Kush kerkon te largoje bustin e deshmorit te Gjuhes greke Aristotel Guma?

H προτομή του εθνομάρτυρα Αριστοτέλη Γκούμα

Procedeengs of The III Panhimarjot Conference -

http://www.himara.eu/adver/KHimariot/konferenca3_1.html

Llambro Ruci shvlefteson "argumentat" e Kristo Frasherit, Luan Malltezit, Shaban Sinanit etj

Le të thonë sa të duan Kristo Frasheri, Luan Malltezi, Shaban Sinani etj.se gjuha e parë në Himarë është shqipja dhe më pas greqishtja. E kjo është thënë qartësisht, por vendosmërisht, pa ekuivoke dhe duke e faktuar

Regjistrimi i popullsise-Presidenti Topi: presione nga qarqe ultranacionaliste

“Ndjeshmëria e madhe është sepse nga individë të qarqeve ultranacionaliste tentohet të bëhet një politikë presioni dhe deformacioni të një procesi që duhet të jetë nacional dhe ligjor” Presidenti la të kuptohej se ai ishte ishte edhe për deklarimin e lirë të etnisë dhe fesë

Ivanov: "ende në rajonin tonë qarqet ultranacionaliste veprojnë në dëm të vendeve të tjera".
(Shqip)

In contrast with 52-personality peticion, in the report of Europian Commission it is said that:

There is a lack of accurate data on minorities in Albania. This situation is expected to be addressed by the conduct of a population census in 2011, respecting international standards including the principle of free self-identification. This census will include optional questions on the ethnic origin, religious affiliation and mother tongue of respondents.

Pse nuk i jepet shtetesia shqiptare fortlumturise se tij Anastasios?

Lufta midis civilizimeve ne Shqiperi e gjen shprehjen ne luften frontale te qarqeve ateiste dhe antikrishtere qe perfaqesohen deri ne kupolen e shtetit per 20 vjet rresht dhe kontrollojne totalisht mediat.
S ipas raportimeve te ShIK-ut dhe shtypit, fondametaliste musilmane kane marre shtetesi shqiptare, kurse kryepeshkopi dekorohet nga Presidenti por ende nuk i ploteson kushtet per shtetesi megjthe qendrimin permanent prej 19 vjetesh ne Shqiperi !!!!


Thursday, June 05, 2014

FJALIMI I TËRËSHENJTËRISË SË TIJ, PATRIARKUT EKUMENIK, VARTHOLEMEUT, GJATË SHENJTËRIMIT TË KISHËS KATEDRALE TË NGJALLJES SË KRISHTIT, TIRANË (1 qershor 2014)




Shkëlqesia Juaj, zoti President  i Republikës së Shqipërisë,
Fortlumturi, Kryepiskop i Tiranës, Durrësit dhe Elbasanit, dhe i Gjithë Shqipërisë, vëlla i shtrenjtë në Krishtin dhe bashkëmeshtar, zoti Anastas,
Fortlumturi dhe vëllezër fort të nderuar në Krishtin, Primatë të Kishave Fort të Shenjta Orthodhokse të Jerusalemit, Serbisë, Rumanisë, Qipros, Greqisë, Polonisë bashkë me personat e nderuar që ju shoqërojnë, 
Fort të shenjtë, Hirësitë Tuaja, përfaqësues të Kishave të shenjta Orthodhokse në vende të ndryshme,
Fort të shenjtë dhe Hirësi, vëllezër të shenjtë,
Popull i zgjedhur dhe i bekuar i Perëndisë,
Na ka mbledhur sot kjo ngjarje e madhe dhe historike: Ceremonia e shenjtërimit të Kishës së Shenjtë të Ngjalljes, e cila vërteton edhe ngjalljen e Kishës Orthodhokse Autoqefale në Shqipëri. Ne të krishterët shpresëtarë e orthodhoksë dallohemi për faktin se besojmë në ngjalljen e të vdekurve, duke pasur të parë Zotin tonë të Ngjallur, Jisu Krishtin. Jisu Krishti u ngjall me fuqinë Tij dhe bashkëngjall me Veten e Tij të gjithë besimtarët, i fton të gjithë njerëzit që të marrin pjesë në ngjallje. Për ata që nuk besojnë te Jisu Krishti ngjallja duket si mit. Por, nga përvoja e shenjtorëve, ne kemi përvojën e Ngjalljes, e cila është edhe realiteti, dhe përvoja jonë biomatike. Në këtë kuptim, edhe shenjtërimi i kësaj Kishe të shkëlqyer Katedrale të Ngjalljes, përbën sot një provë, se Ngjallja është realiteti, se Kisha Orthodhokse e Shqipërisë, e cila dikur ishte e vdekur për shkak të persekutimeve ateiste, tashmë është e gjallë, plot jetë dhe kreativitet.
Patriarkana Ekumenike, Kisha Mëmë e Konstandinopojës, ndien një gëzim të gjithanshëm, duke parë mrekullinë e rilindjes së Kishës Orthodhokse në Shqipëri dhe përgëzon nga thellësia e zemrës të gjithë ata që kontribuuan në ngjalljen e saj. Punëtori i parë, sigurisht, ka qenë i Fortlumturia e Tij, Kryepiskopi i Tiranës, Durrësit, Elbasanit dhe i Gjithë Shqipërisë, zoti Anastas, njeri me shumë përvojë dhe plot me zell e dashuri hyjnore. Bashkëpunëtorët e tij, ky numër i madh klerikësh dhe laikësh të zellshëm, anonimë dhe me emër, të njohur dhe më së shumti të panjohur. 
Shtysa e gjithë këtyre ka qenë dëshira për t’i bërë të ditur botës dashurinë e Perëndisë për njeriun, në përputhje me porosinë e Zotit: “Do të më jeni dëshmitarë në të gjithë ekumenin, botën, deri në skajet e dheut”. Sepse çfarë gjëje tjetër kryen Kisha përveçse të dëshmojë vazhdimisht e në çdo drejtim dashurinë e Perëndisë për njeriun dhe të shfaqë Ungjillin? Të transmetojë lajmin e gëzuar, se Perëndia u shfaq në mish dhe të  ofrojë paqen dhe dashurinë, si dhurata të pakapërcyeshme për njerëzit?
Bëhet fjalë për dëshmi, që pranohet lirisht ose hidhet poshtë lirisht, sipas zgjedhjes së çdo personi. Kisha dhe të krishterët nuk i imponojnë askujt të pranojë dëshminë për të vërtetën. E megjithatë, u persekutuan në të shkuarën me ashpërsi dhe pa mëshirë, njësoj sikur të propozonin dhe të predikonin në shoqëri teori të dëmshme. U përndoqën paqebërësit, u bënë shpifje kundër atyre që ishin njeridashës dhe të drejtë. Madje në shumë raste, njerëz që nuk kanë njohje për ato që ndodhin “në brendësi”, prej atyre që kanë dhe që mbartin pushtetin, i kundërshtuan dhe i hodhën poshtë predikimet e dashurisë. Megjithatë, ne të krishterët vazhdojmë të dëshmojmë të vërtetat e përjetshme se gëzim të pashtershëm ka në Krishtin, i Cili u fal zemrave të besimtarëve paqen shpirtërore, që nuk zhvlerësohet dhe që nuk u hiqet kurrë. 
Qëllimi i dëshmisë sonë, është pjesëmarrja e bashkënjerëzve tanë në gëzimin tonë. Duke besuar në fjalën e Zotit “se më i lumtur është ai që jep sesa merr” (Veprat 20:35-36), japim pa kurrfarë interesi dëshminë tonë rreth faktit se gëzimi dhe paqja ekziston te Krishti. Oferta e të krishterëve nuk shteron te fjalët, por realizohet edhe me anë të ndihmave materiale të domosdoshme dhe të shërbimit ndaj njerëzve në nevojë.  Provë e jashtëzakonshme e kësaj, janë veprat e mëdha filantropike e arsimore dhe në përgjithësi për të gjithë njerëzit, të cilat Kisha Orthodhokse Autoqefale në Shqipëri nëpërmjet Fortlumturisë Suaj të nderuar, vëlla Anastas, i ofroi popullit, me gjithë mjetet e pakta që kishte në dispozicion.
Historia, nga ana tjetër, na vërteton se Kisha Orthodhokse gjatë gjithë kohës frymëzohet nga dëshira për të ofruar dhe gjithmonë ofron, madje edhe duke kapërcyer mundësitë e saj, sepse gëzohet me gëzimin e tjetrit dhe synon të gëzojë nëpërmjet ofrimit të gëzimit te bashkënjerëzit tanë. Nuk numëron pasuesit, nuk regjistron arritjet materiale, gëzohet duke shpërndarë gëzim dhe lehtësim dhe i fton ata që janë të munduar e të ngarkuar të vijnë te Krishti, që të marrin prehje për shkak të mijëra mundimeve dhe të këqijave të jetës.  
***
Kisha motër Orthodhokse që ndodhet në Shqipëri, u persekutua në të shkuarën deri në zhdukjen e saj të plotë. Pas vuajtjes së skajshme, i erdhi ringritja dhe çlirimi, pas sprovës, vlerësimi.
Lavdërojmë dhe falënderojmë nga thellësia e zemrës Zotin e Hirit, të Mëshirës, të Dhembshurive dhe të çdo ngushëllimi, sepse Ai mirëpëlqeu që nëpërmjet zellit apostolik të Fortlumturisë Suaj fort të dashur për ne, vëlla  i shenjtë i Tiranës, zoti Anastas dhe me anë të bashkëpunimit të zellshëm të shumë punëtorëve të Ungjillit, të njohur e të panjohur, dhe në pjesën më madhe që nuk duken, të ngjallë nga hiri Kishën Orthodhokse të Shqipërisë dhe ta rivendosë atë në “lavdinë e hershme”, me shkëlqim dhe plot jetë në rreshtat e Kishave orthodhokse autoqefale.  
Rezultatet e dashurisë së painteres dhe të pakufishme ndaj të gjithëve, që tregoi dhe që vazhdon të tregojë Fortlumturia Juaj, nga çasti i parë i caktimit të misionit nga Patriarkana Ekumenike dhe i mbërritjes suaj në Shqipëri, në cilësinë e Ekzarkut të patriarkut të paharruar, Dhimitrit dhe në vazhdim, pikërisht pas një viti, si protodhjakon i përgjegjësisë dhe hierapostull, duke ndjekur besnikërisht shembullin dhe rrugën në këto vende të shenjta të Kozmait të Etolisë dhe duke mbajtur mbi vete çdo ditë për një çerek shekulli, kryqin e martirizimit dhe të dëshmisë, përbëjnë nga ky çast një parashijim të ngjalljes.  Janë një eksperiencë ngjallësore: Ne në Patriarkanën Ekumenike, pamë se Kisha Orthodhokse në Shqipëri, kaloi nga vdekja në jetë, sepse Ju, Fortlumturi, i deshët me të vërtetë vëllezërit. Nga ana tjetër e dimë se “ai që nuk do vëllain mbetet në vdekje” (1 Joan.3:15). 
***
Këtë Ngjallje të Kishës Orthodhokse të Shqipërisë shijojmë sot dhe ne të gjithë. Në emër të vëllezërve primatë të Kishave Orthodhokse, por edhe të gjithë klerit dhe popullit e përgëzojmë, siç i ka hije, Fortlumturinë Tuaj dhe jemi të detyruar t’ju faleënderojmë, jo vetëm për veprën e mrekullueshme që keni kryer me hirin e Perëndisë gjatë kësaj periudhe të shërbimit tuaj si hierark i parë në Shqipëri, por edhe për plotësimin para pak ditësh, më 24 maj, të një pesëdhjetëvjeçari shërbese të frytshme në fushën kishtare, me dorëzimin Tuaj në prift dhe të dyzetvjetorit të vënies në lëvizje të veprës suaj të shkëlqyer hierapostolike në kontinentin e Afrikës. 
Dëshmia nuk është vetëm shenjtërimi i kësaj Kishe kaq të bukur Katedrale. Është edhe ndërtimi nga themelet dhe rindërtimi i mbi 150 kishave e manastireve të shenjta në mbarë territorin e Shqipërisë. Themelimi i shtëpive të fëmijës, i kopshteve dhe i shkollave të Kishës, veçanërisht i Akademisë Theologjike të hieromartirit, Shën Vlashit në Durrës, për formimin e klerikëve kandidatë dhe kultivimin e shkencës së shenjtë të theologjisë, ngritja e një Qendre Mjekësore shumëkatëshe dhe shumëfunksionale, të pajisur më së miri, që ngjall admirim te të gjithë, si edhe e njësive mjekësore në zona të ndryshme të vendit, veprat botuese dhe përkthyese të një niveli të lartë, organizimi sistematik i katekizmit të popullit nëpërmjet Shkollës së Katekizmit në funksionim, Kompleksi i punishteve kishtare “Nazaret” dhe shumë e shumë vepra të tjera të mira, dëshmojnë përkujdesjen e Kishës për popullin në të gjitha fushat e jetës.
***
Por, si Patriark Ekumenik dhe përfaqësues i Kishës së dialogut, të paqes dhe të mirëpëlqimit, në mënyrë të veçantë duhet  të kujtojmë si një prej arritjeve tuaja më të mëdha, Fortlumturi, kultivimin e klimës së pajtimit, bashkëpunimit dhe bashkëjetesës paqësore midis të gjitha palëve të popullit të Shqipërisë. Prandaj dhe Kisha Orthodhokse e Shqipërisë, ashtu siç i ka hije, është lidhja përbashkuese dhe elementi dinamik i përparimit të vendit. Këtë klimë pajtimi, bashkëpunimi dhe dialogu e kultivuat qysh prej fillimit, jo pa mundime për shkak të paragjykimeve dhe antitezave të rrënjosura, dhe arritët ribashkimin e ndasive dhe bashkëpunimin harmonik midis të gjithëve, për të mirën e përbashkët të përgjithshme. 
Pra sot, të kremten e Treqind e tetëmbëdhejtë Etërve, që predikuan të vërtetën e Orthodhoksisë në Sinodin e Parë Ekumenik në Nike të Vithinisë dhe njëkohësisht, në kujtim të martirit të shenjtë, Justin Filozofit, Kisha Orthodhokse e Shqipërisë, ka ditën e saj të Zotit: ditën e Ngjalljes së saj, që vuloset me Shenjtërimin e Kishës së Ngjalljes. Sikundër Zoti doli fitimtar nga varri dhe shpërndau në botë rrezet e dritës së Ngjalljes së Tij, kështu edhe kjo Kishë doli fitimtare nga periudha e gjatë e sprovës dhe e tundimit, gjatë së cilës ndodhej e mbyllur “si në varr”.   
Dhe tani nga kjo Kishë e bukur e Ngjalljes dhe nga të gjitha kishat e shenjta të ndërtuara rishtas apo të rindërtuara nga themelet, por veçanërisht nëpërmjet kishave të gjalla shpirtërore të besimtarëve të saj, shpërndan dritën e fitores kundër errësirës dhe vdekjes. Kjo Kishë Katedrale do të dëshmojë gjithnjë se “dyert e hadhit nuk do ta mposhtin atë” (Matth. 16:18-19).
***
 “Duke kujtuar të gjithë shenjtorët” në kryerjen e Adhurimit Hyjnor të pagjaktë dhe në “thyerjen e Bukës” madje shenjtorët dhe martirët mbrojtës që prej fillimit dhe deri në kohët e fundit, të Kishës Orthodhokse të Shqipërisë, nga hieromartiri Elefther dhe Vlashi të viteve të para të krishtera, shën Asti në Durrës, Mbreti i Shenjtë Joan Vladimirin, neomartiri shën Nikodhim nga Elbasani, deri  tek isapostulli i madh Kozma Etolosi, veten tonë dhe njëri-tjetrin dhe të gjithë jetën e Kishës Orthodhokse të Shqipërisë, Krishtit Perëndisë le t’ia parashtrojmë. Me ndërmjetimet dhe ndihmën e tyre lusim për forcimin e kësaj Kishe të shenjtë dhe të Kishës Orthodhokse në Shqipëri në jetë të jetëve. 
Kjo Kishë e shenjtë, që shenjtëruam sot, është streha për çdo njeri; është dhënëse jete dhe frymëzimi për vepra të mira, shërbyese e njeriut, nënë e dhembshur, mjeke dhe mbrojtëse, çliruese nga robëri shpirtërore, dëshmitare e së vërtetës, tregues i rrugës drejt gëzimit dhe përjetësisë.
Përgëzojmë Shkëlqesinë Tuaj fort të nderuar, zoti President i Republikës, Qeverinë e nderuar të Shqipërisë dhe të gjithë banorët e saj për këtë arritje, për këtë Kishë të shenjtë të përuruar, sepse rrezet e dritës, të dashurisë, bashkimit dhe vëllazërimit që burojnë prej saj, u drejtohen të gjithëve dhe u bëjnë mirë të gjithëve, pa kurrfarë dallimi.
Dërgojmë tek të gjithë bashkëpunëtorët e kësaj vepre të mirë, pëlqimin e Patriarkanës Ekumenike dhe bekimin tonë atëror e patriarkal dhe urojmë me të gjithë shpirtin që hiri i Perëndisë t’u bëjë të mira të gjithë banorëve të këtij vendi dhe mbarë botës. Amin. 

No comments: