulgare) komuniste, ose akoma më keq, me ata gjimnazistë që për herë të parë kanë rënë në kontakt me Niçen e Marksin dhe bëhen rebelë ndaj gjithçkaje edhe ndaj religjionit.
Mendoj gjithsesi, pa e parë dramën të vënë në skenë, por duke lexuar vetëm tekstin, se nuk kemi të bëjmë me akte patriotizmi të autorit sikurse dikush u nxitua të thërriste. Është një histori e rëndomtë që gjendet nëpër të gjitha letërsitë me damar danbrownist. Një lloj imitimi në zhanër dramatik i romaneve të Ben Blushit. Një lloj shartimi midis një kulture bizantine dhe emrave latinë, sikurse p.sh. murgesha Xhozepa, apo Maria, apo Tereza. Xhozepa (hera-herës Zhozefa) si emër nuk ekziston fare në shqip se duhet të jetë o Xhiuzepa, o Xhiuzepina, o Pina ose më mirë Jozefina, sepse kështu do t’i shkonte më shumë për shtat fakti që në gojën e kësaj murgeshe, që jetonte me murgjit (kushedi çfarë lloj manastiri paskësh qenë ky kaq i përzierë) dalin disa fjalë gege të thëna në një manastir jugor si p.sh. “do ta kisha nxjerrë për zhelesh përjashtë (murgun)”.
Autori duhet të ketë dëgjuar sigurisht edhe historinë e Karavaxhos, piktorit të mallkuar, që për të portretizuar Fjetjen e Hyjlindëses thonë se mori fytyrën e një prostitute që kishte gjetur në lumin Tevere në Romë të vdekur. Ajo vepër e komisionuar për një Kishë në Romë, Zoja e Shkallës, nga një familje aristokrate romake nuk u pranua kurrë, por tashmë është një nga kryeveprat e artit botëror. E ka sjellë edhe këtë në një version alla shqiptarçe. Nuk e shoh unë blasfeminë në faktin që sytë e murgeshës Mari janë marrë për të pikturuar sytë e Hyjlindëses e as nuk shoh patriotizmin në faktin që Murg Kozmai i dërguar nga Patriarkana na qenkësh një intrigant e një vrasës që paguan të tjerët për të vrarë, na vihet në dritë negative. As nuk shoh patriotizëm në shenjtërimin e Kostandinit, vëllait legjendar të Doruntinës, pasi patriotizmi dhe atdhedashuria ime nuk mbështetet në mite. Unë thjesht në këtë dramë nuk shoh asgjë…
Mua më shumë më trishtojnë reagimet me sfond nacionalist që ende hedhin benzinë mbi zjarrin e konflikteve etnike në territorin tonë të brishtë. Disa për të mbrojtur greqizmin, e disa shqiptarizmin. Ekstremet tërhiqen e dalëngadalë bëhen të ngjashme. Ky po që është rrezik i madh.
via MAPO.

No comments: